Βόλος: προσπάθεια τρομοκράτησης, δίκες αγωνιστών και κίνημα αλληλεγγύης

Από τα τέλη του 2013 στο Βόλο το κίνημα γίνεται μάρτυρας και ταυτόχρονα χρειάζεται να υπερασπιστεί κοινωνικούς αγωνιστές και αγωνίστριες που εναντίον τους έχουν ασκηθεί ποινικές διώξεις και οδηγούνται στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Συγκεκριμένα:               

Στις 13/12/13, στο Πλημμελειοδικείο του Βόλου συντρόφισσα του ΕΕΚ παραπέμφθηκε σε δίκη για αναγραφή συνθήματος στον εξωτερικό τοίχο του εργοστασίου της ΜΕΤΚΑ. Να σημειώσουμε ότι λίγο πριν την περίοδο που διαπράχθηκε το «έγκλημα», η διοίκηση του εργοστασίου είχε απολύσει προκλητικά τρεις συνδικαλιστές εργαζόμενους, απόφαση που ξεσήκωσε κύμα συμπαράστασης από εργασιακούς, πολιτικούς, κοινωνικούς και κινηματικούς χώρους και τελικά πέτυχε τη δικαστική δικαίωση και επαναπρόσληψη των απολυμένων εργατών. Η δίκη της συντρόφισσας πήρε αναβολή.

Στις 5/2/14, στο Μεικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο της Λάρισας έγινε η δίκη τεσσάρων συντρόφων του αναρχικού χώρου ως «βιαιοπραγούντων» στη διάρκεια των ημερών της εξέγερσης τον Δεκέμβρη 2008 στο Βόλο. Οι κατηγορίες ήταν ηγετικός ρόλος στην πρόκληση επεισοδίων, πρόκληση κινδύνου για ζωή ανθρώπων από μικρής έκτασης πυρκαγιά που προκλήθηκε από μολότοφ και υλικές ζημιές σε 17 υποκαταστήματα τραπεζών. Τελικά όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν, ο ένας παμψηφεί και οι τρεις κατά πλειοψηφία που διαμόρφωσαν οι ένορκοι.

Οι φασίστες έχουν αντίπαλο... Για μια Ευρώπη ελευθερίας και αλληλεγγύης (Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 38 - Απρίλιος 2014)

Η Ευρωπαϊκή Αντιφασιστική Συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στις 11, 12 και 13 του Απρίλη στην Αθήνα, αποτελεί εγχείρημα δύσκολο αλλά και ελπιδοφόρο. Δύσκολο διότι γίνεται σε μια ταραγμένη περίοδο, που χαρακτηρίζεται από απειλητική φασιστική άνοδο, βαθιά και πολυεπίπεδη συστημική κρίση, κοινωνική εξαθλίωση των υποτελών τάξεων, κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις που δίνονται με εντάσεις και υφέσεις σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Ελπιδοφόρο γιατί έχει τη δυνατότητα να αναδείξει με έναν οργανωμένο τρόπο τη δυναμική και αναβαθμισμένη παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος που αντιστέκεται στους δρόμους όλης της Ευρώπης, από το Μάλμε μέχρι την Αθήνα και από τη Μόσχα μέχρι το Παρίσι, και δίνει με μαζικούς όρους τη μάχη ενάντια στους φασίστες και τον κρατικό αυταρχισμό καταφέρνοντας σε πολλές περιπτώσεις σημαντικές νίκες.

Η αναγκαιότητα της τρομοϋστερίας και πώς να την αντιμετωπίσουμε (Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 38 - Απρίλιος 2014)

Το ότι βιώνουμε ένα ιδιότυπο καθεστώς έκτακτης ανάγκης είναι πλέον γνωστό: Με την ενεργό συνέργεια της θεωρητικά «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης, οι ελευθερίες συρρικνώνονται, η καταστολή διογκώνεται, τα δικαιώματα αμφισβητούνται. Από την αλόγιστη χρήση χημικών και τις προληπτικές προσαγωγές της πρώτης μνημονιακής περιόδου, περάσαμε έτσι στην επιλεκτική παρακώλυση και στη συνέχεια τη θεσμική απαγόρευση συλλογικών δράσεων και, πιο πρόσφατα, στην απροκάλυπτη ποινικοποίηση κάθε φρονήματος αντίστασης.

