Δελτίο Θυέλλης

Δελτίο Θυέλλης 43 Από το φιάσκο στον εφιάλτη

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:48μμ


του Χρήστου Λάσκου

Μετά από δέκα μήνες κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ξέρουμε όλα όσα είναι να μας συμβούν περαιτέρω. Ξέρουμε, όμως, με βεβαιότητα αυτά που δεν πρόκειται να συμβούν. Παρ' όλο που την «πρώτη φορά» ανακοινώθηκαν πολλές φορές, ως οσονούπω νομοθετήσιμα, έτσι που να μοιραζόμαστε εκτός από την ατμόσφαιρα ήττας και ματαίωσης και μια έντονη αποφορά από την κοροϊδία. Αυτά, λοιπόν, που σίγουρα δεν θα γίνουν από αυτή την κυβέρνηση  -θα έπαιρνα όρκο, δηλαδή-  είναι, μεταξύ άλλων, και τα εξής: η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751, η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η επαναφορά της 13ης σύνταξης, η ακύρωση της εργασιακής ζούγκλας, ο περιορισμός του εργοδοτικού δεσποτισμού, η διασφάλιση στοιχειωδών όρων αναπαραγωγής για τις κατώτερες τάξεις με στήριξη της υγείας και της εκπαίδευσης. Αυτά τα καθόλου μαξιμαλιστικά δεν πρόκειται να γίνουν.
Τότε τι είναι αυτό που υπόσχεται η κυβέρνηση; Ανάπτυξη σε εύθετο χρόνο και μέχρι τότε υπομονή. Υπομονή για τους εκατομμύρια ανέργους, τους ακόμη περισσότερους φτωχούς, τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που έχει ήδη καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό. Αυτό είναι το παράλληλο πρόγραμμα (!) από όσο μπορώ να καταλάβω.
Μόνο που η κατάσταση εκτός από απελπιστική είναι και γκροτέσκα. Γιατί αν δυο πράγματα θεωρούσε κατεξοχήν πυλώνες του νεοφιλελευθερισμού ο ΣΥΡΙΖΑ αυτά ήταν: Η θεωρία του trickle down effect (της διάχυσης των ωφελειών της ανάπτυξης), σύμφωνα με την οποία μόνο η «αύξηση της πίτας» διά των ιδιωτικών επενδύσεων και της «ανάπτυξης» διασφαλίζει, επαγωγικά και εξ υπολοίπου, την ευημερία του κόσμου της εργασίας και, μαζί, η ιδέα πως το κοινωνικό κράτος υπάρχει μόνο για τους «αποκλεισμένους», οποιαδήποτε παροχή πέρα από την «ανθρωπιστική» σε αυτό το επίπεδο συνιστά ανεπίτρεπτη επιβάρυνση για την ιδιωτική οικονομία και επομένως απαγορεύεται ως αντιαναπτυξιακή.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο θυέλλης 43 Ασφαλιστικό: από τις ελλείψεις εσόδων στα ελλείμματα πολιτικής

