Δελτίο Θυέλλης

Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:27μμ

Με αφορμή την επερχόμενη δίκη των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής, η οποία και πρόκειται να ξεκινήσει στις 20 του Απρίλη στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, έχει ανοίξει μια σοβαρή και αρκετά σύνθετη συζήτηση εντός του κινήματος ως προς τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει. Το παρόν κείμενο επιχειρεί να καταπιαστεί με κάποια από αυτά τα σοβαρά ερωτήματα και προβληματισμούς ώστε να συμβάλει όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτή την τόσο αναγκαία και κρίσιμη για την τακτική του αντιφασιστικού κινήματος συζήτηση.               

Είναι φρονηματική η δίωξη της ΧΑ; Έχουν οι χρυσαυγίτες δικαιώματα;

Η πολιτική πρόταση της ΧΑ συγκροτείται από την τακτική οικοδόμησης ταγμάτων εφόδου με στόχο την επίθεση σε μετανάστες, συνδικαλιστές και νεολαίους, αριστερούς και αναρχικούς, και τελικά σε οποιονδήποτε αποκλίνει από το δικό της μοντέλο. Η τακτική αυτή προφανώς και εμπεριέχει έντονο ποινικό φορτίο, μια πρόταση δηλαδή η οποία μπορεί να είναι αντικείμενο του ποινικού κώδικα γιατί στην πραγματικότητα το μήνυμα που στέλνει είναι οι ανθρωποκτονίες, οι απόπειρες ανθρωποκτονιών και γενικά μια σειρά από εγκληματικές πράξεις. Η ΧΑ και τα μέλη της τέλεσαν εγκληματικές πράξεις και η δίωξη που υφίστανται είναι καταρχήν μια δίωξη εγκληματικών πράξεων οι οποίες τελέστηκαν με κίνητρο την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Ωστόσο, αρχής γενομένης της δίωξής της η ΧΑ καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια ηρωοποίησης των κατηγορουμένων, ότι δήθεν αυτοί διώκονται για τα φρονήματά τους και επειδή αντιπαλεύονται το σύστημα και το κατεστημένο. Επιπλέον, ένα τμήμα της Αριστεράς αλλά και του αναρχικού - αντιεξουσιαστικού χώρου, εξαιτίας του προφανώς δικαιολογημένου φόβου να μη νομιμοποιήσει οποιαδήποτε πολιτική δίωξη, καταλήγει σε επιχειρήματα που σε τελική ανάλυση τείνουν να την υπερασπίζουν.

Η πραγματικότητα που αφορά την πολιτική δράση της ΧΑ αλλά και η αντιμετώπιση του κράτους προς αυτή, τουλάχιστον μέχρι και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δείχνουν ότι η ΧΑ όχι μόνο δεν αντιπαλεύει το σύστημα, αλλά και ότι σε μια σειρά από περιπτώσεις αναδείχτηκε σε βασικό υπερασπιστή μνημονιακών και εν γένει κυρίαρχων πολιτικών. Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν η αντίδραση στη φορολόγηση εφοπλιστών και οι ερωτήσεις υπέρ τους στη Βουλή, η προσπάθεια μείωσης των ημερομισθίων στο Πέραμα, η αντίθεση στη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την Αγροτική Τράπεζα κ.ά.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Για την κατάργηση των αντιτρομοκρατικών νόμων

