Δελτίο Θυέλλης

Δελτίο Θυέλλης 43 Για να πάρουμε την υγεία μας στα χέρια μας

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:35μμ

του Αλέξη Μπένου 

Ο προσδιορισμός της υγείας από τις εκάστοτε πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες περιγράφηκε με εντυπωσιακή συνοχή και τεκμηριώθηκε ήδη από τον Ένγκελς στo περίφημo Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία το 1844. Σήμερα, η συσχέτιση αυτή είναι καθολικά αποδεκτή, τόσο από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα όσο και από το πολιτικοποιημένο λαϊκό κίνημα. Όπως έχει αναλυθεί και συζητηθεί πολλαπλά αυτή την περίοδο, η εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας του ΔΝΤ παράγει αρρώστια και κατά συνέπεια αυξάνει τις ανάγκες για φροντίδα υγείας. Απέναντι σε αυτές τις ανάγκες, οι ίδιες πολιτικές, στοχεύοντας στην αποδιάρθρωση κάθε δημόσιας λειτουργίας και την ιδιωτικοποίησή της, υψώνουν τα τείχη του αποκλεισμού και της στέρησης της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας, τροφοδοτώντας το φαύλο κύκλο της εξαθλίωσης.
Αυτή η εικόνα της σημερινής κρίσης ήρθε ως δραματική συνέχεια ενός συστήματος υπηρεσιών υγείας που δομήθηκε πάνω σε βασικές παραδοχές του καπιταλιστικού κοινωνικού κράτους.
Η χρηματοδότησή του αρχικά στηρίχθηκε σε μεγάλο μέρος στην ασφαλιστική κάλυψη του πληθυσμού. Η μαζική ανεργία όμως κατέρριψε με τραγικότητα την παραδοχή αυτή. Άνεργος σημαίνει ανασφάλιστος, οπότε η αδυναμία να πληρώσει τη φροντίδα του καθορίζει και τον αποκλεισμό του. Παράλληλα, οι υπηρεσίες υγείας στερούνται τους ανύπαρκτους πλέον πόρους των ασφαλιστικών ταμείων και καταρρέουν. Μαζί τους καταρρέει και η στρατηγική επιλογή εξάρτησης της φροντίδας υγείας από την ασφαλιστική επάρκεια.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 «Το κράτος έχει συνέχεια»: για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:32μμ

 

του Δημοσθένη Παπαδάτου Αναγνωστόπουλου

Στην πρόσφατη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, ο Νίκος Κοτζιάς τάχθηκε υπέρ της μη εμπλοκής της «Συμμαχίας» στη Συρία• λίγο νωρίτερα, o ίδιος δήλωνε αναρμόδιος για το αν η βάση της Σούδας θα φιλοξενήσει ή όχι γαλλικά βομβαρδιστικά. Στο ίδιο διάστημα, ο Αλέξης Τσίπρας καθησύχαζε τον Μαχμούτ Αμπάς ότι η ελληνική κυβέρνηση θέλει τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ• υπογράφοντας στο βιβλίο επισκεπτών του ισραηλινού Προεδρικού Μεγάρου, ο ίδιος σημείωνε ότι αποτελεί μεγάλη τιμή να βρίσκεται στην ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ (!), ενώ συναντώντας τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, δεν παρέλειπε να εκφράσει την αντίθεση της κυβέρνησης «σε κάθε τρομοκρατική ενέργεια από τη μια, αλλά και στη βία κατά αμάχων από την άλλη». Ίσως προς ένδειξη αμοιβαιότητας: O ισραηλινός πρωθυπουργός θύμιζε νωρίτερα ότι στην Ελλάδα φθάνουν περίπου 50.000 ισραηλινοί τουρίστες, που θα μπορούσαν να αυξηθούν στις 350.000.
Η «κεντρώα» τοποθέτηση (και) στην εξωτερική πολιτική βεβαιώνει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θα αμφισβητήσει τη «συνέχεια του κράτους» ούτε εδώ. Από τη δεκαετία του `90, εξάλλου, η εξωτερική πολιτική είναι το κατεξοχήν πεδίο στο οποίο το πολιτικό σύστημα λειτουργεί ως καρτέλ, με τα κόμματα να συντονίζονται ως προς τις βασικές κατευθύνσεις, την πολιτική να ανατίθεται σε τεχνοκράτες και να διαφοροποιείται μόνο στα επιμέρους. 

