Δελτίο Θυέλλης

Για μια αριστερή κυβέρνηση της Αριστεράς - Τα πεδία των εργατικών αγώνων σήμερα

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:39μμ

Για το μνημονιακό καθεστώς

Τα μνημόνια ήταν πριν από οτιδήποτε άλλο όπλα καθυπόταξης της εργατικής τάξης· οι μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές ήταν τα εργαλεία που επιστράτευσε η αστική τάξη ώστε να περιορίσει έως εξοντώσεως τον εργατικό μισθό, να προωθήσει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, να καταργήσει την εργατική και περιβαλλοντική νομοθεσία, να αφαιμάξει τα κρατικά και ασφαλιστικά ταμεία, να ιδιοποιηθεί το δημόσιο πλούτο, να κατακερματίσει και να αποδιοργανώσει την εργατική τάξη, να περιορίσει τους φόρους και τις εισφορές της εργοδοσίας· με μία φράση, να προστατεύσει τα κέρδη από τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης.

Από τη σκοπιά αυτή, οι μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας προφανώς και δεν απέτυχαν· η αλήθεια είναι, αντίθετα, ότι πέτυχαν σε πολλά από τα παραπάνω. Αυτό που δεν κατάφεραν όμως προς το παρόν τουλάχιστον είναι ίσως και το κρισιμότερο διακύβευμα: η σταθεροποίηση αυτού του καθεστώτος φτώχειας και εκμετάλλευσης και η επανέναρξη μιας κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης, σε ένα κλίμα πολιτικής σταθερότητας και κοινωνικής υποταγής. Η αποτυχία αυτή δεν αρκεί να χρεώνεται με μια οικονομίστικη λογική στο φαύλο κύκλο ύφεσης-λιτότητας· η πραγματική αιτία θα πρέπει όπως πάντα να αναζητηθεί στην ταξική πάλη: Στις μεγάλες και μικρές απεργίες, τις φανερές και κρυφές εργατικές αντιστάσεις (ή το φόβο αυτών), οι οποίες σε συνδυασμό με τις λαϊκές κινητοποιήσεις κατάφεραν να καθυστερήσουν κρίσιμες «μεταρρυθμίσεις», να αποτρέψουν ιδιωτικοποιήσεις, να ανατρέψουν την πολιτική σταθερότητα, να κάψουν διαδοχικά τις συστημικές πολιτικές εφεδρείες και να ανοίξουν τελικά το δρόμο για την κατάρρευση των νεοφιλελεύθερων κομμάτων.

Παρ' όλα αυτά, η ήττα του μνημονιακού στρατοπέδου βρίσκει την εργατική τάξη επίσης ηττημένη και διασπασμένη. Ο εγκλωβισμός του 1/3 της δύναμής της στην ανεργία, η γενικευμένη επισφάλεια, ο θεσμικός αποκλεισμός των μεταναστών και κυρίως αυτών χωρίς χαρτιά, η χειρότερη θέση των γυναικών και των νέων, διασπούν την εργατική τάξη και εντείνουν τον ενδοταξικό ανταγωνισμό. Η συνδικαλιστική κάλυψη μειώνεται, ενώ οι μετανάστες, οι άνεργοι και οι επισφαλώς εργαζόμενοι παραμένουν αποκλεισμένοι από τα συνδικάτα τους. Η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, ο περιορισμός των συνδικαλιστικών ελευθεριών και κυρίως του δικαιώματος στην απεργία, η εργοδοτική τρομοκρατία στον ιδιωτικό τομέα και ο φόβος της αξιολόγησης-απόλυσης στο δημόσιο αποδυνάμωσαν ακόμα περισσότερο τα συνδικάτα, ενώ η προδοτική συνδικαλιστική ηγεσία οδήγησε τη ΓΣΕΕ και άλλες κορυφαίες ομοσπονδίες από την ανυποληψία στην ανυπαρξία.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Για μια αριστερή κυβέρνηση της Αριστεράς - Παιδεία: δημοκρατία και χειραφέτηση