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:24μμ

Οι λεγόμενοι «αντιτρομοκρατικοί» νόμοι, οι οποίοι στηρίζονται στις έννοιες της εγκληματικής οργάνωσης, της τρομοκρατικής οργάνωσης και των τρομοκρατικών πράξεων (ιδίως ο ν. 2928/2001, ο ν. 3251/2004, ο ν. 3875/2010 και ορισμένοι μικρότερης σημασίας όπως η νομοθεσία για την χρηματοδότηση τρομοκρατικών οργανώσεων), είναι νόμοι ανελεύθεροι πολιτικά και κοινωνικά και έχουν εισαχθεί από την κρατική εξουσία για να ποινικοποιήσουν την πολιτική ελευθερία έκφρασης και οργάνωσης και για να ποινικοποιήσουν αναπόδεικτες δραστηριότητες μέσα από το όχημα της συλλογικής ευθύνης. Η πολιτική λειτουργικότητα της σύστασης «εγκληματικής» και «τρομοκρατικής οργάνωσης», πράξεων που αφορούν τη συνένωση με σκοπό τη διάπραξη σοβαρών κακουργημάτων ή πλημμελημάτων και όχι την πραγματική διάπραξη ή έστω προετοιμασία τους, έγκειται στην αυθαίρετη ποινικοποίηση πολιτικών συλλογικοτήτων ή και ατομικών εκφορών πολιτικού λόγου με βάση μια υποτιθέμενη εγκληματική επιδίωξη. Κανένα κριτήριο συγκεκριμένου κινδύνου δεν εισάγεται σε αυτές τις διατάξεις, όπως θα ήταν η σύνδεση του κατηγορούμενου με τον αναγκαίο εφοδιασμό για τη διάπραξη των κακουργημάτων ή με συγκεκριμένα σχέδια εγκληματικής δράσης. Αυτό που ποινικοποιείται είναι η «εγκληματική πρόθεση». Επιπλέον, τόσο στις πολιτικές εγκληματικές οργανώσεις (όπως ήταν οι ένοπλες οργανώσεις της Αριστεράς ή όπως είναι λ.χ. η «Χρυσή Αυγή») όσο και στις συμμορίες του κοινού εγκλήματος, οι διατάξεις των «τρομονόμων» βοηθούν στο να υπάρξει μια κακουργηματική καταδίκη εκεί όπου δεν μπορεί να υπάρξει εξατομίκευση ποινικής ευθύνης για διάπραξη συγκεκριμένων κακουργημάτων. Ανεξάρτητα λοιπόν από την ποινικοποίηση της κινηματικής «ακραίας πολιτικής» (βλ. λ.χ. Σκουριές, χρήση τρομονόμων κατά διαδηλωτών κ.ά.), οι «τρομονόμοι» καταργούν το αστικό κράτος δικαίου ως προς την ποινική νομοθεσία, το οποίο στηρίζεται στην εξατομίκευση της ποινικής ευθύνης από την εποχή του Διαφωτισμού και του Τσέζαρε Μπεκαρία. Με άλλα λόγια, οι «τρομονόμοι» είναι οχήματα και διπλασιασμού των κατηγοριών και των ποινών.

Επίσης, οι «τρομονόμοι» συνθλίβουν και καταργούν την έννοια του πολιτικού εγκλήματος, το οποίο κατά την αστικοδημοκρατική παράδοση στηριζόταν σε ευγενή κίνητρα, διαχωριζόταν από το κοινό έγκλημα, και δικαζόταν από δικαστήρια ενόρκων. Η ρύθμιση των «τρομονόμων» για τα τριμελή δικαστήρια εφετών ακόμη και σε κατάφωρες υποθέσεις πολιτικής εγκληματικότητας ακολουθήθηκε από μια νομολογία στις υποθέσεις των αριστερών «τρομοκρατικών οργανώσεων», η οποία κατάργησε πρακτικά τη συνταγματική έννοια του πολιτικού εγκλήματος (άρθρο 97 Συντάγματος), αφού δέχθηκε ότι πρακτικά πρέπει να υπάρχει πράξη που κατατείνει άμεσα στην ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος («εσχάτη προδοσία», δηλαδή επανάσταση ή πραξικόπημα), ώστε να μπορεί να γίνει λόγος για «πολιτικό έγκλημα». Έτσι, οι αποφάσεις των συντεταγμένων δικαστηρίων κατάργησαν μια έννοια του συνταγματικού νομοθέτη ή την έθεσαν σε απόλυτη ανενέργεια και έλλειψη εφαρμογής.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: δύο μήνες μετά

