Δελτίο Θυέλλης

Δελτίο Θυέλλης 43 «Λιγότερο κράτος» και ιδιωτικοποίηση

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 11:56πμ

της Βαγγελίτσας Κοντοδήμα

Όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το κράτος υποχωρεί αφήνοντας τη θέση του στο κενό που δημιουργείται σε ιδιώτες εργολάβους, μη κυβερνητικές οργανώσεις, φορείς και επιχειρηματίες. Σε τομείς νευραλγικούς ή και λιγότερο σημαντικούς οι θέσεις εργασίας δεν καλύπτονται πλέον από το Δημόσιο  - κάτι το οποίο συνεπάγεται σταθερότητα στην υπηρεσία που παρέχεται στον πολίτη αλλά και στην εργασία για τα άτομα που καλύπτουν τη θέση.
Πριν ακόμη και από το επίσημο κλείσιμο υπηρεσιών και οργανισμών, είχαν ήδη αρχίσει να παρεισφρέουν και να αναλαμβάνουν το ρόλο που όφειλε να ασκεί μια κρατική δομή, πλήθος προγραμμάτων με χρηματοδότηση ευρωπαϊκή ή από ιδρύματα επιχειρηματικών ομίλων, καθώς και η υπεργολαβική ανάληψη αλλά και αντίληψη και διεκπεραίωση υπηρεσιών αντί του Δημοσίου.
Παράδειγμα πρώτο, όχι τόσο γνωστό
Γιατί το υπουργείο Παιδείας αναθέτει σε άλλους φορείς την υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων;
Τα τελευταία πολλά χρόνια βλέπουμε να υλοποιούνται στο δημόσιο σχολείο εκπαιδευτικά προγράμματα που απευθύνονται σε δίγλωσσα παιδιά, σε παιδιά Ρομά και σε παιδιά της μουσουλμανικής κοινότητας. Τα προγράμματα υλοποιούνται με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ και άρα αποσπασματικά, με μεγάλες χρονικές περιόδους κενές, δειγματοληπτικά σε κάποια σχολειά και φυσικά με τις και τους εκπαιδευτικούς που απασχολούνται να βρίσκονται σε καθεστώς εξαίρεσης εργασιακών δικαιωμάτων. Το υπουργείο αρνείται να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί και να φροντίσει να καλύπτει τις (πάγιες και διαρκείς) ανάγκες των μαθητών και των μαθητριών που προέρχονται από λιγότερο προνομιούχες ομάδες ή που χρειάζονται υποστήριξη στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ορίζει π.χ. το πανεπιστήμιο υπεργολάβο, του αναθέτει το έργο και έτσι εμφανίζει έργο υποστηρικτικό σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες και αντί να εντάξει στον κρατικό προϋπολογισμό το συγκεκριμένο έργο, δημιουργεί ακόμη μια ταχύτητα  -τη χαμηλότερη-  εργαζομένων στο σχολείο, με μπλοκάκι και χωρίς δυνατότητα αναγνώρισης προϋπηρεσίας.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Η δίκη του Δικτύου και η μέρα της Μαρμότας

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 11:54πμ

της Μυρτώς Λαζαρίδου

Tη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρισκόμαστε λίγο πριν την ολοκλήρωση της δίκης του Δικτύου κατά της Ομάδας Δέλτα. Η ιστορία πλέον γνωστή. Στις 5 Μαΐου του 2010 μετά την παλλαϊκή διαδήλωση κατά του Μνημονίου και τον εγκληματικό εμπρησμό της Μαρφίν, οι αστυνομικές μονάδες παίρνουν εντολές να κατακλύσουν τα Εξάρχεια και να ενεργήσουν «σαν οδοστρωτήρες». Στο πλαίσιο της τρομοκρατίας που εξαπέλυσε τότε η αστυνομία, μια ομάδα Δέλτα εισέβαλε απρόκλητα στα γραφεία του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, χτύπησε και τραυμάτισε μέλη των συλλογικοτήτων - εκ των οποίων ένα σοβαρά - και κατέστρεψε υποδομές.
Το φθινόπωρο του 2013 έγινε η δίκη έπειτα από μήνυση που υπέβαλαν οι δύο συλλογικότητες, η οποία κατέληξε στην προκλητική αθώωση των Δελτάδων και στην ακόμη πιο εξοργιστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι τραυματισμοί και οι καταστροφές είναι άγνωστο πώς συνέβησαν, εφόσον έγινε δεκτός ο ισχυρισμός των μπάτσων ότι δεν μπήκαν ποτέ μέσα στο κτίριο. Ωστόσο, η απόφαση αυτή ήταν πράγματι σκανδαλώδης αν κοίταζε κανείς τα αποδεικτικά στοιχεία (φωτογραφίες, πινακίδες κυκλοφορίας, ιατροδικαστική έκθεση από τον τραυματισμό) και τις μαρτυρίες της πολιτικής αγωγής. Με αυτά τα δεδομένα, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της δίκης, ο Εισαγγελέας Εφετών κ. Ασπρογέρακας ασκεί έφεση και η υπόθεση παίρνει ξανά το δρόμο της Δικαιοσύνης.
Και ερχόμαστε στο παρόν, στην εκδίκαση της έφεσης, και μάλιστα σε μια συγκυρία όπου η Ομάδα Δέλτα έχει διαλυθεί, αφού στο μεταξύ βέβαια είχε παρουσιάσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο δείγμα εργασίας (βίας, τραμπουκισμών, τρομοκρατίας και αυθαιρεσίας), με απόγειο την τελευταία περίοδο τον βασανισμό ανήλικων συλληφθέντων.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Τουρκία: δεσποτισμός στο εσωτερικό, επεκτατισμός στο εξωτερικό