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:38μμ

Τα κρατικά εποπτευόμενα εκπαιδευτικά συστήματα διαμορφώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε  κατά κανόνα  να εξυπηρετούν τη συνέχιση του όποιου υπάρχοντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Τούτου δοθέντος, και με δεδομένο ότι οι προηγούμενες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στη χώρα ανέλαβαν νομοθετικές πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση πλήρους ευθυγράμμισης της ελληνικής εκπαιδευτικής πολιτικής με τους βασικούς κατευθυντήριους άξονες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, το εκπαιδευτικό κίνημα που επιμέρους τμήματά του, όπως οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων, αλλά και οι καθηγητές δευτεροβάθμιας, πραγματοποίησαν αξιοσημείωτους μαζικούς αγώνες τα τελευταία χρόνια (και) της κινηματικής ύφεσης   έχει πολλά επίδικα να διεκδικήσει και να πιέσει τη νέα κυβέρνηση ώστε να τα υλοποιήσει.

Το σχολείο, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο, οφείλει να διαδραματίζει έναν διπλό ρόλο: γνωστικό και κοινωνικό. Από την άποψη λοιπόν αυτή οφείλει αφενός μεν να παρέχει στους μαθητές και τις μαθήτριες γνώσεις και δεξιότητες, αφετέρου δε να φροντίζει να συνυπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να διαμορφώνονται με κριτική συνείδηση ελεύθερα σκεπτόμενοι υπεύθυνοι πολίτες, ενώ παράλληλα ως ζωντανό κομμάτι του κοινωνικού ιστού  να συμβάλλει στην κοινωνική εξέλιξη και χειραφέτηση. Σήμερα, και οι τρεις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης αντιμετωπίζουν παρόμοια, εξαιρετικά σοβαρά, προβλήματα που προέρχονται από την επί χρόνια εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που απογειώθηκε κατά την τελευταία μνημονική πενταετία. Μια πολιτική που διαλύει το κοινωνικό κράτος και επομένως παύει πλέον να θεωρεί την εκπαίδευση ως κοινωνικό αγαθό στο οποίο όλοι και όλες δικαιούνται να έχουν απρόσκοπτη πρόσβαση. Μια πολιτική που, σε μεγάλο βαθμό, το έχει ήδη επιτύχει και επιχειρεί ολοκληρωτικά να μετατρέψει όλα τα κοινωνικά αγαθά με πρώτα την παιδεία και την υγεία  σε εμπορεύματα που θα μπορούν να τα αγοράζουν μόνο όσοι έχουν την ανάλογη οικονομική ευχέρεια. Μια πολιτική που θεωρεί ότι πλατιά και γενική παιδεία δεν χρειάζεται για όλους τους νέους και τις νέες, μια πολιτική που θέλει να δημιουργήσει νέες γενιές μη σκεπτόμενων υπάκουων οσφυοκαπτών, με πλήρη απουσία συλλογικής συνείδησης, αλλά με έμφαση στην ατομική επιτυχία και αριστεία.

Για την προώθηση αυτής της πολιτικής οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν δίστασαν να περικόψουν αποφασιστικά τη χρηματοδότηση, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία σχολείων και πανεπιστημίων. Η υπονόμευση αυτή από την ίδια την πολιτεία, σε συνδυασμό με την ενορχηστρωμένη επίθεση των πρόθυμων ΜΜΕ που προβάλλοντας ως γενικό κανόνα λίγες υπαρκτές περιπτώσεις καταδικαστέας ιδιοτέλειας, στόχευσε στην συνολική απαξίωση εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, διδακτικού έργου και εκπαιδευτικών, επιδιώκοντας να πειστεί η κοινή γνώμη ότι όλο το εκπαιδευτικό σύστημα είναι σάπιο, ότι όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι τεμπέληδες και ανίκανοι, ώστε να κερδίσουν κοινωνική συναίνεση  ή έστω ανοχή  για τη «μεταρρύθμιση» εφαρμόζοντας αυταρχικούς νεοφιλελεύθερους νόμους.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Για μια αριστερή κυβέρνηση της Αριστεράς - Κοινωνικά δικαιώματα/κοινωνικός αποκλεισμός