Όμως η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει, πέρα από διαπιστώσεις και καταγγελίες, και αυτό προϋποθέτει την επαναπραγμάτευση δυο απλών ερωτημάτων καθ' οδόν προς τη συγκρότηση ενός πραξιακού κώδικα. Δεσπόζει εν πρώτοις η βασική αιτιότητα: Γιατί η ποιοτική έκρηξη καταστολής; Και, δεύτερον, πρέπει αυτή να μας εκπλήσσει;

Είναι η ήττα των βασανιστών, αδερφέ μου (Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 38 - Απρίλιος 2014!)

Φθινόπωρο του 2002, στο περιθώριο του καλοκαιριού του ζόφου που ακολούθησε την εξάρθρωση της Ε.Ο. 17Ν, σ' ένα τραπέζι με αφορμή κάποια βαφτίσια στο χωριό. Ένας παλιός συμμαθητής και φίλος παίρνει διακριτικά θέση δίπλα μου μέσα στη γιορτινή βαβούρα. Σκύβει στ' αυτί μου: «Εγώ το ξέρεις ποτέ δεν ασχολιόμουνα με πολιτική και τέτοια, είμαι κι από δεξιά οικογένεια, αλλά δεν μπορώ... Στενοχωρήθηκα, ρε φίλε. Τουλάχιστον με τη 17, έσφιγγε και κάνας κώλος».         

Στα εικοσιεφτά χρόνια συνεχούς δράσης της Ε.Ο. 17Ν, της «πιο τρομερής οργάνωσης στην Ευρώπη» κατά τον Μαρκ Μαζάουερ, άνθισαν όλοι οι μύθοι γύρω από την «οργάνωση-φάντασμα»: Ήταν ταυτόχρονα µορό, πράκτορες, Άραβες, Σοβιετικοί, ο Ανδρέας Παπανδρέου, τηλεμεταφερόμενοι, Ελοχίμ... Η λαϊκή φαντασία κονταροχτυπήθηκε με την καθεστωτική προπαγάνδα των κρατικών μηχανισμών και των μυστικών υπηρεσιών, τα φοβικά σύνδρομα της Αριστεράς ανακατεύτηκαν με τους κανιβαλικούς αφορισμούς των ξεπουλημένων παπαγάλων της Κυριαρχίας.

Οι εκπαιδευτικοί στο προσκήνιο! Για να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο! (Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 38 - Απρίλιος 2014)

Η κυβέρνηση με μια μακροχρόνια προπαγανδιστική εκστρατεία ενάντια στο δημόσιο δωρεάν σχολείο και τους εκπαιδευτικούς επιχειρεί να επιβάλει μια εκπαιδευτική πολιτική που να ανταποκρίνεται στις επιταγές της ΕΕ και των μνημονίων. Το δημόσιο σχολείο παρουσιάζεται ως ακριβό έξοδο για τα δημοσιονομικά της χώρας, οι εκπαιδευτικοί ως ανεπαρκείς επιστημονικά και ως ασυνείδητοι υπάλληλοι, τα δε παιδιά ως θύματα ενός ανεπαρκούς εκπαιδευτικού συστήματος.

Το σχέδιο που επιχειρεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση για την εκπαίδευση έχει δύο άξονες:

Την κατηγοριοποίηση των σχολείων σε άριστα, μέτρια και αποτυχημένα με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας και συγχρόνως τη μείωση του αριθμού των εκπαιδευτικών με την αξιολόγησή τους.

Τον ανασχεδιασμό του περιεχομένου της εκπαιδευτικής διαδικασίας έτσι ώστε να προσαρμόζεται στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Με βάση λοιπόν την έκθεση του ΟΟΣΑ για το 2011 με τίτλο Προτάσεις για την εκπαιδευτική πολιτική στην Ελλάδα, προωθεί συστηματικά βαθιές νεοφιλελεύθερες αντιδραστικές αλλαγές του δημόσιου σχολείου, οργάνωντάς τες με ένα ασφυκτικό νομοθετικό πλαίσιο.