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 11:52πμ

των Ντογάν Τσετίνκαγια και Χουσεϊν Μπεμπρέκ

Η οπισθοχώρηση του ΑΚP, που ξεκίνησε με την εξέγερση στο πάρκο Γκεζί, τελειώνει μετά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου. Το γεγονός ότι το HDP πέρασε το όριο του 10% αλλά έχασε σε δυναμική, δεν αποτελεί για εμάς την ουσία της ήττας. Η πραγματική αιτία της ήττας από την εξέγερση μέχρι και τις εκλογές της 7ης Ιουνίου ήταν το γεγονός ότι το ΑΚP κατάφερε να σταματήσει την κάθοδό του.
Παρ' όλο που η νεοφιλελεύθερη πολιτική του ΑKP δέχτηκε πλήγμα, εντούτοις μέσα από μια συντηρητική και λαϊκιστική ρητορική κατάφερε να γιατρέψει τις πληγές του (προς το παρόν, βέβαια). Από την ήττα της 7ης Ιουνίου μέχρι τη νίκη της 1ης Νοεμβρίου έπαιξε μεγάλο ρόλο η παρέμβαση του Ερντογάν. Η παρέμβαση αυτή άλλοτε εκφράστηκε με τη βία και άλλοτε μέσα από το «χάιδεμα» της εσωτερικής αντιπολίτευσης. Η τελευταία ζούσε με το όνειρο του 2011, δηλαδή με το ρόλο του ΑΚP ως σταθεροποιητικής δύναμης στην Τουρκία. Το σύστημα της Τουρκίας ήταν ανίκανο στην εξεύρεση ενός άλλου κόμματος για τη διακυβέρνηση της χώρας. Το ΑKP απέδειξε ότι είχε τη δύναμη να διδαχθεί από την ήττα της 7ης Ιούνιου.
Στην τελευταία εκλογική καμπάνια κινήθηκε στη λογική του μαστίγιου και του καρότου. Το καρότο είχε δύο εκδοχές. Η πρώτη ήταν ο κατώτερος μισθός στις 1.300 λίρες και η δεύτερη ήταν η επίτευξη της ειρήνης με το φιλοκουρδικό κόμμα, εάν αυτό κατάφερνε να αρνηθεί τον εαυτό του. Το δεύτερο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποδοχή του σε ορισμένους.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης 43 Εθνικοί αγώνες, διεθνιστικά κινήματα: το Βlockupy σε αναζήτηση νέου βηματισμού

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 11:50πμ

της Λουκίας Κοτρωνάκη

Ο τρόπος με τον οποίο οι «εθνικές», πολιτικές και κινηματικές, πραγματικότητες επηρεάζουν τα διεθνιστικά κινήματα είναι πολλές φορές άδηλος -  πλην καταλυτικός. Δεν εισηγούμαι, ασφαλώς, τη θέση της πεταλούδας που τινάζει τα φτερά της στο Πεκίνο και πυροδοτεί παγκόσμιες κοινωνικές εκρήξεις. Αν και, εν μέρει, ορθή αυτή η προσέγγιση καθώς η έμπνευση των νικηφόρων αγώνων, ή έστω των αγώνων που δόθηκαν, ταξιδεύει, πολλές φορές, πολύ πιο μακριά από τα εθνικά σύνορα, ωστόσο στη συγκυρία που διανύουμε, μάλλον, δεν μοιάζει να είναι αναλυτικά επίκαιρη. Απεναντίας, αυτό που φαίνεται να στοιχειώνει τα υφιστάμενα διεθνιστικά κινήματα είναι το αντίθετο φαινόμενο: Οι αλλαγές και οι αναπροσαρμογές που συνεπάγονται για το διεθνές πεδίο αγώνων τα αλλεπάλληλα τσακίσματα των φτερών της περιβόητης πεταλούδας, - εν προκειμένω της ελληνικής πεταλούδας. Με ποιες αιχμές, ποιες εκστρατείες και ποια κινηματικά γεγονότα θα εμψυχωθεί η δράση του Blockupy την επαύριο ματαίωσης της κινηματικής δράσης και της επικράτησης του δόγματος TINΑ στην πολλά υποσχόμενη «ελληνική περίπτωση»;
Το Blockupy, όπως είναι ίσως γνωστό, συγκροτείται το 2013 ως ένα διεθνές όχημα κινητοποιήσεων ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και φτώχειας στην Ευρώπη. Με σπονδυλική στήλη ακτιβιστές και ακτιβίστριες προερχόμενους-ες κυρίως από τη Γερμανία -λόγω, εικάζει κανείς, μιας ιδιότυπης «εθνικής» ενοχής για τον ηγετικό ρόλο της χώρας στην εκπόνηση του προγράμματος κοινωνικής ερήμωσης στην Ευρώπη- στο Blockupy συναρθρώνουν τις εμπειρίες και τα περιεχόμενα διεκδίκησής τους κινήματα και συλλογικότητες από την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Ελλάδα. Στόχος και πρόκληση γι' αυτό το δίκτυο ευρωπαϊκών νομάδων είναι η δημιουργία θεαματικών γεγονότων διαμαρτυρίας που να καταδεικνύουν τους «νέους» (;) διεθνείς ρυθμιστές των ευρωπαϊκών και εντόπιων πολιτικών (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και να ευνοούν τη συνάντηση και το συντονισμό των αντιστάσεων στην Ευρώπη της λιτότητας και του αυταρχισμού.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Κυκλοφορεί το νέο Δελτίο Θυέλλης