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:36μμ

Η άσκηση και απόλαυση των δικαιωμάτων έχει κάτι από χώρα φανταστική - δυστοπική. Ακόμα και η κυρίαρχη ομάδα πληθυσμού που τυπικά απολαμβάνει τα δικαιώματα που συνεπάγεται η αστική δημοκρατία, στην πράξη βρίσκεται πολύ συχνά στην κατάσταση διεκδίκησης του νόμιμου και αυτονόητου που δεν υλοποιείται.   Κοινωνικά δικαιώματα αποτελούν και η εργασία, η υγεία, η κατοικία, η εκπαίδευση. Δεν χρειάζεται πιστεύουμε ενδελεχή ανάλυση για να καταδειχτεί όχι μόνο η μη ισότιμη συμμετοχή σ' αυτά όλων των κοινωνικών ομάδων, αλλά και η περιστολή έως κατάργηση αυτών ειδικότερα με αφορμή τα έκτακτα οικονομικά μέτρα κατά την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών. Η σημερινή πολιτική κατάσταση έχει να επιδείξει βίαιες αλλαγές και δραματική οπισθοχώρηση και στον τομέα των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Ο άγριος νεοφιλελευθερισμός των μνημονίων σήμανε, ανάμεσα στα άλλα, πειθάρχηση και επιβολή διαφόρων «μέτρων» που οδήγησαν στην εξαίρεση δικαιωμάτων, στο καθεστώς εξαίρεσης, στο κράτος έκτακτης ανάγκης.              

Ως Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα έχουμε βασική αρχή της ταυτότητάς μας την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Των φυλακισμένων και των αποφυλακισμένων, των άστεγων, και των (ορισμένων ως) ψυχικά πασχόντων, των καταληψιών και των κινημάτων επανοικειοποίησης του ελεύθερου και δημόσιου χώρου. Του φεμινιστικού κινήματος, του lgbtqχώρου αλλά και του ελεύθερου κάμπινγκ και του γυμνισμού, της ελεύθερης συμβίωσης και της χρήσης μη νόμιμων ουσιών.

Η περιστολή των δικαιωμάτων και η καταστολή όσων τα διεκδικούν είναι ο πιο βίαιος και πιο σαφής τρόπος της εξουσίας να καταδείξει ποια μέρη της κοινωνίας είναι αποδεκτά και ποια όχι, ποιες κοινωνικές συμπεριφορές επιτρέπεται να εκφράζονται και ποιες να μην εμφανίζονται στο προσκήνιο. Όμως πέρα από την κρατική καταστολή και τα προνόμιά της στην επιβολή υπάρχουν και ο κοινωνικός έλεγχος και αποκλεισμός. Συγκεκριμένα, σε κάποιες κοινωνικές ομάδες ο κοινωνικός έλεγχος που ασκείται είναι πολύ ισχυρότερος και αποτελεσματικότερος προς αυτή την κατεύθυνση από οποιαδήποτε πολιτική εξουσία ή νομοθεσία.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Για μια αριστερή κυβέρνηση της Αριστεράς - Αφετηριακές προσεγγίσεις και άμεσες διεκδικήσεις

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:35μμ

Στο Δελτίο Θυέλλης του Νοεμβρίου 2014, εκτιμώντας την επερχόμενη πολιτική αλλαγή και σε συνέχεια της συζήτησης από τη συνδιάσκεψή μας το Δεκέμβριο του 2011 για την κυβέρνηση της Αριστεράς, δημοσιεύσαμε μια σειρά θέσεων που απευθύνονται στην Αριστερά και το ευρύτερο κίνημα. Αυτές οι θέσεις αφορούσαν τα λεγόμενα εθνικά θέματα, το μεταναστευτικό/προσφυγικό, τις φυλακές, την κρατική καταστολή, τους πολιτικούς κρατούμενους και τη φασιστική τρομοκρατία. Τα συγκεκριμένα κείμενα συζητήθηκαν στις τοπικές κινήσεις του Δικτύου και μαζί με αυτά που δημοσιεύονται στο παρόν Δελτίο Θυέλλης θα αποτελέσουν εισηγητικές προτάσεις στην προσεχή συνδιάσκεψη του Δικτύου  και ελπίζουμε αντικείμενο συζήτησης στις γραμμές της ευρύτερης Αριστεράς.