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:42μμ

του Βαγγέλη Κουμαριανού

Ο λογαριασμός του χειμώνα 2015-2018

Από το 2010, οι συντάξεις, κύριες και επικουρικές, έχουν περικοπεί στη χώρα μας μεσοσταθμικά κατά 45%. Αυτό έχει προς το παρόν επιτευχθεί με συνδυασμό ενοποιήσεων, κλιμακωτών περικοπών, οριζόντιων περικοπών και περικοπών συμπληρωματικών επιδομάτων. Αρκετή συζήτηση έχει γίνει για το ποιες είναι οι δικαιότερες περικοπές σε αναζήτηση της καλύτερης φόρμουλας για μοίρασμα της φτώχειας.
Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι έχει συντελεστεί μια ριζική διαστροφή του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης: Από θεσμός κάλυψης κοινωνικών αναγκών μετατρέπεται σε μηχανισμό αποφυγής ελλειμμάτων.
Οι κοινωνικές συνέπειες αυτής της διαπίστωσης φυσικά δεν επαρκούν για να καλυφθεί το έλλειμμα 3,7 δισ. ευρώ που λείπουν για την αποπληρωμή των συντάξεων έως το 2016, από τα οποία περίπου 2,4 δισ. για τις κύριες συντάξεις και 1,3 δισ. για τις επικουρικές. Για να ισοσκελιστούν σχεδιάζεται μείωση του κόστους των συντάξεων από φέτος μέχρι το 2018, με μεσοπρόθεσμο στόχο να περιοριστεί η δαπάνη από 16,5% το 2015 στα 15% του ΑΕΠ μέχρι το 2018.

Πού θα βρουν τα λεφτά

Μέχρι στιγμής η συζήτηση φαίνεται να έχει επικεντρωθεί στην ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων σε ένα συνταξιοδοτικό φορέα, αφήνοντας μόνο στον ΟΓΑ τις μη συνταξιοδοτικές του αρμοδιότητες. Ταυτόχρονα, το σχέδιο περιλαμβάνει την ενοποίηση στο πλαίσιο του ΙΚΑ της κύριας και επικουρικής ασφάλισης.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Τριτοβάθμια εκπαίδευση και «πρώτη φορά Αριστερά»

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:38μμ

του Τάκη Πολίτη

Η πολιτική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε παρά να εκφραστεί και στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αν και τα σημάδια ήταν ευδιάκριτα πολύ νωρίτερα από τη 13η Ιουλίου, οι όποιες τελευταίες προσδοκίες θάφτηκαν οριστικά όταν το παλιό πολιτικό κατεστημένο (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ψήφιζε μαζί με το νεόκοπο μνημονιακό κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) τα προαπαιτούμενα στη Βουλή, δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι δεν θα ανεχτούν από τη μεριά της κυβέρνησης να προωθήσει προς ψήφιση το νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, νομοσχέδιο το οποίο θα καταργούσε τα Συμβούλια Ιδρύματος, ένα αντιδραστικό και ανεξέλεγκτο όργανο για την πειθάρχηση και τη με ιδιωτικοοικονομικούς όρους λειτουργία των Πανεπιστημίων. Ο μεταλλαγμένος Τσίπρας προσπέρασε ασχολίαστη τη δημόσια συνδιαλλαγή, τι και αν η κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος αποτελούσε τη μόνη δέσμευση αναφορικά με την Παιδεία στο πλαίσιο των προγραμματικών δηλώσεων της για πρώτη φορά «αριστερής» κυβέρνησής του, τον Ιανουάριο 2015. Όμως για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ του υπουργείου ήταν γνωστό πως η καθυστέρηση προώθησης και ψήφισης του σχετικού νομοσχεδίου, που ήταν ήδη έτοιμο από τον Μάιο, δεν οφειλόταν σε κυβερνητικούς δισταγμούς έναντι της αντιπολίτευσης, αλλά προερχόταν από την αντίδραση πανεπιστημιακών στελεχών του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.
Το «νομοσχέδιο Μπαλτά» παραπέμφθηκε οριστικά στις καλένδες τον Σεπτέμβριο, αφού ο μεν Μπαλτάς απομακρύνθηκε από το υπουργείο Παιδείας, ο δε Φίλης, ως νέος υπουργός, υποχωρώντας στις πιέσεις του καθηγητικού κατεστημένου, δεσμεύτηκε πρόσφατα για «εθνικό διάλογο για την Παιδεία», προηγουμένως όμως, σε μια προσπάθεια εξευμενισμού των κριτικών από τα αριστερά, εξέδωσε ΠΝΠ με την οποία καταργήθηκε η αρμοδιότητα των ΣΙ για προεπιλογή των υποψήφιων πρυτάνεων και κοσμητόρων. 