  • Δημοσιεύτηκε: Δευ, 14/12/2015 - 10:30πμ

Πιστό στην παράδοση της αιφνιδιαστικής έκδοσης του (άλλωστε καμία θύελλα δεν μπορεί να προβλεφθεί…), το νέο τεύχος του Δελτίου Θυέλλης μόλις έκανε την εμφάνισή του. Το Δελτίο Θυέλλης αποτελεί την περιοδική έκδοση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Χωρίς να εμπίπτει στον παραδοσιακό χαρακτηρισμό του «οργάνου», αντανακλά τους πολιτικούς προσανατολισμούς της συλλογικότητας και απηχεί τους προβληματισμούς των μελών της. Επιπλέον, το Δελτίο Θυέλλης φιλοξενεί κείμενα καλών φίλων και συντρόφων που δεν είναι μέλη του Δικτύου.
Το τρέχον τεύχος έχει ως κεντρικό θέμα την προσφυγική κρίση και την αντιμετώπισή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική κυβέρνηση. Ο τίτλος «Ασφαλή σύνορα ή ασφαλείς πρόσφυγες;» θέτει εύγλωττα το μεγάλο διακύβευμα των ημερών.
Το νέο Δελτίο Θυέλλης δίνει έμφαση στην ανάλυση της συγκυρίας που έχει προκύψει μετά τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ, τις εκλογές και την εφαρμογή του Μνημονίου από τους πάλαι ποτέ πολέμιους του. Ταυτόχρονα, καταπιάνεται όλα εκείνα τα θέματα (κρατική καταστολή, κινηματικές πρωτοβουλίες, διεθνοποίηση αγώνων) που συνιστούν την ιδιαίτερη ατζέντα του Δικτύου.
Το Δελτίο Θυέλλης μπορείτε να το βρείτε στα γραφεία του Δικτύου (Τσαμαδού 13). Μπορείτε επίσης να το κατεβάσετε από την ιστοσελίδα μας (diktio.org) –γιατί είναι καλό τα πράγματα που αξίζουν, να μην έχουν τιμή.

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

http://www.diktio.org/sites/diktio.org/files/deltio-43.pdf

 

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Κινητοποιήσεις του Blockupy στη Φρανκφούρτη

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:47μμ

Το BLOCKUPYείναι μια διεθνής πανευρωπαϊκή διοργάνωση που στοχεύει στην ανάπτυξη κοινής πρακτικής ενάντια στην πολιτική της κρίσης και σε μια αλληλέγγυα Ευρώπη φτιαγμένη από τα κάτω, είναι ένα κίνημα που οργανώνει ανοιχτές μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην κρίση, μέσα στην καρδιά του ευρωπαϊκού καθεστώτος.

Η διοργάνωση του BLOCKUPY2015 στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Θύμισε κάτι από τις μεγάλες διεθνείς πορείες του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ και του αντιπολεμικού κινήματος, αν όχι στη μαζικότητα, σίγουρα στη διεθνή εκπροσώπηση. Όπως αναφέρεται και στην ανακοίνωση στις 22/3 της οργανωτικής, κατάφερε μια κινητοποίηση μέσα στην καρδιά του κτήνους για να εμποδίσει τα εγκαίνια της ΕΚΤ και να μετατρέψει τη φιέστα τους σε φεστιβάλ των ευρωπαϊκών κινημάτων και σε μια κοινή αποφασιστική αντίσταση ενάντια στην επικρατούσα πολιτική της κρίσης. Μόνο η ανακοίνωση των δράσεων του BLOCKUPYήταν αρκετή για να μετατρέψει την τελετή έναρξης σε γελοία μικρό, σχεδόν ασήμαντο, γεγονός και να αναγκάσει την ΕΚΤ να αποσυρθεί στο προπύργιό της που φρουρούταν από 10.000 αστυνομικούς και περίφραξη τύπου ΝΑΤΟ.