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:23μμ

Οι ήρεμες μέρες της κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ κράτησαν κάτι λιγότερο από τρεις εβδομάδες. Οι πολιτικοί συμβολισμοί (πολιτικός όρκος, Καισαριανή, απομάκρυνση των ΜΑΤ με τις κλούβες από κεντρικά σημεία της Αθήνας), οι ριζοσπαστικές διακηρύξεις των πρώτων εβδομάδων, τα μεγάλα συλλαλητήρια έδωσαν τη θέση τους στη σκληρή σύγκρουση με τους «θεσμούς», στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και την προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα της διακυβέρνησης μιας χώρας που, με στενά οικονομικούς όρους, είναι χρεοκοπημένη αλλά και απροκάλυπτα εκβιαζόμενη από τους «εταίρους» της.

Η άνοδος της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία έγινε δυνατή χάρη στην ολοκλήρωση της μαζικής μεταστροφής της λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ, που είχε ξεκινήσει το 2012, καθώς και στη στροφή σημαντικού τμήματος ψηφοφόρων της ΝΔ (2,7% του εκλογικού σώματος), που οφείλονται στη μαζική αποστροφή τους απέναντι στους εκπροσώπους του μνημονίου.

Έγινε μέσα σε συνθήκες μεγάλης πολιτικής πόλωσης και πήρε τη μορφή ταξικής ψήφου. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την πλειοψηφία στους ανέργους, τους μισθωτούς, τους δημόσιους υπαλλήλους και τη νεολαία, ενώ βρίσκεται για πρώτη φορά σε απόσταση βολής από τα ποσοστά της ΝΔ στους αγρότες και τους συνταξιούχους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αττική όλοι οι δήμοι είναι « κόκκινοι», εκτός από τα αριστοκρατικά προάστια (ποσοστά ΣΥΡΙΖΑ: Εκάλη 15%, Ψυχικό 10%, Φιλοθέη 10%).

Μετά τις εκλογές απογειώθηκε κερδίζοντας την πολιτική ηγεμονία (όχι την ιδεολογική) με ποσοστά αποδοχής της πολιτικής του που ξεπερνούν το 70-80%, ενώ ένα κομμάτι της κοινωνίας σηκώθηκε από τον καναπέ και βγήκε ξανά στις πλατείες για να στηρίξει την κυβέρνηση ενάντια στους «εταίρους», την ίδια στιγμή που χιλιάδες διαδήλωναν σε δεκάδες πόλεις της Ευρώπης υπερασπιζόμενοι το ελληνικό πείραμα, που με τη σειρά του αποτελεί υπόδειγμα και ανοίγει το δρόμο στους Podemosτης Ισπανίας των 47 εκατομμυρίων.

Για πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, που για χρόνια διασύρθηκε ως οι τεμπέληδες της Ευρώπης, η διαδικασία αυτή έγινε αντιληπτή ως διαδικασία ανάκτησης της αξιοπρέπειας και της εθνικής υπερηφάνειας.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Οι φυλακές τύπου Γ΄ καταργούνται, οι τρομονόμοι πότε;

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:22μμ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το νομοσχέδιο για την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ΄ (και μαζί των φυλακών ανηλίκων, την αποφυλάκιση ασθενών κρατουμένων συμπεριλαμβανομένου του Σάββα Ξηρού και την αποφυλάκιση μεγάλου αριθμού κρατουμένων) έχει κατατεθεί στη Βουλή και ελπίζουμε κάνοντας ό,τι μπορούμε για να πραγματοποιηθεί ότι σε αυτό θα συμπεριληφθούν η κατάργηση του κουκουλονόμου και μιας σειράς αυθαιρεσιών στη λήψη και την αξιοποίηση του DNA.