Γυρίζουμε το γρανάζι όλοι μαζί (Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 38 - Απρίλιος 2014)

Είναι με αυτό το σύνθημα που ο αγωνας των εργαζομένων στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ εισέρχεται σε μια νέα φάση, πολύ σημαντική για το μέλλον του εγχειρήματος προς την κατεύθυνση για την αυτοδιεύθυνση και τον εργατικό έλεγχο της παραγωγής. Και είναι αυτό το μότο που, κατά τη γνώμη μου, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη μεγάλη καμπάνια που άρχισε τον Φλεβάρη για την εγγραφή «αλληλέγγυων υποστηρικτών» που θα μπορούν να στηρίξουν τον αγώνα, να συμμετέχουν πιο ενεργά, αλλά και να συναποφασίζουν με τους εργαζόμενους για το μέλλον του εγχειρήματος.

Η νέα αυτή φάση έχει να κάνει με τη δημιουργία ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ (κοινωνικής συνεταιριστικής επιχείρησης), του ΣΕ.ΒΙΟ.ΜΕ, που θα δώσει μια νέα ώθηση, θα δημιουργήσει μια νέα δυναμικη και στο επίπεδο του ανοίγματος σε ακόμα μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας, αλλά και σε αυτό της διάθεσης των προϊόντων που παράγει ήδη το εργοστάσιο. Δυόμισι λοιπόν χρόνια από την επίσχεση και κατάληψη του εργοστασίου από τους εργαζόμενους και ένα χρόνο από το άνοιγμα στην κοινωνία, ο αγώνας αυτός παίρνει νέα χαρακτηριστικά και ζητάει τη συμμετοχή της κοινότητας των αλληλέγγυων στην προσπάθεια για επαναλειτουργία του εργοστασίου κάτω από «εργατικό έλεγχο της παραγωγής και αυτοδιεύθυνση μέσα από τη συνέλευση των εργαζομένων».

Η Ευρώπη-Φρούριο δολοφονεί, η υποκρισία συγκαλύπτει (Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 38 - Απρίλιος 2014)

Από τη Λαμπεντούζα μέχρι το Φαρμακονήσι, από τη Θέουτα μέχρι τη Λευκάδα και τις Οινούσσες, η Ευρώπη-Φρούριο δολοφονεί αδιάκριτα οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες πνίγοντας και πυροβολώντας τους.      Στις 15/11/2013 στη θαλάσσια περιοχή της Λευκάδας πνίγηκαν 15 Σύροι πρόσφυγες, ανάμεσά τους τέσσερα μικρά παιδιά. Στις 20/1/2014 κοντά στο Φαρμακονήσι, στη διάρκεια παράνομης επαναπροώθησης και λόγω βίαιων συμπεριφορών των λιμενικών, πνίγηκαν οκτώ παιδιά και τρεις γυναίκες αβοήθητοι. Στις 6/3/14, 16 Σύροι πρόσφυγες δέχθηκαν τα πυρά των λιμενικών στη θαλάσσια περιοχή των Οινουσσών, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών προσφύγων. Τα περιστατικά αυτά είναι μόνο παραδείγματα μιας κατάστασης που αποτελεί πάγια τακτική, μιας συνολικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας (ειδικά) και της Ευρώπης (γενικά).

Από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα στο δημόσιο λόγο κατά των μεταναστών και των προσφύγων (με ρατσιστικές δηλώσεις καθημερινά), μάλλον δεν περιμένει κάνεις να αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες, αντίθετα, το δόγμα «να τους κάνουμε το βίο αβίωτο» αποτελεί ανοιχτό μέτωπο, πολιτική ιδεολογία και πρακτικό «ηρωισμό». Το αν θα αποδοθούν τελικά οι ποινικές ευθύνες και αν θα τιμωρηθούν οι φυσικοί αυτουργοί των εγκληματών αυτών είναι το μεγάλο ζητούμενο. Η ελληνική δικαιοσύνη δοκιμάζεται στις περιπτώσεις αυτές και είναι αντιμέτωπη με σοβαρές προκλήσεις για την αξιοπιστία της ως ανεξάρτητης αρχής.

Τα εγκλήματα της Ελλάδας και της Ευρώπης-Φρούριο, όμως, εκτός από τις ποινικές και πολιτικές ευθύνες, κρύβουν και ένα φαύλο κύκλο υποκρισίας.

Συλλογή ανεξάρτητου περιεχόμενου