Η επιτυχία της διοργάνωσης οφείλεται στην αφοσίωση και τη δουλειά εκατοντάδων ακτιβιστών-ριών στη Φρανκφούρτη και αλλού. Παρά την άρνηση για βοήθεια από τις τοπικές αρχές της πόλης, φιλοξενήθηκαν για ύπνο πάνω από 3.000 άτομα, οργανώθηκαν δωρεάν γεύματα, γιατροί παρείχαν βοήθεια στο δρόμο την ώρα των κινητοποιήσεων, νομική βοήθεια ήταν ανά πάσα στιγμή διαθέσιμη.

Την Τρίτη (17/3) το απόγευμα έγινε ενημερωτική συνέλευση στο κτίριο του DGBσε αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη. Ανακοινώθηκαν τα σημεία μπλοκαρίσματος, δόθηκαν απαραίτητες πληροφορίες (χάρτες κινητοποιήσεων, τηλέφωνα νομικής βοήθειας, οδηγίες για τυχόν σύλληψη κ.λπ.).

Στις 18/3, από τις 6 το πρωί συγκεντρώθηκαν στα μπλόκα περίπου 6.000 άτομα, από τα οποία 1.000 προέρχονταν από άλλες χώρες, αψηφώντας τη μεγάλη αστυνομική δύναμη, τα δακρυγόνα και τις αντλίες νερού. Όσο διαρκούσαν τα μπλόκα το κέντρο της Φρανκφούρτης ήταν «ακίνητο», με τεράστιες ουρές αυτοκινήτων και εκατοντάδες οχήματα της αστυνομίας. Ο Ντράγκι μεταφέρθηκε στην ΕΚΤ με ελικόπτερο, στα εγκαίνια δεν παραβρέθηκε κανένας γερμανός υπουργός παρά μόνο κάποιοι δευτεροκλασάτοι ντόπιοι πολιτικοί. Όπως έγραψε η Παρεμβασιακή Αριστερά σε ανακοίνωση της, «οποιαδήποτε επαρχιακή σχολική γιορτή είναι πιο σημαντική» (από άποψη συμμετοχής επισήμων).

Όσον αφορά κάποια καμένα περιπολικά, η ανακοίνωση του BLOCKUPYξεκαθαρίζει, ότι όλες οι δράσεις και οι ενέργειες που έγιναν την Τετάρτη το πρωί δεν έγιναν όπως είχαν προγραμματιστεί και συμφωνηθεί. Πρέπει να υπάρξει συζήτηση και αξιολόγηση όλων αυτών, όμως σε κάθε περίπτωση μέσα στο κίνημα και μεταξύ των ακτιβιστών. Η μεγάλη συμμετοχή, πέρα από κάθε προσδοκία των οργανωτών, στην απογευματινή πορεία δείχνει ότι το πολύμορφο/πολύχρωμο κίνημα δεν διασπάστηκε από αυτό, παρ' όλες τις πιέσεις που δέχτηκε. Η Ναόμι Κλάιν στο συλλαλητήριο απευθύνθηκε στην ΕΚΤ λέγοντας «εσείς είστε οι πραγματικοί βάνδαλοι, δεν βάλατε φωτιά σε αυτοκίνητα, βάλατε φωτιά σε όλο τον κόσμο».

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Κοινωνική αυτοοργάνωση σε καιρούς κρίσης: Ένα παράδειγμα από την Αργεντινή

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:46μμ

Τι σημαίνει να συμμετέχεις σε πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις που δουλεύουν στις φτωχογειτονιές της Αργεντινής εν προκειμένω, έχουν πρόταγμα τη λαϊκή χειραφέτηση και εξουσία, αντιπαλεύουν το νεοφιλελευθερι-σμό και τον ιμπεριαλισμό και κινητοποιούνται στο πλαίσιο της αλληλεγγύης και των εναλλακτικών μορφών (συν)ύπαρξης και δράσης;

Στην Αργεντινή αυτή η μορφή πολιτικοποίησης εμφανίζεται λίγα χρόνια πριν από την κρίση του 2001-2002 και διευρύνεται στη συνέχεια. Ταυτόχρονα, δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια περίοδο οι παραδοσιακές πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα έχουν χάσει το κύρος τους και τα ερείσματά τους στην κοινωνία και εν πολλοίς έχουν ταυτιστεί στη συνείδηση της πλειονότητας με τον ακραίο πολιτικαντισμό και τη διαφθορά. Στο μεταξύ, η ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων έχει διευρυνθεί, και η φτωχοποίηση των ήδη φτωχών απειλεί πλέον τη ζωή των τελευταίων, με την πολιτεία να περιορίζεται σε διαχείριση της ανέχειας.