Η απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων με τα αντίστοιχα αιτήματα φτάνει στο μήνα και η υγεία πολλών απ' αυτούς μπαίνει σε κρίσιμη φάση, ενώ είναι εξοργιστική η άρνηση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου να αποφυλακίσει τη μητέρα των αδελφών Τσάκαλου και τη σύζυγο του ενός απ' αυτούς. Προφανώς, στον περιορισμένο χρόνο μιας απεργίας πείνας δεν μπορεί να επιλυθεί το σύνολο των αιτημάτων του κινήματος, ωστόσο η κυβέρνηση οφείλει να υλοποιήσει πάραυτα τις δεσμεύσεις της, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την υγεία αλλά και τη ζωή των απεργών πείνας.

Εκτός από αυτό, η κυβέρνηση οφείλει να πει ανοιχτά τι σκέφτεται για τους τρομονόμους, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, είχαν εξαφανιστεί και από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Σκοπεύει να τους καταργήσει, φοβάται να το κάνει και γιατί ή μήπως τους χρειάζεται; Οι τρομονόμοι πρέπει να καταργηθούν!

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Ούτε βήμα πίσω... Προωθητική αντιπολίτευση

  • Δημοσιεύτηκε: Πέμ, 14/05/2015 - 9:21μμ

Χαρήκαμε που δημιουργήθηκε αριστερή κυβέρνηση  ακόμα και με τη συμμετοχή των ΑΝ.ΕΛ. και τις εθνικομιλιταριστικοβλαχολεβεντιές των παρελάσεων. Και συνεχίζουμε να χαιρόμαστε, παρότι οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους αποδεικνύονται ηρωικές μεν, πένθιμες δε, οι ιδιωτικοποιήσεις καλά κρατούν, η Ομάδα Δέλτα συνεχίζει τους κοινωφελείς περιπάτους της και οι τρομονόμοι υμνούν το Σύνταγμα. Και συνεχίζουμε να χαιρόμαστε γιατί η ύπαρξη αριστερής κυβέρνησης αποτελεί θετικό συσχετισμό για το κίνημα και τους «από κάτω». Γιατί μέσα στους μετεωρισμούς και τις υπαναχωρήσεις της αποσύρει τα ΜΑΤ από το κέντρο των πόλεων και τις διαδηλώσεις, καταργεί τις φυλακές απομόνωσης, σταματάει την καταστροφή της Χαλκιδικής. Γιατί, ακόμα κι αν όλα πάνε κατά διαόλου, προτιμάμε για αντίπαλο μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από μια μανιασμένη παλινορθούσα Ακροδεξιά.

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολά. Οι «δανειστές» πολύ περισσότερο από την «εξόφληση» νοιάζονται για την πειθάρχηση· το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι απολύτως πολιτικό: η συντριβή του αριστερού παραδείγματος. Και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα πήγε και δεν τα πάει καθόλου καλά. Προεκλογικά καλλιέργησε αυταπάτες (τις οποίες μάλλον είχε και η ηγεσία του) για σοβαρές συμμαχίες στην ΕΕ. Μηδέν στο πηλίκον. Στη συνέχεια αιφνιδιάστηκε και τρόμαξε. Δεν μιλάει ανοιχτά και δεν προετοιμάζει τον κόσμο. Μπορεί ελπίζουμε να μην επιβάλει νέο μνημόνιο, αλλά καθημερινά περικόπτει την κατάργηση των προηγούμενων.