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Για να πάρουμε την υγεία μας στα χέρια μας

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:35μμ

του Αλέξη Μπένου 

Ο προσδιορισμός της υγείας από τις εκάστοτε πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες περιγράφηκε με εντυπωσιακή συνοχή και τεκμηριώθηκε ήδη από τον Ένγκελς στo περίφημo Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία το 1844. Σήμερα, η συσχέτιση αυτή είναι καθολικά αποδεκτή, τόσο από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα όσο και από το πολιτικοποιημένο λαϊκό κίνημα. Όπως έχει αναλυθεί και συζητηθεί πολλαπλά αυτή την περίοδο, η εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας του ΔΝΤ παράγει αρρώστια και κατά συνέπεια αυξάνει τις ανάγκες για φροντίδα υγείας. Απέναντι σε αυτές τις ανάγκες, οι ίδιες πολιτικές, στοχεύοντας στην αποδιάρθρωση κάθε δημόσιας λειτουργίας και την ιδιωτικοποίησή της, υψώνουν τα τείχη του αποκλεισμού και της στέρησης της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας, τροφοδοτώντας το φαύλο κύκλο της εξαθλίωσης.
Αυτή η εικόνα της σημερινής κρίσης ήρθε ως δραματική συνέχεια ενός συστήματος υπηρεσιών υγείας που δομήθηκε πάνω σε βασικές παραδοχές του καπιταλιστικού κοινωνικού κράτους.
Η χρηματοδότησή του αρχικά στηρίχθηκε σε μεγάλο μέρος στην ασφαλιστική κάλυψη του πληθυσμού. Η μαζική ανεργία όμως κατέρριψε με τραγικότητα την παραδοχή αυτή. Άνεργος σημαίνει ανασφάλιστος, οπότε η αδυναμία να πληρώσει τη φροντίδα του καθορίζει και τον αποκλεισμό του. Παράλληλα, οι υπηρεσίες υγείας στερούνται τους ανύπαρκτους πλέον πόρους των ασφαλιστικών ταμείων και καταρρέουν. Μαζί τους καταρρέει και η στρατηγική επιλογή εξάρτησης της φροντίδας υγείας από την ασφαλιστική επάρκεια.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 «Το κράτος έχει συνέχεια»: για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:32μμ

 

του Δημοσθένη Παπαδάτου Αναγνωστόπουλου

Στην πρόσφατη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, ο Νίκος Κοτζιάς τάχθηκε υπέρ της μη εμπλοκής της «Συμμαχίας» στη Συρία• λίγο νωρίτερα, o ίδιος δήλωνε αναρμόδιος για το αν η βάση της Σούδας θα φιλοξενήσει ή όχι γαλλικά βομβαρδιστικά. Στο ίδιο διάστημα, ο Αλέξης Τσίπρας καθησύχαζε τον Μαχμούτ Αμπάς ότι η ελληνική κυβέρνηση θέλει τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ• υπογράφοντας στο βιβλίο επισκεπτών του ισραηλινού Προεδρικού Μεγάρου, ο ίδιος σημείωνε ότι αποτελεί μεγάλη τιμή να βρίσκεται στην ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ (!), ενώ συναντώντας τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, δεν παρέλειπε να εκφράσει την αντίθεση της κυβέρνησης «σε κάθε τρομοκρατική ενέργεια από τη μια, αλλά και στη βία κατά αμάχων από την άλλη». Ίσως προς ένδειξη αμοιβαιότητας: O ισραηλινός πρωθυπουργός θύμιζε νωρίτερα ότι στην Ελλάδα φθάνουν περίπου 50.000 ισραηλινοί τουρίστες, που θα μπορούσαν να αυξηθούν στις 350.000.
Η «κεντρώα» τοποθέτηση (και) στην εξωτερική πολιτική βεβαιώνει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θα αμφισβητήσει τη «συνέχεια του κράτους» ούτε εδώ. Από τη δεκαετία του `90, εξάλλου, η εξωτερική πολιτική είναι το κατεξοχήν πεδίο στο οποίο το πολιτικό σύστημα λειτουργεί ως καρτέλ, με τα κόμματα να συντονίζονται ως προς τις βασικές κατευθύνσεις, την πολιτική να ανατίθεται σε τεχνοκράτες και να διαφοροποιείται μόνο στα επιμέρους. 