Τα νέα κείμενα αφορούν τα εργασιακά δικαιώματα και τους εργατικούς αγώνες, την παιδεία, την υγεία και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Είναι και αυτά συγκροτημένα με τη δομή των αφετηριακών προσεγγίσεων - άμεσων διεκδικήσεων και διaπνέονται επίσης από τη λογική της προωθητικής αντιπολίτευσης στην αριστερή κυβέρνηση.

Θεωρούμε ότι βρισκόμαστε σε μια εντελώς νέα περίοδο, που ασφαλώς διαμορφώνει θετικά δεδομένα για το κίνημα και τις λαϊκές τάξεις, αλλά παράλληλα διακρίνεται από τρομοκρατικούς εκβιασμούς και κινδύνους, ρευστότητα, αμηχανία και υπαναχωρήσεις. Κατά τη γνώμη μας, επίδικα του κινήματος δεν μπορεί να είναι η γενική και αφηρημένη «αποκάλυψη» του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε, πολλώ δε μάλλον, η «ανατροπή» του, αλλά η πολιτική αντεπίθεση και η οργανωτική ανασυγκρότηση του ίδιου του κινήματος. Με αυτή την έννοια, επείγουν η προγραμματική στόχευση και η ενότητα στη δράση του ευρύτερου κινήματος και προς τούτο η προσπάθεια του Δικτύου που συνοψίζεται και σε αυτά τα κείμενα.      

Η συντακτική ομάδα του «Δ.Θ.»

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Για μια αριστερή μεταναστευτική πολιτική δίχως στρατόπεδα συγκέντρωσης

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:33μμ

Μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, τα δεδομένα άλλαξαν και στο μεταναστευτικό/προσφυγικό ζήτημα. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης (έστω και με τους ΑΝΕΛ) έβαλε τα πράγματα στο αντίθετο ρεύμα. Οι αγώνες του αντιρατσιστικού και του μεταναστευτικού κινήματος δεν έχουν πλέον σκοπό να αποτρέψουν το χειρότερο που έρχεται, αλλά αφενός να επισπεύσουν τις αλλαγές (προς το καλύτερο) που ήδη έχουν ξεκινήσει και αφετέρου να πιέσουν τη νέα κυβέρνηση για να μια νέα μεταναστευτική πολιτική, πιο αριστερή, πιο ανθρώπινη και πιο δίκαιη. Μια πολιτική χωρίς κράτηση και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι εξαγγελίες και οι υποσχέσεις της νέας κυβέρνησης για το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα σε γενικές γραμμές είναι θετικές, όχι όμως αρκετές για να ικανοποιήσουν τα αιτήματα του αντιρατσιστικού και του μεταναστευτικού κινήματος.               

Πολιτική συνόρων  και η Ευρώπη-Φρούριο

Τα κλειστά σύνορα της Ευρώπης ακόμα και για τους πρόσφυγες πολέμου και οι συνεχόμενες παράνομες επαναπροωθήσεις στα ελληνοτουρκικά σύνορα έχουν κοστίσει εκατοντάδες ζωές. Η παύση των ανενόχλητων παράνομων πρακτικών του Λιμενικού και των συνοροφυλάκων εις βάρος των νεοεισερχόμενων προσφύγων, η εκδίωξη της προκλητικής παρουσίας της Frontexστα νερά του Αιγαίου, το γκρέμισμα του φράχτη της ντροπής στον Έβρο είναι τα ανυποχώρητα αιτήματα του αντιρατσιστικού κινήματος.

Νέα νομιμοποίηση και επανανομιμοποίηση των απονομιμοποιημένων μεταναστών

Η τελευταία φορά που έγινε «μαζική» νομιμοποίηση ήταν το 2005. Δέκα χρόνια μετά, αντί να γίνουν νέες νομιμοποιήσεις μεταναστών ανάλογα με τις ανάγκες, απονομιμοποιήθηκαν δεκάδες χιλιάδες μετανάστες στη διάρκεια της κρίσης, επειδή χάνοντας τη δουλειά τους αδυνατούσαν να συμπληρώσουν τα προαπαιτούμενα ένσημα που χρειάζονταν για την ανανέωση της άδειας παραμονής. Είναι καιρός το αντιρατσιστικό και μεταναστευτικό κίνημα να διεκδικήσει όχι μόνο την επανανομιμοποίηση των απονομιμοποιημένων μεταναστών, αλλά και μια νέα διαδικασία νομιμοποίησης όλων όσοι μένουν και εργάζονται ή θέλουν να μείνουν και να εργαστούν στη χώρα.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Ο αγώνας δικαιώνεται και συνεχίζεται...