«Με πορδές δεν βάφονται αυγά», υποστηρίζει η μάλλον κακόηχη, αλλά απολύτως εύστοχη για την περίπτωσή μας παροιμία. Αν η ελληνική κυβέρνηση επιμείνει σε μια στοιχειώδη τήρηση των δεσμεύσεών της, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε σύγκρουση με τους «εταίρους», αλλά και το εγχώριο κεφάλαιο, το «βαθύ κράτος» και τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Σε αυτή τη σύγκρουση, αν δεν προϋπάρξουν πιέσεις στην Τρόικα για μετωπική σύγκρουση με ενδεχόμενο κατάρρευσης της ευρωζώνης, μέτρα όχι απλού ελέγχου αλλά επιβολής στην ασυδοσία του πλούτου, των τραπεζών και των ΜΜΕ, καθώς και συστηματικού ξηλώματος του «βαθέος κράτους», σε αυτή τη σύγκρουση, λοιπόν, η ελληνική πλευρά θα υποστεί μια άδοξη και απολύτως συντριπτική ήττα.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Στην άλλη Ευρώπη, της αντίστασης και των κινημάτων

  • Δημοσιεύτηκε: Παρ, 21/11/2014 - 1:18μμ

Στην Ευρώπη της οικονομικής κρίσης και της λιτότητας, η επίθεση στους φτωχούς και στα λαϊκά στρώματα συνεχώς αυξάνεται. Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ της ΕΕ, προκειμένου να σώσουν τις τράπεζες και τα συμφέροντά τους, θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές, λεηλατούν κοινωνίες και κοινωνικές δομές (υγεία, παιδεία και ελευθερίες). Για να καλύψουν τα χρέη και τα ελλείμματα που οι ίδιοι δημιούργησαν, αυξάνουν τη φορολογία για τους πολίτες, ενώ παράλληλα κόβουν μισθούς και συντάξεις. Και όταν οι λαοί αντιδρούν, οι ελίτ έχουν στη διάθεσή τους τις δυνάμεις καταστολής και προσπαθούν να πνίξουν την αντίσταση.  Όμως η άλλη Ευρώπη της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της ισότητας, του αντιρατσισμού, του αντιφασισμού και των κινημάτων γενικότερα είναι εδώ, αργά αλλά σταθερά οργανώνεται και αντιστέκεται. Από το κίνημα των πλατειών μέχρι τα κινήματα των occupy (καταλήψεις πόλεων), από το Alter Summit μέχρι την Agora99 και το Blockupy, προς μια τέτοια κατεύθυνση κινείται.

Blockupy Φρανκφούρτη

Το αντικαπιταλιστικό κίνημα Blockupy ξεκίνησε το 2011 στη Γερμανία ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που οδηγούν τους λαούς της Ευρώπης στη φτώχεια και τις περικοπές που στερούν στους ανθρώπους τη δυνατότητα επιβίωσης. Από την αρχή κιόλας είχε στόχο τη συμμετοχή αντίστοιχων κινημάτων άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) στη Φρανκφούρτη, η οποία ως συνιστώσα της Τρόικας είναι υπεύθυνη για την πολιτική λιτότητας, βρίσκεται στο επίκεντρο του κινήματος Blockupy. Τον Μάιο 2012, όπως και τον Μάιο/Ιούνιο 2013, οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και η περικύκλωση της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη με δεκάδες χιλιάδες συμμετέχοντες που διοργάνωσε το Blockupy, έδωσε ένα διπλό ισχυρό μήνυμα: αλληλεγγύη στους λαούς (όπως της Ελλάδας) που πλήττονται ιδιαίτερα από τα μέτρα λιτότητας και ένα μεγάλο όχι στην πολιτική της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Οι διαδηλωτές ήρθαν αντιμέτωποι με ισχυρές δυνάμεις καταστολής, με αποτέλεσμα το 2013 την προσωρινή σύλληψη σχεδόν χιλίων διαδηλωτών και τον τραυματισμό αρκετών άλλων.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Οι πρόσφυγες του πολέμου και τα κλειστά σύνορα της Ευρώπης