Η επιτακτική ανάγκη, η μαχητικότητα των «από κάτω» σε συνδυασμό και με τις ιδιαιτερότητες της Λατινικής Αμερικής (βλ. μεταξύ άλλων, τα φεουδαλικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας, την ύπαρξη ιθαγενικών κινημάτων, το ρόλο της Θεολογίας της Απελευθέρωσης στην οργάνωση των «από κάτω», τα κινήματα των ανέργων, των Πικετέρος κ.λπ.) δημιούργησαν μια νέα μορφή πολιτικοποίησης που εξαπλώθηκε σε δίκτυα από γειτονιά σε γειτονιά και από πόλη σε πόλη σε ολόκληρη τη χώρα. Έτσι θα δημιουργηθεί ένα κίνημα πολλά υποσχόμενο, το οποίο, αφενός, πάλευε για την επιβίωσή του επενδύοντας στο «μαζί» και στην αξιοπρέπεια, οικοδομώντας δομές αλληλεγγύης με οριζόντιο τρόπο και, αφετέρου, διεκδικούσε θέση και δικαιώματα πιέζοντας την πολιτεία για παροχές, κοινωνικό κράτος κ.λπ.

Μια τέτοια πολιτική-κοινωνική οργάνωση είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε από κοντά και μάλιστα από τα πρώτα βήματά της. Το όνομα αυτής BibliotecaPopularUturuncos(Λαϊκή Βιβλιοθήκη Ουτουρούνκος)  που ως προς το όνομα μόνο την καλή πρόθεση δήλωνε. Στήθηκε στα φτωχά και παρατημένα προάστια της εξίσου παραμελημένης επαρχίας Χουχούι στα βόρεια της Αργεντινής. Αρχικοί εμπνευστές, μια παρέα ντόπιων και νεοφερμένων αριστερών που είχαν ήδη την εμπειρία αυτού του τρόπου δράσης σε άλλες πόλεις της Αργεντινής και θέλησαν να φτιάξουν κάτι παρεμφερές σε μια φτωχογειτονιά όπου ζουν κυρίως οικογένειες Ινδιάνων σε αυθαίρετα. Πρώτα απ' όλα χρειαζόταν ένα ας το πούμε με ελληνικούς όρους «στέκι».

Μια πετυχημένη πρώτη εκδήλωση-γιορτή, την ημέρα του παιδιού, έγινε η αφορμή για να γνωστοποιηθεί το νέο εγχείρημα στη γειτονιά. Εκείνη τη μέρα, εκτός από την παράσταση κουκλοθέατρου, το γάλα των παιδιών, τους χορούς και τις μουσικές μικρών και μεγάλων, μπήκε το θεμέλιο για τη δημουργία μιας μόνιμης συνέλευσης των κατοίκων, όπου θα συζητούσαν τις ιδιαίτερες ανάγκες τους. Σύντομα στη συνέλευση αυτή θα εκφραζόταν η επιθυμία σύνδεσής της με το FrentePopularDarioSantillan(Λαϊκό Μέτωπο Νταρίο Σαντιγιάν) που δραστηριοποιούνταν μέσω πολλών και διαφορετικών μεταξύ τους οργανώσεων σε ολόκληρη την Αργεντινή, αλλά με κοινό όραμα και με χαρακτηριστικά για τα οποία μιλήσαμε στην αρχή. Πράγματι, η Λαϊκή Βιβλιοθήκη έγινε μέλος του Μετώπου, γεγονός πολύ σημαντικό για το μέλλον της νέας οργάνωσης, καθώς στο εξής εντάχθηκε σε ένα σύστημα διαρκούς επαφής, συναντήσεων, συζητήσεων, ανταλλαγής εμπειριών με τις υπόλοιπες ομάδες του δικτύου, ενώ έλαβε και πολύ μεγάλη βοήθεια σε όλα τα επίπεδα (υλικοτεχνικό, οικονομικό, τεχνογνωσίας).

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Νεολαιίστικη κινηματική άνθηση στη Δημοκρατία της Μακεδονίας

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:45μμ

Τον Οκτώβριο του 2014 η κυβέρνηση του Νίκολα Γκρούεβσκι δημοσίευσε την πρότασή της για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην ανώτατη παιδεία. Η πρόταση σκόπευε στην πειθάρχηση των καθηγητών και στην τρομοκράτηση των φοιτητών-ριών.       Με τη μέθοδο της αξιολόγησης «κοσκίνιζε» τους μη αρεστούς καθηγητές και περιόριζε το δικαίωμα για μόρφωση των νέων. Γι' αυτή τη δουλειά εισήγαγε μια εξωτερική επιτροπή εξετάσων. Στο δεύτερο και τέταρτο έτος σπουδών οι φοιτητές και φοιτήτριες (μετά τις εξεταστικές τους) θα περνούσαν από την κρίση της επιτροπής (με εξετάσεις) και θα αποφασιζόταν ποιοι-ες θα αποκόπτονταν από τις σπουδές, θα συνέχιζαν πληρώνωντας δίδακτρα, θα έπαιρναν πτυχίο ή θα δίδασκαν.

Τα όργανα της επίσημης φοιτητικής συνδικαλιστικής οργάνωσης, απαξιωμένα λόγω της συναινετικής τους πολιτικής, είχαν εκλεγεί με τη συμμετοχή του 3% και ενώ είχε ήδη λήξει η θητεία τους, πρότειναν ως αντίδραση έναν περίπατο σε κάποιο λόφο.