Με τη συνδρομή και του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, που θεωρητικά συμβουλεύει την κυβέρνηση και ενημερώνει τα κόμματα (στην πράξη όμως φροντίζει για την πειθάρχηση της αντιπολίτευσης στις εθνικές/κρατικές θέσεις...), οι διεθνείς σχέσεις «της χώρας» και τα «εθνικά θέματα» αντιμετωπίζονται ως πολύ σοβαρές υποθέσεις για να «πολιτικοποιούνται», να μπλέκονται σε κομματικούς ανταγωνισμούς και να επηρεάζονται από ιδεολογικές διαφοροποιήσεις ή κυβερνητικές ασυνέχειες. Πρόκειται για μια από τις κανονικότητες που η Αριστερά, είτε στην εκδοχή του «πατριωτικού» ΚΚΕ είτε σε εκείνη του «υπεύθυνου» ΣΥΡΙΖΑ, σπάνια είχε τη διάθεση να αμφισβητήσει.

Από το 2007 και το Μακεδονικό τότε, ο Αλέξης Τσίπρας είχε προϊδεάσει ότι θα σεβαστεί αυτό τον άγραφο κανόνα. 

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Αντικαπιταλισμός, ταξικότητα και διεθνισμός

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:27μμ

του Νίκου Γιαννόπουλου

(Περάσματα από την επαναεπιβεβαίωση των απόψεών μας στην εμβάθυνση και από την επανεξέτασή τους στον αυτομετασχηματισμό του Δικτύου)

Το 2016 το Δίκτυο με τις διάφορες μορφές του (Επιτροπή - 1986, Κίνηση - 1987, Δίκτυο - 1994) κλείνει τριάντα χρόνια ζωής. Πολλά έχουν αλλάξει σε αυτές τις δεκαετίες τόσο στο κοινωνικό πεδίο όσο και στο αντίστοιχο πολιτικό/ιδεολογικό. Με αυτή την έννοια, το κείμενο που ακολουθεί επιχειρεί, χωρίς να αναφέρεται εκτενώς στις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην «πραγματικότητα», να καταπιαστεί με εκείνη τη δέσμη ιδεών, πρακτικών και εμπειριών που σε μεγάλο βαθμό όρισαν τη διαδρομή του και υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορούν να καθορίσουν την περαιτέρω πορεία του. Λόγω οικονομίας χώρου είναι ημιτελές  υπάρχει άλλο ένα τμήμα για τη σχέση κινήματος - κόμματος, το ζήτημα της κυβέρνησης της Αριστεράς και το κομμουνιστικό πρόταγμα, που θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος.

Μεταρρυθμισμός    και   αντικαπιταλισμός

Το Δίκτυο, λόγω της φυσιογνωμίας του ιδρυτικού του πυρήνα (νεαρή ηλικία, απόρριψη του ντετερμινισμού και του προπαγανδισμού της παραδοσιακής άκρας Αριστεράς, ελευθεριακή κριτική στον «υπαρκτό σοσιαλισμό», αλλά και τον «ιστορικό κομμουνισμό», υιοθέτηση του «μετά-'68» μοντέλου της άμεσης δράσης και της θεωρητικής γενίκευσης μέσω της πολιτικής εμπειρίας κ.λπ.) διαμόρφωσε σημαντικά κινηματικά αντανακλαστικά και πραγματοποίησε πολιτικές παρεμβάσεις μεγάλης εμβέλειας και αποτελεσματικότητας (κρατική καταστολή, πολιτικοί κρατούμενοι, εθνικισμός, διεθνιστική αλληλεγγύη, ρατσισμός, αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα). Παράλληλα, εξαιτίας ακριβώς αυτής της φυσιογνωμίας, υποτίμησε την πολιτική ανάλυση και τη θεωρητική επεξεργασία, υποβάθμισε την οργανωτική συγκρότηση και τη δημιουργία διαδικασιών ένταξης νέου κόσμου. Αποτέλεσμα; Η εμπέδωση μιας ιδιότυπης «εξωστρεφούς εσωστρέφειας» και ενός αποσπασματικού παρεμβατισμού, ευρείας απεύθυνσης μεν, αλλά ελάχιστα προωθητικού και ενοποιητικού για το ίδιο το Δίκτυο.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 (Επι)ράμματα στη γούνα της Αριστεράς