Με τη συνδρομή και του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, που θεωρητικά συμβουλεύει την κυβέρνηση και ενημερώνει τα κόμματα (στην πράξη όμως φροντίζει για την πειθάρχηση της αντιπολίτευσης στις εθνικές/κρατικές θέσεις...), οι διεθνείς σχέσεις «της χώρας» και τα «εθνικά θέματα» αντιμετωπίζονται ως πολύ σοβαρές υποθέσεις για να «πολιτικοποιούνται», να μπλέκονται σε κομματικούς ανταγωνισμούς και να επηρεάζονται από ιδεολογικές διαφοροποιήσεις ή κυβερνητικές ασυνέχειες. Πρόκειται για μια από τις κανονικότητες που η Αριστερά, είτε στην εκδοχή του «πατριωτικού» ΚΚΕ είτε σε εκείνη του «υπεύθυνου» ΣΥΡΙΖΑ, σπάνια είχε τη διάθεση να αμφισβητήσει.

Από το 2007 και το Μακεδονικό τότε, ο Αλέξης Τσίπρας είχε προϊδεάσει ότι θα σεβαστεί αυτό τον άγραφο κανόνα. 

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Αντικαπιταλισμός, ταξικότητα και διεθνισμός

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:27μμ

του Νίκου Γιαννόπουλου

(Περάσματα από την επαναεπιβεβαίωση των απόψεών μας στην εμβάθυνση και από την επανεξέτασή τους στον αυτομετασχηματισμό του Δικτύου)

Το 2016 το Δίκτυο με τις διάφορες μορφές του (Επιτροπή - 1986, Κίνηση - 1987, Δίκτυο - 1994) κλείνει τριάντα χρόνια ζωής. Πολλά έχουν αλλάξει σε αυτές τις δεκαετίες τόσο στο κοινωνικό πεδίο όσο και στο αντίστοιχο πολιτικό/ιδεολογικό. Με αυτή την έννοια, το κείμενο που ακολουθεί επιχειρεί, χωρίς να αναφέρεται εκτενώς στις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην «πραγματικότητα», να καταπιαστεί με εκείνη τη δέσμη ιδεών, πρακτικών και εμπειριών που σε μεγάλο βαθμό όρισαν τη διαδρομή του και υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορούν να καθορίσουν την περαιτέρω πορεία του. Λόγω οικονομίας χώρου είναι ημιτελές  υπάρχει άλλο ένα τμήμα για τη σχέση κινήματος - κόμματος, το ζήτημα της κυβέρνησης της Αριστεράς και το κομμουνιστικό πρόταγμα, που θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος.