  • Δημοσιεύτηκε: Παρ, 21/11/2014 - 1:16μμ

Το νέο προσφυγικό ρεύμα που προσπαθεί να περάσει τα κλειστά σύνορα της Ευρώπης και οι λίγοι από αυτούς που καταφέρνουν να φτάσουν στα ευρωπαϊκά εδάφη, είναι κυρίως θύματα πολέμων, πολιτικών διώξεων και μαζικής καταναγκαστικής φυγής. Αν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι αφγανοί πρόσφυγες ήταν (και εξακολουθούν να είναι) η πλειονότητα αυτών που έρχονταν προς την Ευρώπη, στα μέσα της ίδιας δεκαετίας οι Ιρακινοί ήταν περισσότεροι. Μετά την Αραβική Άνοιξη και τις ανεξέλεγκτες καταστάσεις που επικράτησαν στις χώρες αυτές (Αίγυπτος, Τυνήσια, Λιβύη κ.λπ.) η πλειονότητα των προσφύγων αλλάξαν χώρες προέλευσης. Τα ισπανικά και τα ιταλικά σύνορα της Ευρώπης μετά από κάποια χρόνια έγιναν ξανά πέρασμα των προσφύγων. Τα τελευταία χρόνια όμως η φλεγόμενη Μέση Ανατολή έχει δημιουργήσει τον περισσότερο προσφυγικό πληθυσμό από ποτέ. Η κατάσταση στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, το Ιράκ, το Κουρδιστάν και ιδίως στη Συρία αποτελεί κύρια αιτία του νέου προσφυγικού ρεύματος προς την Ευρώπη.

Η περίπτωση των σύρων προσφύγων
Τα τελευταία δύο χρόνια οι σύροι πρόσφυγες υπερτερούν αριθμητικά όσων προσπαθούν να διασχίσουν τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης  μέσω Ελλάδας δηλαδή. Παρά τα κλειστά σύνορα και τις έντονες δραστηριότητες της Frontex στα ελληνοτουρκικά σύνορα (του Αιγαίου και του Έβρου) και παρά τις τραγωδίες με τα ναυάγια, εκατοντάδες πρόσφυγες καθημερινά (πια) φτάνουν στα νησιά του ανατολικού αιγαίου (Σάμο, Λέσβο και Χίο). Η ελληνική πολιτεία ελάχιστα τυπικά μέτρα έχει πάρει για την προστασία αυτών των ανθρώπων. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για τη μη κράτηση των σύρων προσφύγων παραβιάζεται συνεχώς, ενώ η εξάμηνη αναβολή απομάκρυνσής τους από τη χώρα τούς αφήνει στο έλεος των διακινητών, αφού το συγκεκριμένο χαρτί δεν εξασφαλίζει τίποτα άλλο εκτός από τη μη σύλληψή τους (σχετικό και αυτό) από τις επιχειρήσεις-σκούπα του «½ένιου Δία». Το πρόβλημα των σύρων προσφύγων (αναμεσά τους οικογένειες με μικρά παιδιά) μεγαλώνει και γίνεται σοβαρή ανθρωπιστική κρίση όταν αυτοί φτάνουν στην Αθήνα και καταλήγουν άστεγοι στις πλατείες και στα πάρκα της πόλης, χωρίς να έχουν πρόσβαση στις ουσιώδεις ανθρώπινες ανάγκες (στέγη, τρόφιμα, ρούχα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη). Ελάχιστα τυπικά δικαιώματα που υπόσχονται οι αρμόδιες αρχές πάντα εξαρτώνται από το αν θα κάνουν ή έχουν κάνει αίτηση για άσυλο. Η πρόσβαση όμως στις διαδικασίες ασύλου είναι σχεδόν αδύνατη για τους περισσότερους από αυτούς, πάρα την προτεραιότητα που υποσχέθηκε η νέα υπηρεσία ασύλου για τους πρόσφυγες από τη Συρία.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Η πολιτική κατάσταση στην Τουρκία

  • Δημοσιεύτηκε: Παρ, 21/11/2014 - 1:15μμ

        της Μπιλγκέ Σετσκίν Τσετίνκαγια, συνπροέδρου του ODP (Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης)