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:22μμ

 

του Στρατή Μπουρνάζου 

Άνοιξα την τηλεόραση ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Καθώς ο παρουσιαστής στην ΕΡΤ3 έλεγε ότι θα δούμε «με τα μάτια της ψυχής μας» το καράβι που το λένε Ελλάδα και τη νοητή του παρέλαση ανά τους αιώνες, ενώ στη συνέχεια μνημόνευσε δεκάδες ονόματα (από τον Όμηρο και τον Αχιλλέα, μέχρι τη Σαπφώ, τον Λεωνίδα, τον Μεγαλέξανδρο, τον Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Τσαρούχη, τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, τον Ξυλούρη) υποψιάστηκα πως είμαστε στην αρχή μιας πολλά υποσχόμενης τελετής. Η συνέχεια  -μιλάω για τη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη-  δεν με διέψευσε. Είχε απ' όλα: τη μαθητική μπάντα του Παπάφειου («εκλεκτού φυτωρίου μουσικής», όπως λέχθηκε), άρματα μάχης, καταδρομείς «με φλογερή πίστη», ΟΥΚ, συλλόγους εφέδρων που παρήλαυναν βροντοφωνάζοντας «Πατρίδα, Θρησκεία, Τιμή», στρατιωτικές μπάντες που παιάνιζαν «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα», την Ελληνική Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (με σύμβολα τη σάρισα, το ξίφος και τη μακεδονική ασπίδα, και σύνθημα «Ανίκητος ει!» ). Αποκορύφωμα, οι αεροπορικές επιδείξεις, καθώς και ο χαιρετισμός του υπουργού Εθνικής Άμυνας που είπε ότι «ο άξονας Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος είναι ο άξονας προστασίας του ελληνισμού», τον οποίο «προστατεύουν οι Ένοπλες Δυνάμεις». Προηγουμένως, σε όλη την εκφώνηση και στους άλλους χαιρετισμούς, είχαν ακουστεί και τα απαραίτητα για τους Έλληνες που πολεμάνε σαν ήρωες και τους ήρωες που πολεμάνε σαν Έλληνες, τα διδάγματα από τα «επιτεύγματα» αλλά και τα «τραγικά λάθη» των Ελλήνων, την ανάγκη ομόνοιας.

Με λίγα λόγια, αν αφαιρούσες κάποιες «λεπτομέρειες» (τα πρόσωπα των επισήμων, τις ενδυμασίες, τη δημοτική γλώσσα της εκφώνησης) θα ήταν δύσκολο να χρονολογήσεις την τελετή: αν γινόταν το 2015, το 1990 ή το 1960. Γιατί η τελετή είχε, όπως είπα, απ' όλα: μπάντες, μαθητές, στρατιώτες, στρατιωτικούς, ιεράρχες. Όλα, εκτός από ένα: Έστω και την υποψία ότι η παρέλαση αυτή γινόταν με την Αριστερά στην κυβέρνηση.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο θυέλλης 43 Τι φυλάει και τι θα πάρει μαζί του (ότ)αν πέσει ο φράχτης του Έβρου;