Το κύριο σώμα των φοιτητών συγκρότησε κοινή συνελεύση. Την ονόμασε «Φοιτητική Ολομέλεια». Με οριζόντιο και αμεσοδημοκρατικό τρόπο οργάνωσε την αντίσταση. Παράλληλα, ένα τμήμα των καθηγητών ακολούθησε το παράδειγμα των φοιτητών και οργάνωσε την Καθηγητική Ολομέλεια. Η πρώτη διαδήλωση έγινε στις 17 Νοέμβρη με μεγάλη συμμετοχή.

Η κυβέρνηση θορυβήθηκε. Τα ΜΜΕ, που κατά πλειονότητα ελέγχονται από την κυβέρνηση, απαξίωσαν το κίνημα που άρχισε να αναπτύσσεται. Λασπολόγησαν λέγοντας ότι οργανώνεται από την αντιπολίτευση και ότι χρηματοδοτείται από το ίδρυμα Σόρος, μήπως και αποσυσπειρωθεί. Σε φωτογραφίες και βίντεο από τη διαδήλωση «κύκλωσαν» με κόκκινο μαρκαδόρο πρόσωπα αναφέροντας κοινωνικές ιδιότητες, π.χ., εργαζόμενος σε ΜΚΟ, μέλος της αντιπολίτευσης κ.λπ.

Το επόμενο διάστημα το φοιτητικό κίνημα συμμετείχε σε εργατικές κινητοποιήσεις των επισφαλώς εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα. Να αναφέρουμε εδώ ότι τα εργατικά συνδικάτα είναι πλήρως απαξιωμένα από τους εργαζόμενους. Στο δημόσιο τομέα ΔΕΝ απεργεί ποτέ κανείς, μια και δημόσιος υπάλληλος γίνεται όποιος είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος. Όταν αλλάζει η κυβέρνηση αλλάζουν και οι υπάλληλοι. Στον ιδωτικό τομέα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία συμμετείχε στο πάρτι του δημόσιου πλούτου που έγινε ιδιωτικός ή δεν έχουν δημιουργηθεί εργατικές ενώσεις. Παρ' όλα αυτά πρεκάριοι (μέσω δύο κινηματικών αριστερών συλλογικοτήτων) προσπάθησαν να αντιδράσουν στην επιβολή πρόσθετου φόρου 10% (δήθεν για «περίθαλψη», όταν οι υψηλόμισθοι δεν έβαζαν το χέρι στην τσέπη).

Στις 10 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη διαδήλωση στη σύγχρονη ιστορία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Πάνω από δέκα χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στα Σκόπια, στα Μπίτολα οι μαθητές των λυκείων μπήκαν στη φοιτητική διαδήλωση και οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης συγκρότησαν την «Καθηγητική Ολομέλεια», ενώ έγινε διαδήλωση και στο Στιπ. Κάποιοι διαδηλωτές φόρεσαν κόκκινους κύκλους γύρω από τα πρόσωπά τους χλευάζοντας τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Η Ελλάδα είναι η Ευρώπη... Για το διεθνή συντονισμό των αγώνων

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:44μμ

Ενώ γράφουμε αυτό το κείμενο, το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει καταστεί ακόμα σαφές. Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτές οι μέρες διαγράφουν ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Για πρώτη φορά, μια κυβέρνηση η οποία αντιτίθεται στο δόγμα της λιτότητας, συγκρούστηκε με τους μεγαλύτερους υποστηρικτές του, ακριβώς εκεί, στην «καρδιά του νεοφιλελεύθερου κτήνους» το οποίο εκπροσωπεί η Τρόικα. Είτε ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να καθορίσει μια μερική αλλαγή πορείας είτε απλώς καταστήσει προφανές ότι στο εσωτερικό της ΕΕ δεν υπάρχει πια χώρος για τη δημοκρατία και τα κοινωνικά δικαιώματα, το άμεσο μέλλον των ευρωπαϊκών λαών θα καθοριστεί από το αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων.              

Γύρω από αυτές, και κυρίως ανάμεσα στις 11 και στις 16 Φεβρουαρίου, στις μεγαλύτερες πόλεις της ΕΕ οργανώθηκαν διαδηλώσεις ενάντια στη λιτότητα και υπέρ των ελληνικών θέσεων. Από τη Λισαβόνα μέχρι το Μπέλφαστ, από τη Μαδρίτη μέχρι τις Βρυξέλλες, από τη Ρώμη μέχρι το Λονδίνο, από το Άμστερνταμ μέχρι το Βερολίνο και από το Παρίσι μέχρι τη Φρανκφούρτη, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να υποστηρίξουν ότι υπάρχει εναλλακτική στις επιταγές της Τρόικας και αυτή θα πρέπει να εφαρμοστεί. Οι συγκεντρώσεις σε Μαδρίτη και Βερολίνο χαρακτηρίστηκαν από μεγάλη συμμετοχή.