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:31μμ

Συνέντευξη με τις καθαρίστριες του ΥΠ.ΟΙΚ.

 

 Ύστερα από αυτόν τον πολύμηνο αγώνα αξιοπρέπειας που δώσατε, σε ποιο σημείο θεωρείτε ότι βρίσκεστε σήμερα που υπάρχει νέα κυβέρνηση και δεσμεύσεις για την επαναπρόσληψη των καθαριστριών του ΥΠ.ΟΙΚ;

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Η νίκη είναι κοντά επειδή εμείς βαδίζουμε προς αυτή

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:29μμ

Το νομοσχέδιο για την τυπική επαναλειτουργία της ΕΡΤ βρίσκεται στη διαβούλευση των επιτροπών της Βουλής. Λέω τυπική επαναλειτουργία επειδή από τη στιγμή του μαύρου της ΕΡΤ μέχρι σήμερα (22 μήνες περίπου) οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ ανελλιπώς εκπέμπουν το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό τους πρόγραμμα.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:27μμ

Με αφορμή την επερχόμενη δίκη των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής, η οποία και πρόκειται να ξεκινήσει στις 20 του Απρίλη στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, έχει ανοίξει μια σοβαρή και αρκετά σύνθετη συζήτηση εντός του κινήματος ως προς τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει. Το παρόν κείμενο επιχειρεί να καταπιαστεί με κάποια από αυτά τα σοβαρά ερωτήματα και προβληματισμούς ώστε να συμβάλει όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτή την τόσο αναγκαία και κρίσιμη για την τακτική του αντιφασιστικού κινήματος συζήτηση.               

Είναι φρονηματική η δίωξη της ΧΑ; Έχουν οι χρυσαυγίτες δικαιώματα;

Η πολιτική πρόταση της ΧΑ συγκροτείται από την τακτική οικοδόμησης ταγμάτων εφόδου με στόχο την επίθεση σε μετανάστες, συνδικαλιστές και νεολαίους, αριστερούς και αναρχικούς, και τελικά σε οποιονδήποτε αποκλίνει από το δικό της μοντέλο. Η τακτική αυτή προφανώς και εμπεριέχει έντονο ποινικό φορτίο, μια πρόταση δηλαδή η οποία μπορεί να είναι αντικείμενο του ποινικού κώδικα γιατί στην πραγματικότητα το μήνυμα που στέλνει είναι οι ανθρωποκτονίες, οι απόπειρες ανθρωποκτονιών και γενικά μια σειρά από εγκληματικές πράξεις. Η ΧΑ και τα μέλη της τέλεσαν εγκληματικές πράξεις και η δίωξη που υφίστανται είναι καταρχήν μια δίωξη εγκληματικών πράξεων οι οποίες τελέστηκαν με κίνητρο την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Ωστόσο, αρχής γενομένης της δίωξής της η ΧΑ καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια ηρωοποίησης των κατηγορουμένων, ότι δήθεν αυτοί διώκονται για τα φρονήματά τους και επειδή αντιπαλεύονται το σύστημα και το κατεστημένο. Επιπλέον, ένα τμήμα της Αριστεράς αλλά και του αναρχικού - αντιεξουσιαστικού χώρου, εξαιτίας του προφανώς δικαιολογημένου φόβου να μη νομιμοποιήσει οποιαδήποτε πολιτική δίωξη, καταλήγει σε επιχειρήματα που σε τελική ανάλυση τείνουν να την υπερασπίζουν.