Μεταρρυθμισμός    και   αντικαπιταλισμός

Το Δίκτυο, λόγω της φυσιογνωμίας του ιδρυτικού του πυρήνα (νεαρή ηλικία, απόρριψη του ντετερμινισμού και του προπαγανδισμού της παραδοσιακής άκρας Αριστεράς, ελευθεριακή κριτική στον «υπαρκτό σοσιαλισμό», αλλά και τον «ιστορικό κομμουνισμό», υιοθέτηση του «μετά-'68» μοντέλου της άμεσης δράσης και της θεωρητικής γενίκευσης μέσω της πολιτικής εμπειρίας κ.λπ.) διαμόρφωσε σημαντικά κινηματικά αντανακλαστικά και πραγματοποίησε πολιτικές παρεμβάσεις μεγάλης εμβέλειας και αποτελεσματικότητας (κρατική καταστολή, πολιτικοί κρατούμενοι, εθνικισμός, διεθνιστική αλληλεγγύη, ρατσισμός, αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα). Παράλληλα, εξαιτίας ακριβώς αυτής της φυσιογνωμίας, υποτίμησε την πολιτική ανάλυση και τη θεωρητική επεξεργασία, υποβάθμισε την οργανωτική συγκρότηση και τη δημιουργία διαδικασιών ένταξης νέου κόσμου. Αποτέλεσμα; Η εμπέδωση μιας ιδιότυπης «εξωστρεφούς εσωστρέφειας» και ενός αποσπασματικού παρεμβατισμού, ευρείας απεύθυνσης μεν, αλλά ελάχιστα προωθητικού και ενοποιητικού για το ίδιο το Δίκτυο.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 (Επι)ράμματα στη γούνα της Αριστεράς

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:22μμ

 

του Στρατή Μπουρνάζου 

Άνοιξα την τηλεόραση ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Καθώς ο παρουσιαστής στην ΕΡΤ3 έλεγε ότι θα δούμε «με τα μάτια της ψυχής μας» το καράβι που το λένε Ελλάδα και τη νοητή του παρέλαση ανά τους αιώνες, ενώ στη συνέχεια μνημόνευσε δεκάδες ονόματα (από τον Όμηρο και τον Αχιλλέα, μέχρι τη Σαπφώ, τον Λεωνίδα, τον Μεγαλέξανδρο, τον Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Τσαρούχη, τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, τον Ξυλούρη) υποψιάστηκα πως είμαστε στην αρχή μιας πολλά υποσχόμενης τελετής. Η συνέχεια  -μιλάω για τη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη-  δεν με διέψευσε. Είχε απ' όλα: τη μαθητική μπάντα του Παπάφειου («εκλεκτού φυτωρίου μουσικής», όπως λέχθηκε), άρματα μάχης, καταδρομείς «με φλογερή πίστη», ΟΥΚ, συλλόγους εφέδρων που παρήλαυναν βροντοφωνάζοντας «Πατρίδα, Θρησκεία, Τιμή», στρατιωτικές μπάντες που παιάνιζαν «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα», την Ελληνική Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (με σύμβολα τη σάρισα, το ξίφος και τη μακεδονική ασπίδα, και σύνθημα «Ανίκητος ει!» ). Αποκορύφωμα, οι αεροπορικές επιδείξεις, καθώς και ο χαιρετισμός του υπουργού Εθνικής Άμυνας που είπε ότι «ο άξονας Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος είναι ο άξονας προστασίας του ελληνισμού», τον οποίο «προστατεύουν οι Ένοπλες Δυνάμεις». Προηγουμένως, σε όλη την εκφώνηση και στους άλλους χαιρετισμούς, είχαν ακουστεί και τα απαραίτητα για τους Έλληνες που πολεμάνε σαν ήρωες και τους ήρωες που πολεμάνε σαν Έλληνες, τα διδάγματα από τα «επιτεύγματα» αλλά και τα «τραγικά λάθη» των Ελλήνων, την ανάγκη ομόνοιας.

Με λίγα λόγια, αν αφαιρούσες κάποιες «λεπτομέρειες» (τα πρόσωπα των επισήμων, τις ενδυμασίες, τη δημοτική γλώσσα της εκφώνησης) θα ήταν δύσκολο να χρονολογήσεις την τελετή: αν γινόταν το 2015, το 1990 ή το 1960. Γιατί η τελετή είχε, όπως είπα, απ' όλα: μπάντες, μαθητές, στρατιώτες, στρατιωτικούς, ιεράρχες. Όλα, εκτός από ένα: Έστω και την υποψία ότι η παρέλαση αυτή γινόταν με την Αριστερά στην κυβέρνηση.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο θυέλλης 43 Τι φυλάει και τι θα πάρει μαζί του (ότ)αν πέσει ο φράχτης του Έβρου;