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:20μμ

του Μενέλαου Εξίογλου

Στις 31 Οκτώβρη, 500 άνθρωποι από όλη την Ελλάδα κάναμε πάρα πολλά χιλιόμετρα για να φτάσουμε και να διαδηλώσουμε ενάντια στην ύπαρξη του φράχτη του Έβρου. Πρόκειται για το φράχτη που κατασκευάστηκε επί υπουργίας Παπουτσή, βρίσκεται κοντά στο συνοριακό σταθμό των Καστανιών στον Έβρο και εκτείνεται για 12 χλμ. στη στενή ζώνη όπου τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν ταυτίζονται με την κοίτη του ποταμού Έβρου, αλλά γίνονται χερσαία. Γιατί ένα, περιορισμένης έκτασης τελικά, τεχνητό σύνορο προκαλεί τόση αντιπαράθεση με τόσο μένος, αλλά και κινητοποιεί τόσο κόσμο εναντίον του από την ανακοίνωση κιόλας της ανέγερσής του;
Ο φράχτης έχει καταρχήν μια πολύ πρακτική διάσταση και λειτουργία. Ενώ το ποτάμι «φροντίζει» για την επιτήρηση των συνόρων από το πέρασμα μεταναστών και προσφύγων (κυρίως κατά το χειμώνα, οπότε και είναι συνήθως υπερφουσκωμένο), η ζώνη των χερσαίων συνόρων δυσκόλευε ιδιαίτερα την επίβλεψη και γι' αυτόν το λόγο επιλεγόταν και ως κύρια διέλευση από τα κυκλώματα που έναντι αδράς αμοιβής διακινούσαν τους μετανάστες. Ο φράχτης, μαζί με τα πρόσθετα εξαρτήματα επιτήρησης που φορά, έχει έναν απολύτως σημαντικό ρόλο στον περιορισμό αυτής της μετακίνησης. Θριαμβευτικά, άλλωστε, η τότε δεξιά φιλοκυβερνητική ειδησεογραφία επευφημούσε την αποτελεσματικότητά του (bit.ly/1kozQ8m, bit.ly/1Naa4f6).
Ο φράχτης, λοιπόν, σταματά μετανάστες από το να περάσουν στην Ελλάδα και τους σπρώχνει είτε στα νησιά είτε στα πιο επικίνδυνα περάσματα διαμέσου του ποταμού. Η λειτουργία του είναι πραγματική και αποτρεπτική, πρόκειται για ένα κανονικό όπλο εναντίον της μετανάστευσης. Αν πέσει, επομένως, ο φράχτης, σημαίνει ότι λύνεται το ζήτημα της δημιουργίας ασφαλούς διόδου για τους πρόσφυγες;

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 (Un)Welcome to Europe

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:16μμ

του Γιώργου Μανιάτη

 

Στο μακρύ καλοκαίρι που πέρασε αποτυπώθηκε ανεξίτηλα η βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε μια τέτοια πύκνωση γεγονότων οι αντιφάσεις που συσσωρεύονται ξεσπούν με διαφορετικές χρονικότητες και κλίμακες. Τα κέντρα και οι όροι του κοινωνικού ανταγωνισμού φαίνεται να μετατοπίζονται και να αναδιατάσσονται.
Τη στιγμή της υπογραφής του 3ου Μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η Μέρκελ δήλωνε ότι δεν ήταν το «ελληνικό πρόβλημα» αλλά η «προσφυγική κρίση» που έθετε σε κίνδυνο την συνοχή της ΕΕ. Ενάμιση μήνα μετά, στις αρχές Σεπτέμβρη, όταν χιλιάδες πρόσφυγες που είχαν εκδιωχθεί από το σιδηροδρομικό σταθμό της Βουδαπέστης άρχισαν να σχηματίζουν καραβάνια κατευθυνόμενοι προς την Αυστρία, η Μέρκελ έκανε τη μεγάλη στροφή και έστειλε γερμανικά τρένα να τους παραλάβουν. Ήταν η στιγμή που με μια μονομερή ενέργεια καταργούσε στην πράξη τον Κανονισμό του Δουβλίνου. Η Γερμανία που πάνω από μια δεκαετία είχε επωφεληθεί από τη συγκράτηση της μετανάστευσης κοντά στα εξωτερικά σύνορά της (και βεβαίως από την πρόσβαση στους εργαζομένους των ανατολικών χωρών της διευρυμένης ΕΕ), αποφάσισε να δεχτεί εκατοντάδες χιλιάδες αιτούντες άσυλο που είχαν ήδη διασχίσει δύο ή τρεις χώρες μέλη της ΕΕ.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Συνέντευξη με τον Μπερντ Κάσπαρεκ*