Το AKP, αν και δεν μπορεί να διακόψει εντελώς τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ και την ΕΕ ως μέλος του ΝΑΤΟ και άλλων οργανισμών, προσπαθεί να χαράξει τη δική του διαδρομή στη Μέση Ανατολή. Το AKP, ειδικά ο νέος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου πρώην υπουργός Eξωτερικών και επίσημος σύμβουλος του Ερντογάν„  θέλει να ασκεί επιρροή στη Μέση Ανατολή. Το AKP υποστηρίζει ότι το παλιό κεμαλικό καθεστώς έχει αποξενωθεί από το λαό του, το έθνος που ισχυρίζεται πως εκπροσωπεί. Επιπλέον, το αλλοτριωμένο, δυτικοποιημένο, κεμαλικό τουρκικό κράτος έχει διακόψει τις σχέσεις του με το τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς και τις μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Έτσι, ως «πραγματικός εκπρόσωπος» του μουσουλμανικού έθνους, το AKP θέλησε να χτίσει δεσμούς με τη μουσουλμανική Μέση Ανατολή. Ωστόσο, ο βασικός σκοπός του ήταν να κερδίσει περισσότερη οικονομική και πολιτική εξουσία στην περιοχή. Επιπλέον, η «ισλαμική» προσέγγισή του, όπως την αποκαλούσαν, βασιζόταν πολύ στο σουνιτικό δόγμα. Για αυτόν το λόγο στοιχημάτισε στην άνοδο των Αδελφών Μουσουλμάνων και σε παρεμφερείς οργανώσεις, κυρίως μετά την Αραβική Άνοιξη. Έτσι ανέπτυξε σχέσεις στις διάφορες περιοχές με αυτούς που πίστευε ότι θα μπορούσε να έχει υπό την επιρροή του. Γι' αυτό και επένδυσε τόσο πολύ στην ανατροπή του Άσαντ στη Συρία, που τελικά δεν συνέβη. Ως αποτέλεσμα, η πτώση των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, η παρακμή του κινήματος Αλ-Νάχντα στην Τυνησία, η άνοδος των σιιτών στην κεντρική διοίκηση του Ιράκ και κυρίως η άνοδος των κουρδικών οργανώσεων στο Ιράκ και τη Συρία οδήγησαν την εξωτερική πολιτική και στρατηγική του AKP για τη Μέση Ανατολή στην ολοκληρωτική κατάρρευση. Επειδή για το τουρκικό κατεστημένο στο σύνολό του και σε όλες του τις εκφάνσεις η κόκκινη γραμμή ήταν η θέση των Κούρδων στη Μέση Ανατολή. Αυτή τη στιγμή οι Κούρδοι εκπροσωπούν τη βασικότερη δυναμική στη Μέση Ανατολή και στα νότια παράλια της Τουρκίας. Γι' αυτό το AKP προσπάθησε να υποστηρίξει τους σαλαφιστές και τις ισλαμικές οργανώσεις που σχετίζονται με την Αλ-Κάιντα, ώστε να εξισορροπήσει την άνοδο των σιιτών και κυρίως των Κούρδων. Αυτό δεν είχε θετικά αποτελέσματα για τη στρατηγική του και επίσης αποσταθεροποίησε τη σχέση του με τη Δύση και τις μεγάλες δυνάμεις. Οι μόνοι σύμμαχοι που απέμειναν ήταν το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, με τους οποίους επίσης υπάρχει ανταγωνισμός για τη Μέση Ανατολή. Επομένως, η εξωτερική πολιτική του AKP την τελευταία δεκαετία ήταν μια πλήρης αποτυχία. Άρχισε με το σύνθημα «κανένα πρόβλημα με τους γείτονες» και κατέληξε στην πραγματικότητα «κανένας γείτονας και πολλά προβλήματα».

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Σελίδες