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:20μμ

του Μενέλαου Εξίογλου

Στις 31 Οκτώβρη, 500 άνθρωποι από όλη την Ελλάδα κάναμε πάρα πολλά χιλιόμετρα για να φτάσουμε και να διαδηλώσουμε ενάντια στην ύπαρξη του φράχτη του Έβρου. Πρόκειται για το φράχτη που κατασκευάστηκε επί υπουργίας Παπουτσή, βρίσκεται κοντά στο συνοριακό σταθμό των Καστανιών στον Έβρο και εκτείνεται για 12 χλμ. στη στενή ζώνη όπου τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν ταυτίζονται με την κοίτη του ποταμού Έβρου, αλλά γίνονται χερσαία. Γιατί ένα, περιορισμένης έκτασης τελικά, τεχνητό σύνορο προκαλεί τόση αντιπαράθεση με τόσο μένος, αλλά και κινητοποιεί τόσο κόσμο εναντίον του από την ανακοίνωση κιόλας της ανέγερσής του;
Ο φράχτης έχει καταρχήν μια πολύ πρακτική διάσταση και λειτουργία. Ενώ το ποτάμι «φροντίζει» για την επιτήρηση των συνόρων από το πέρασμα μεταναστών και προσφύγων (κυρίως κατά το χειμώνα, οπότε και είναι συνήθως υπερφουσκωμένο), η ζώνη των χερσαίων συνόρων δυσκόλευε ιδιαίτερα την επίβλεψη και γι' αυτόν το λόγο επιλεγόταν και ως κύρια διέλευση από τα κυκλώματα που έναντι αδράς αμοιβής διακινούσαν τους μετανάστες. Ο φράχτης, μαζί με τα πρόσθετα εξαρτήματα επιτήρησης που φορά, έχει έναν απολύτως σημαντικό ρόλο στον περιορισμό αυτής της μετακίνησης. Θριαμβευτικά, άλλωστε, η τότε δεξιά φιλοκυβερνητική ειδησεογραφία επευφημούσε την αποτελεσματικότητά του (bit.ly/1kozQ8m, bit.ly/1Naa4f6).
Ο φράχτης, λοιπόν, σταματά μετανάστες από το να περάσουν στην Ελλάδα και τους σπρώχνει είτε στα νησιά είτε στα πιο επικίνδυνα περάσματα διαμέσου του ποταμού. Η λειτουργία του είναι πραγματική και αποτρεπτική, πρόκειται για ένα κανονικό όπλο εναντίον της μετανάστευσης. Αν πέσει, επομένως, ο φράχτης, σημαίνει ότι λύνεται το ζήτημα της δημιουργίας ασφαλούς διόδου για τους πρόσφυγες;

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 (Un)Welcome to Europe

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:16μμ

του Γιώργου Μανιάτη

 

Στο μακρύ καλοκαίρι που πέρασε αποτυπώθηκε ανεξίτηλα η βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε μια τέτοια πύκνωση γεγονότων οι αντιφάσεις που συσσωρεύονται ξεσπούν με διαφορετικές χρονικότητες και κλίμακες. Τα κέντρα και οι όροι του κοινωνικού ανταγωνισμού φαίνεται να μετατοπίζονται και να αναδιατάσσονται.
Τη στιγμή της υπογραφής του 3ου Μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η Μέρκελ δήλωνε ότι δεν ήταν το «ελληνικό πρόβλημα» αλλά η «προσφυγική κρίση» που έθετε σε κίνδυνο την συνοχή της ΕΕ. Ενάμιση μήνα μετά, στις αρχές Σεπτέμβρη, όταν χιλιάδες πρόσφυγες που είχαν εκδιωχθεί από το σιδηροδρομικό σταθμό της Βουδαπέστης άρχισαν να σχηματίζουν καραβάνια κατευθυνόμενοι προς την Αυστρία, η Μέρκελ έκανε τη μεγάλη στροφή και έστειλε γερμανικά τρένα να τους παραλάβουν. Ήταν η στιγμή που με μια μονομερή ενέργεια καταργούσε στην πράξη τον Κανονισμό του Δουβλίνου. Η Γερμανία που πάνω από μια δεκαετία είχε επωφεληθεί από τη συγκράτηση της μετανάστευσης κοντά στα εξωτερικά σύνορά της (και βεβαίως από την πρόσβαση στους εργαζομένους των ανατολικών χωρών της διευρυμένης ΕΕ), αποφάσισε να δεχτεί εκατοντάδες χιλιάδες αιτούντες άσυλο που είχαν ήδη διασχίσει δύο ή τρεις χώρες μέλη της ΕΕ.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Συνέντευξη με τον Μπερντ Κάσπαρεκ*