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:14μμ

Η σύνοδος Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας κατέληξε ύστερα από διαπραγματεύσεις μηνών στη «συνεργασία», δηλαδή την ένταξη της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό καθεστώς διαχείρισης συνόρων και μετανάστευσης. Πιστεύεις ότι η πολιτική αυτή θα έχει τα αποτελέσματα που επιθυμεί η ΕΕ;
Όπως πάντα, είναι δύσκολο να κάνει κανείς μια ασφαλή πρόβλεψη. Αλλά νομίζω ότι στην περίπτωση της Τουρκίας, και ιδιαίτερα σε αυτή την περίοδο εντεινόμενου αυταρχισμού της διακυβέρνησης Ερντογάν, η ΕΕ παίρνει μεγάλα ρίσκα. Από τη μια, οι διαπραγματεύσεις καταδεικνύουν ότι αυτή είναι μόνο η αρχή μιας μακράς διαπραγμάτευσης. Είδαμε ότι ενώ η ΕΕ προσέφερε 3 δισ. ευρώ «οικονομικής βοήθειας» για μια περίοδο δύο χρόνων, η τουρκική κυβέρνηση απαίτησε την καταβολή του ίδιου ποσού ανά έτος. Τελικά φαίνεται να συμφώνησαν ότι η ΕΕ θα πληρώνει τμηματικά, στο βαθμό που η τουρκική κυβέρνηση εκπληρώνει συγκεκριμένους στόχους που έχουν τεθεί. Με αυτό τον τρόπο η ευρωτουρκική συνεργασία μετατρέπεται σε μια διαπραγμάτευση δίχως τέλος, η οποία θα συνοδεύεται από περιόδους ανοίγματος και κλεισίματος των τουρκικών συνόρων. Ο έλεγχος της μετανάστευσης έχει μετατραπεί σε ισχυρότατο διαπραγματευτικό χαρτί στη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Από την άλλη, πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι-ες ότι ο Ερντογάν έχει πραγματικά τη δυνατότητα να συγκρατήσει τα εκατομμύρια των σύρων προσφύγων; Όσα είδαμε να συμβαίνουν φέτος στην Ευρώπη, η άφιξη και η αυτοοργανωμένη μετακίνηση περίπου μισού εκατομμυρίου μεταναστών και προσφύγων, συμπίπτει με τη δομική κατάρρευση του μεταναστευτικού καθεστώτος της ΕΕ. Σε τελική ανάλυση ήταν η μεταναστευτική κίνηση που οδήγησε στην κατάρρευσή του. Πιστεύω ότι οι δυνάμεις αυτές είναι μια πρόκληση και για τον ίδιο τον Ερντογάν. Υπάρχει βέβαια πάντα ο κίνδυνος της προσφυγής στη βίαιη καταστολή και γι' αυτό πρέπει να στρέψουμε σταθερά την προσοχή μας σε όσα συμβαίνουν στην Τουρκία.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Κατάληψη Νοταρά 26