Στην Ιταλία, οι ημέρες των κινητοποιήσεων ήταν κυρίως δύο. Την 11η Φεβρουαρίου οργανώθηκαν συγκεντρώσεις σε περισσότερες από 20 ιταλικές πόλεις, από τις πιο μικρές μέχρι τις πιο μεγάλες, ως απάντηση στο κάλεσμα των ελληνικών διαδηλώσεων της εβδομάδας που είχε προηγηθεί. Σε μερικές από αυτές, οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από την ιταλική Αριστερά, η οποία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν στην άλλη πλευρά της Αδριατικής, καθώς και για τα αποτελέσματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Σε άλλες περιπτώσεις, τα καλέσματα αυτά έγιναν από χώρους και συλλογικότητες του κινήματος που επιθυμούσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον ελληνικό λαό για όλους εκείνους τους αγώνες που τα τελευταία χρόνια ταρακούνησαν τη χώρα και που τώρα έχουν ανάγκη να καρπωθούν κάποιες νίκες. Αυτή η δεύτερη δυναμική υπήρξε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, γιατί άνοιξε μια ευρεία συζήτηση στο εσωτερικό του ιταλικού κινήματος για το εάν θα πρέπει να συμμετέχει κανείς σε διαδηλώσεις υπέρ μιας κυβέρνησης. Προφανώς και οι απόψεις ήταν πολλές. Παρ' όλα αυτά η επιλογή να υπάρξει μια κάποια ανταπόκριση στο κάλεσμα που προερχόταν από την Ελλάδα ήταν ξεκάθαρη στους διάφορους πολιτικούς χώρους του ιταλικού κινήματος.

Στις 14 Φεβρουαρίου, υπήρξε ένα πανιταλικό κάλεσμα από το κόμμα Sinistra, EcologiaeLibertα και από την L'AltraEuropaperTsipras. Σ' αυτή την πορεία συμμετείχαν πολλές οργανώσεις και συλλογικότητες, ανάμεσά τους και το μεγαλύτερο ιταλικό συνδικάτο (CGIL), καθώς και ορισμένες κινηματικές δομές, όπως η Arciκαι η Libera. Χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν στέλνοντας ένα μήνυμα στην ΕΕ και στην κυβέρνηση του Ρέντσι.

Οι συγκεντρώσεις, οι πορείες, τα συνθήματα στους τοίχους, τα πανό σε όλη την Ευρώπη που εξέφρασαν την απόρριψη των πολιτικών λιτότητας και την αλληλεγγύη στον ελληνικό λαό αποτελούν ένα σημαντικό βήμα για δυο λόγους. Πρώτον, γιατί ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες όπου δεν επρόκειτο για μαζικές διαδηλώσεις, αυτές είχαν μεγάλη απήχηση και έλαβαν χώρα τόσο στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πόλεις όσο και σε μικρά κέντρα και κοινότητες. Αυτό το στοιχείο αναδεικνύει την ιδιαίτερη προσοχή με την οποία οι ευρωπαίοι πολίτες παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, ιδίως σε σχέση με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και δεύτερον, γιατί αυτή η ιδιαίτερη προσοχή δεν προέρχεται μόνο από την ανάγκη έκφρασης αλληλεγγύης στους Έλληνες, αλλά από την επίγνωση ότι ο αγώνας είναι κοινός και ότι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα στις οικονομικές αγορές και τη δημοκρατία, ανάμεσα στο χρέος και τα κοινωνικά δικαιώματα, ανάμεσα στην Τρόικα και στους πολίτες, αφορά όλους τους λαούς της Ευρώπης. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο στην Ευρώπη. Σήμερα η Ελλάδα είναι η Ευρώπη. Και δεν αναφερόμαστε στην αρχαία ιστορία της, όπως πολλοί αρέσκονται να κάνουν όταν μιλούν για την Ελλάδα, αλλά στο παρόν και το μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων, που βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: ριζοσπαστική δημοκρατία ή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Συμβαίνει (;) τώρα!