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 12:14μμ

Η σύνοδος Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας κατέληξε ύστερα από διαπραγματεύσεις μηνών στη «συνεργασία», δηλαδή την ένταξη της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό καθεστώς διαχείρισης συνόρων και μετανάστευσης. Πιστεύεις ότι η πολιτική αυτή θα έχει τα αποτελέσματα που επιθυμεί η ΕΕ;
Όπως πάντα, είναι δύσκολο να κάνει κανείς μια ασφαλή πρόβλεψη. Αλλά νομίζω ότι στην περίπτωση της Τουρκίας, και ιδιαίτερα σε αυτή την περίοδο εντεινόμενου αυταρχισμού της διακυβέρνησης Ερντογάν, η ΕΕ παίρνει μεγάλα ρίσκα. Από τη μια, οι διαπραγματεύσεις καταδεικνύουν ότι αυτή είναι μόνο η αρχή μιας μακράς διαπραγμάτευσης. Είδαμε ότι ενώ η ΕΕ προσέφερε 3 δισ. ευρώ «οικονομικής βοήθειας» για μια περίοδο δύο χρόνων, η τουρκική κυβέρνηση απαίτησε την καταβολή του ίδιου ποσού ανά έτος. Τελικά φαίνεται να συμφώνησαν ότι η ΕΕ θα πληρώνει τμηματικά, στο βαθμό που η τουρκική κυβέρνηση εκπληρώνει συγκεκριμένους στόχους που έχουν τεθεί. Με αυτό τον τρόπο η ευρωτουρκική συνεργασία μετατρέπεται σε μια διαπραγμάτευση δίχως τέλος, η οποία θα συνοδεύεται από περιόδους ανοίγματος και κλεισίματος των τουρκικών συνόρων. Ο έλεγχος της μετανάστευσης έχει μετατραπεί σε ισχυρότατο διαπραγματευτικό χαρτί στη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Από την άλλη, πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι-ες ότι ο Ερντογάν έχει πραγματικά τη δυνατότητα να συγκρατήσει τα εκατομμύρια των σύρων προσφύγων; Όσα είδαμε να συμβαίνουν φέτος στην Ευρώπη, η άφιξη και η αυτοοργανωμένη μετακίνηση περίπου μισού εκατομμυρίου μεταναστών και προσφύγων, συμπίπτει με τη δομική κατάρρευση του μεταναστευτικού καθεστώτος της ΕΕ. Σε τελική ανάλυση ήταν η μεταναστευτική κίνηση που οδήγησε στην κατάρρευσή του. Πιστεύω ότι οι δυνάμεις αυτές είναι μια πρόκληση και για τον ίδιο τον Ερντογάν. Υπάρχει βέβαια πάντα ο κίνδυνος της προσφυγής στη βίαιη καταστολή και γι' αυτό πρέπει να στρέψουμε σταθερά την προσοχή μας σε όσα συμβαίνουν στην Τουρκία.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Σελίδες