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:12μμ

Στις 25/9 καταλάβαμε το εγκαταλελειμμένο 6όροφο κτίριο του ΕΤΕΑΜ στην οδό Νοταρά 26 στα Εξάρχεια, σε συνέχεια της κατάληψης σε κτίριο της οδού Αραχώβης, το οποίο όμως κρίθηκε ακατάλληλο για χρήση.
Η κατάληψη στέγης προσφύγων και μεταναστών αποτελεί μια προσπάθεια να δοθεί συγκεκριμένη και πρακτική απάντηση στο ζήτημα της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, ακριβώς τη στιγμή που το προσφυγικό ζήτημα κλιμακωνόταν, με χιλιάδες πρόσφυγες να πνίγονται στη θάλασσα της Μεσογείου και να στοιβάζονται στα λιμάνια των νησιών και τις πλατείες των πόλεων.
Η κίνηση της κατάληψης για τη δημιουργία μιας Αυτοοργανωμένης Κινηματικής Δομής προσωρινής φιλοξενίας αποτελεί μια μορφή αγώνα η οποία, χωρίς να υποβιβάζει καθόλου τα πολιτικά ζητήματα και τις διεκδικήσεις που αναδεικνύει το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, μας μετατοπίζει από το επίπεδο της καταγγελίας και της διαμαρτυρίας σε αυτό της άμεσης και αυτοοργανωμένης κινητοποίησης των αλληλέγγυων κοινωνικών δυνάμεων.
Μην έχοντας καμία εμπιστοσύνη στις κρατικές στρατηγικές διαχείρισης, από τη μια, και στην «αφιλοκερδή» δράση των ΜΚΟ, από την άλλη, αποφασίσαμε να αναδείξουμε την κοινωνική αυτενέργεια και την κινηματική δημιουργικότητα. Το κράτος και οι ΜΚΟ δεν αποδείχθηκαν μονάχα ανεπαρκείς ως προς την διαχείριση του ζητήματος, αλλά ταυτόχρονα έγινε ολοφάνερη η στρατηγική τους απέναντι σε αυτούς τους «ανεπιθύμητους» πληθυσμούς: πλασματικός διαχωρισμός σε πρόσφυγες και μετανάστες, frontex, hot spots, στρατόπεδα συγκέντρωσης, στέγαση σε χώρους όσο το δυνατό πιο αποκομμένους από τον αστικό ιστό. Ταυτόχρονα, οι περισσότερες ΜΚΟ διαχειρίζονται τεράστια κονδύλια με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Η κατάληψη σε ένα εγκαταλελειμμένο κρατικό κτίριο στο κέντρο της Αθήνας λειτουργεί στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, δεν απομονώνει ούτε κρύβει τους πρόσφυγες από τα μάτια της κοινωνίας, αντίθετα διεκδικεί την αλληλεγγύη και τη συμμετοχή της, την οποία και κέρδισε σε μεγάλο βαθμό, όπως φαίνεται από τις εκατοντάδες ανθρώπων που ανταποκρίθηκαν στα καλέσματα για βοήθεια. Η κατάληψη έδειξε ότι μπορούμε να επανανοηματοδοτήσουμε το δημόσιο πλούτο, και από κρατική ιδιοκτησία να του προσδώσουμε το χαρακτήρα του κοινού αγαθού που καλύπτει κοινωνικές ανάγκες.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 «Λιγότερο κράτος» και ιδιωτικοποίηση