Η πραγματικότητα που αφορά την πολιτική δράση της ΧΑ αλλά και η αντιμετώπιση του κράτους προς αυτή, τουλάχιστον μέχρι και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δείχνουν ότι η ΧΑ όχι μόνο δεν αντιπαλεύει το σύστημα, αλλά και ότι σε μια σειρά από περιπτώσεις αναδείχτηκε σε βασικό υπερασπιστή μνημονιακών και εν γένει κυρίαρχων πολιτικών. Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν η αντίδραση στη φορολόγηση εφοπλιστών και οι ερωτήσεις υπέρ τους στη Βουλή, η προσπάθεια μείωσης των ημερομισθίων στο Πέραμα, η αντίθεση στη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την Αγροτική Τράπεζα κ.ά.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Για την κατάργηση των αντιτρομοκρατικών νόμων

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:24μμ

Οι λεγόμενοι «αντιτρομοκρατικοί» νόμοι, οι οποίοι στηρίζονται στις έννοιες της εγκληματικής οργάνωσης, της τρομοκρατικής οργάνωσης και των τρομοκρατικών πράξεων (ιδίως ο ν. 2928/2001, ο ν. 3251/2004, ο ν. 3875/2010 και ορισμένοι μικρότερης σημασίας όπως η νομοθεσία για την χρηματοδότηση τρομοκρατικών οργανώσεων), είναι νόμοι ανελεύθεροι πολιτικά και κοινωνικά και έχουν εισαχθεί από την κρατική εξουσία για να ποινικοποιήσουν την πολιτική ελευθερία έκφρασης και οργάνωσης και για να ποινικοποιήσουν αναπόδεικτες δραστηριότητες μέσα από το όχημα της συλλογικής ευθύνης. Η πολιτική λειτουργικότητα της σύστασης «εγκληματικής» και «τρομοκρατικής οργάνωσης», πράξεων που αφορούν τη συνένωση με σκοπό τη διάπραξη σοβαρών κακουργημάτων ή πλημμελημάτων και όχι την πραγματική διάπραξη ή έστω προετοιμασία τους, έγκειται στην αυθαίρετη ποινικοποίηση πολιτικών συλλογικοτήτων ή και ατομικών εκφορών πολιτικού λόγου με βάση μια υποτιθέμενη εγκληματική επιδίωξη. Κανένα κριτήριο συγκεκριμένου κινδύνου δεν εισάγεται σε αυτές τις διατάξεις, όπως θα ήταν η σύνδεση του κατηγορούμενου με τον αναγκαίο εφοδιασμό για τη διάπραξη των κακουργημάτων ή με συγκεκριμένα σχέδια εγκληματικής δράσης. Αυτό που ποινικοποιείται είναι η «εγκληματική πρόθεση». Επιπλέον, τόσο στις πολιτικές εγκληματικές οργανώσεις (όπως ήταν οι ένοπλες οργανώσεις της Αριστεράς ή όπως είναι λ.χ. η «Χρυσή Αυγή») όσο και στις συμμορίες του κοινού εγκλήματος, οι διατάξεις των «τρομονόμων» βοηθούν στο να υπάρξει μια κακουργηματική καταδίκη εκεί όπου δεν μπορεί να υπάρξει εξατομίκευση ποινικής ευθύνης για διάπραξη συγκεκριμένων κακουργημάτων. Ανεξάρτητα λοιπόν από την ποινικοποίηση της κινηματικής «ακραίας πολιτικής» (βλ. λ.χ. Σκουριές, χρήση τρομονόμων κατά διαδηλωτών κ.ά.), οι «τρομονόμοι» καταργούν το αστικό κράτος δικαίου ως προς την ποινική νομοθεσία, το οποίο στηρίζεται στην εξατομίκευση της ποινικής ευθύνης από την εποχή του Διαφωτισμού και του Τσέζαρε Μπεκαρία. Με άλλα λόγια, οι «τρομονόμοι» είναι οχήματα και διπλασιασμού των κατηγοριών και των ποινών.