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:43μμ

2015. Το Αριστερό Μέτωπο σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση στην Ελλάδα και κάποιοι δεν χαίρονται ιδιαίτερα μ' αυτό. Ο Σεπτέμβρης αναμένεται θερμός. Τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που κληρονομήθηκαν από την απερχόμενη σοσιαλδεξιά συγκυβέρνηση φαντάζουν αξεπέραστα αν η παρούσα κυβέρνηση κινηθεί στη γραμμή της απλής διαχείρισης του δυσβάσταχτου εξωτερικού χρέους. Αν δεν ληφθούν ριζοσπαστικά μέτρα σε άμεσο χρόνο, η εξάπλωση της φτώχειας θα αποτελέσει κακό σύμβουλο για μεγάλο κομμάτι του λαού. Ο δρόμος δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα για μια κυβέρνηση που θέλει να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην τήρηση των προεκλογικών υποσχέσεων που την έφεραν στην εξουσία και τη διατήρηση μιας «φιλικής» στάσης προς τους διεθνείς οργανισμούς και τα οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούν. Η πίεση από το εξωτερικό, τους «θεσμούς», είναι ασφυκτική, ενώ και στο εσωτερικό της χώρας τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Το ορθόδοξο Κομμουνιστικό Κόμμα, ασάλευτο στο χρόνο σαν πεθαμένο από καιρό, παραμένει σταθερά εχθρικό. Οι ακροαριστερές και αναρχικές ομάδες ταλαντεύονται μεταξύ μιας αμήχανης στάσης αναμονής και μιας αταβιστικής εχθρότητας, αλλά και η οργανωμένη εσωκομματική αντιπολίτευση που αυτοαποκαλείται «Αριστερή Πτέρυγα» εντείνει τις πιέσεις. Τα κόμματα του λεγόμενου κέντρου σπεύδουν, όταν τα πράγματα ζορίζουν, να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να τρέξουν να κρυφτούν πίσω από τον κώλο του αφεντικού τους, όπως εύστοχα είχε περιγράψει ο Ντουρούτι, ήδη απ' τις αρχές της δεκαετίας του 1920. Το νεοναζιστικό κόμμα της «Νέας Πατρίδας» διατηρεί τα εκλογικά ποσοστά του, που του επιτρέπουν να παραμείνει μιας πρώτης τάξης εφεδρεία για ένα κομμάτι της άρχουσας τάξης και με το απαραίτητο λουστράρισμα θα μπορούσε ακόμα και να συγκυβερνήσει με το πρόσφατα έκπτωτο Δημοκρατικό Κόμμα της Δεξιάς. Άπληστοι εφοπλιστές όπως ο Μαρίνος Βαγγελάκης, εκ των βασικών υπόπτων για κρυφή χρηματοδότηση του νεοναζιστικού κόμματος, περιμένουν την πτώση της αριστερής κυβέρνησης, όχι χωρίς να βάζουν κι αυτοί το βρόμικο χεράκι τους όπου χρειάζεται. Το Βαθύ Κράτος των μυστικών υπηρεσιών απεργάζεται τη δημιουργία χοντρών μπελάδων για την κυβέρνηση, με προβοκάτσιες που θα μπορούσαν να συνδέσουν μέλη του Αριστερού Μετώπου με τρομοκρατικές ενέργειες  άλλωστε, οι επιδερμικές αλλαγές στην ιεραρχία αυτών των υπηρεσιών ισοδυναμούν με τον ψεκασμό ενός πτώματος σε αποσύνθεση με αποσμητικό σώματος. Αντικομμουνιστικοί κύκλοι του Στρατού ετοιμάζονται να ανασύρουν από τη σκόνη του χρόνου την, κατά τα άλλα ανέγγιχτη, Κόκκινη Προβιά και να αναλάβουν δράση με τον πατροπαράδοτο τρόπο για να σώσουν τη χώρα από την κομμουνιστική λαίλαπα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ετοιμάζεται να καταφέρει ένα χτύπημα στο μαλακό υπογάστριο της κυβέρνησης, για να σώσει τη χώρα, κι αυτός.

Και μέσα σ' όλα αυτά, η ανακάλυψη του πτώματος ενός υπαξιωματικού μέσα στο μεταλλικό ερμάριο ενός καφενείου της Θεσσαλονίκης από έναν παλιό του γνωστό, που πλέον υπηρετεί ως οπλίτης βραχείας εντατικής εκπαίδευσης, οδηγεί στην ανάληψη δράσης από μια ετερόκλητη παρέα αναρχικών και κομμουνιστών και σε αποκαλύψεις, τις οποίες ο αναγνώστης καλείται να αντιμετωπίσει ως απλή μυθοπλασία.

Ή μήπως πρόκειται για κάτι περισσότερο;

Γιώργος Κορινίδης, ΘΕΡΜΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

Εκδόσεις ΥΠΕΡΣΙΒΗΡΙΚΟΣ, Δεκέμβριος 2014

Στο αυτί του βιβλίου διαβάζουμε μόνο ότι ο Γιώργος Κορινίδης γεννήθηκε και συνεχίζει να ζει, κι ότι με το Θερμό Σεπτέμβρη προσπάθησε να κάνει την πλάκα του με σοβαρό τρόπο.

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον ισχύει το ακριβώς αντίθετο: Ο Κορινίδης καταπιάνεται μ' ένα (εξαιρετικά) σοβαρό θέμα, μ' έναν τρόπο ανάλαφρο (αλλά καθόλου ελαφρό). Ο εκ Θεσσαλονίκης συγγραφέας, μέσα από ένα πολιτικό θρίλερ με απλή, ευχάριστη αλλά ταυτόχρονα αιχμηρή γραφή και με εργαλείο την επίλυση ενός σκοτεινού μυστηρίου, περιγράφει τον λυσσαλέο υπόγειο πόλεμο για την πορεία της χώρας που μαίνεται στο παρόν, σε πραγματικό πολιτικό χρόνο.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Σελίδες