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 11:56πμ

της Βαγγελίτσας Κοντοδήμα

Όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το κράτος υποχωρεί αφήνοντας τη θέση του στο κενό που δημιουργείται σε ιδιώτες εργολάβους, μη κυβερνητικές οργανώσεις, φορείς και επιχειρηματίες. Σε τομείς νευραλγικούς ή και λιγότερο σημαντικούς οι θέσεις εργασίας δεν καλύπτονται πλέον από το Δημόσιο  - κάτι το οποίο συνεπάγεται σταθερότητα στην υπηρεσία που παρέχεται στον πολίτη αλλά και στην εργασία για τα άτομα που καλύπτουν τη θέση.
Πριν ακόμη και από το επίσημο κλείσιμο υπηρεσιών και οργανισμών, είχαν ήδη αρχίσει να παρεισφρέουν και να αναλαμβάνουν το ρόλο που όφειλε να ασκεί μια κρατική δομή, πλήθος προγραμμάτων με χρηματοδότηση ευρωπαϊκή ή από ιδρύματα επιχειρηματικών ομίλων, καθώς και η υπεργολαβική ανάληψη αλλά και αντίληψη και διεκπεραίωση υπηρεσιών αντί του Δημοσίου.
Παράδειγμα πρώτο, όχι τόσο γνωστό
Γιατί το υπουργείο Παιδείας αναθέτει σε άλλους φορείς την υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων;
Τα τελευταία πολλά χρόνια βλέπουμε να υλοποιούνται στο δημόσιο σχολείο εκπαιδευτικά προγράμματα που απευθύνονται σε δίγλωσσα παιδιά, σε παιδιά Ρομά και σε παιδιά της μουσουλμανικής κοινότητας. Τα προγράμματα υλοποιούνται με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ και άρα αποσπασματικά, με μεγάλες χρονικές περιόδους κενές, δειγματοληπτικά σε κάποια σχολειά και φυσικά με τις και τους εκπαιδευτικούς που απασχολούνται να βρίσκονται σε καθεστώς εξαίρεσης εργασιακών δικαιωμάτων. Το υπουργείο αρνείται να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί και να φροντίσει να καλύπτει τις (πάγιες και διαρκείς) ανάγκες των μαθητών και των μαθητριών που προέρχονται από λιγότερο προνομιούχες ομάδες ή που χρειάζονται υποστήριξη στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ορίζει π.χ. το πανεπιστήμιο υπεργολάβο, του αναθέτει το έργο και έτσι εμφανίζει έργο υποστηρικτικό σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες και αντί να εντάξει στον κρατικό προϋπολογισμό το συγκεκριμένο έργο, δημιουργεί ακόμη μια ταχύτητα  -τη χαμηλότερη-  εργαζομένων στο σχολείο, με μπλοκάκι και χωρίς δυνατότητα αναγνώρισης προϋπηρεσίας.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Η δίκη του Δικτύου και η μέρα της Μαρμότας

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 11:54πμ

της Μυρτώς Λαζαρίδου

Tη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρισκόμαστε λίγο πριν την ολοκλήρωση της δίκης του Δικτύου κατά της Ομάδας Δέλτα. Η ιστορία πλέον γνωστή. Στις 5 Μαΐου του 2010 μετά την παλλαϊκή διαδήλωση κατά του Μνημονίου και τον εγκληματικό εμπρησμό της Μαρφίν, οι αστυνομικές μονάδες παίρνουν εντολές να κατακλύσουν τα Εξάρχεια και να ενεργήσουν «σαν οδοστρωτήρες». Στο πλαίσιο της τρομοκρατίας που εξαπέλυσε τότε η αστυνομία, μια ομάδα Δέλτα εισέβαλε απρόκλητα στα γραφεία του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, χτύπησε και τραυμάτισε μέλη των συλλογικοτήτων - εκ των οποίων ένα σοβαρά - και κατέστρεψε υποδομές.
Το φθινόπωρο του 2013 έγινε η δίκη έπειτα από μήνυση που υπέβαλαν οι δύο συλλογικότητες, η οποία κατέληξε στην προκλητική αθώωση των Δελτάδων και στην ακόμη πιο εξοργιστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι τραυματισμοί και οι καταστροφές είναι άγνωστο πώς συνέβησαν, εφόσον έγινε δεκτός ο ισχυρισμός των μπάτσων ότι δεν μπήκαν ποτέ μέσα στο κτίριο. Ωστόσο, η απόφαση αυτή ήταν πράγματι σκανδαλώδης αν κοίταζε κανείς τα αποδεικτικά στοιχεία (φωτογραφίες, πινακίδες κυκλοφορίας, ιατροδικαστική έκθεση από τον τραυματισμό) και τις μαρτυρίες της πολιτικής αγωγής. Με αυτά τα δεδομένα, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της δίκης, ο Εισαγγελέας Εφετών κ. Ασπρογέρακας ασκεί έφεση και η υπόθεση παίρνει ξανά το δρόμο της Δικαιοσύνης.
Και ερχόμαστε στο παρόν, στην εκδίκαση της έφεσης, και μάλιστα σε μια συγκυρία όπου η Ομάδα Δέλτα έχει διαλυθεί, αφού στο μεταξύ βέβαια είχε παρουσιάσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο δείγμα εργασίας (βίας, τραμπουκισμών, τρομοκρατίας και αυθαιρεσίας), με απόγειο την τελευταία περίοδο τον βασανισμό ανήλικων συλληφθέντων.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Σελίδες