Επίσης, οι «τρομονόμοι» συνθλίβουν και καταργούν την έννοια του πολιτικού εγκλήματος, το οποίο κατά την αστικοδημοκρατική παράδοση στηριζόταν σε ευγενή κίνητρα, διαχωριζόταν από το κοινό έγκλημα, και δικαζόταν από δικαστήρια ενόρκων. Η ρύθμιση των «τρομονόμων» για τα τριμελή δικαστήρια εφετών ακόμη και σε κατάφωρες υποθέσεις πολιτικής εγκληματικότητας ακολουθήθηκε από μια νομολογία στις υποθέσεις των αριστερών «τρομοκρατικών οργανώσεων», η οποία κατάργησε πρακτικά τη συνταγματική έννοια του πολιτικού εγκλήματος (άρθρο 97 Συντάγματος), αφού δέχθηκε ότι πρακτικά πρέπει να υπάρχει πράξη που κατατείνει άμεσα στην ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος («εσχάτη προδοσία», δηλαδή επανάσταση ή πραξικόπημα), ώστε να μπορεί να γίνει λόγος για «πολιτικό έγκλημα». Έτσι, οι αποφάσεις των συντεταγμένων δικαστηρίων κατάργησαν μια έννοια του συνταγματικού νομοθέτη ή την έθεσαν σε απόλυτη ανενέργεια και έλλειψη εφαρμογής.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: δύο μήνες μετά

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:23μμ

Οι ήρεμες μέρες της κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ κράτησαν κάτι λιγότερο από τρεις εβδομάδες. Οι πολιτικοί συμβολισμοί (πολιτικός όρκος, Καισαριανή, απομάκρυνση των ΜΑΤ με τις κλούβες από κεντρικά σημεία της Αθήνας), οι ριζοσπαστικές διακηρύξεις των πρώτων εβδομάδων, τα μεγάλα συλλαλητήρια έδωσαν τη θέση τους στη σκληρή σύγκρουση με τους «θεσμούς», στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και την προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα της διακυβέρνησης μιας χώρας που, με στενά οικονομικούς όρους, είναι χρεοκοπημένη αλλά και απροκάλυπτα εκβιαζόμενη από τους «εταίρους» της.

Η άνοδος της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία έγινε δυνατή χάρη στην ολοκλήρωση της μαζικής μεταστροφής της λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ, που είχε ξεκινήσει το 2012, καθώς και στη στροφή σημαντικού τμήματος ψηφοφόρων της ΝΔ (2,7% του εκλογικού σώματος), που οφείλονται στη μαζική αποστροφή τους απέναντι στους εκπροσώπους του μνημονίου.

Έγινε μέσα σε συνθήκες μεγάλης πολιτικής πόλωσης και πήρε τη μορφή ταξικής ψήφου. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την πλειοψηφία στους ανέργους, τους μισθωτούς, τους δημόσιους υπαλλήλους και τη νεολαία, ενώ βρίσκεται για πρώτη φορά σε απόσταση βολής από τα ποσοστά της ΝΔ στους αγρότες και τους συνταξιούχους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αττική όλοι οι δήμοι είναι « κόκκινοι», εκτός από τα αριστοκρατικά προάστια (ποσοστά ΣΥΡΙΖΑ: Εκάλη 15%, Ψυχικό 10%, Φιλοθέη 10%).

Μετά τις εκλογές απογειώθηκε κερδίζοντας την πολιτική ηγεμονία (όχι την ιδεολογική) με ποσοστά αποδοχής της πολιτικής του που ξεπερνούν το 70-80%, ενώ ένα κομμάτι της κοινωνίας σηκώθηκε από τον καναπέ και βγήκε ξανά στις πλατείες για να στηρίξει την κυβέρνηση ενάντια στους «εταίρους», την ίδια στιγμή που χιλιάδες διαδήλωναν σε δεκάδες πόλεις της Ευρώπης υπερασπιζόμενοι το ελληνικό πείραμα, που με τη σειρά του αποτελεί υπόδειγμα και ανοίγει το δρόμο στους Podemosτης Ισπανίας των 47 εκατομμυρίων.

Για πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, που για χρόνια διασύρθηκε ως οι τεμπέληδες της Ευρώπης, η διαδικασία αυτή έγινε αντιληπτή ως διαδικασία ανάκτησης της αξιοπρέπειας και της εθνικής υπερηφάνειας.

Κατηγορίες: 
Θεματικές: 

Σελίδες