Δελτίο Θυέλλης

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Βολιβία: Κάποιες αναπόφευκτες αλήθειες

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:51μμ

Φαίνεται πως το ταξίδι στη Βολιβία υπήρξε για τη συντρόφισσα Κυριακή Κλοκίτη, από πολιτικής απόψεως, μια μικρή απογοήτευση. Προφανώς αυτό οφείλεται στο ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της βολιβιάνικης κοινωνίας δεν προχωρά με τον ρυθμό που η συντρόφισσα φανταζόταν ή θα ήθελε και μάλιστα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για «βήματα προς τα πίσω», καθώς η πέραν πάσης αμφιβολίας αριστερή κυβέρνηση του Έβο Μοράλες συχνά έρχεται σε σύγκρουση με τα κινήματα που την ανάδειξαν, εφαρμόζοντας πολιτικές που θυμίζουν το αποικιοκρατικό και νεοφιλελεύθερο παρελθόν ενώ, από την άλλη πλευρά, συκοφαντεί και καταστέλλει αγωνιστές και αγωνίστριες που αντιτίθενται στο «εξορυκτικό - εξαγωγικό» οικονομικό μοντέλο που η κυβέρνηση αυτή έχει υιοθετήσει. Όπως λένε πολλά μέλη των κινημάτων που ανέδειξαν τον Μοράλες στην εξουσία, η κυβέρνηση κερδίζει μεν πολλά από τα συμβόλαια με τις πολυεθνικές του πετρελαίου, κάνει όμως ελάχιστα και δεν αντιμετωπίζει τα «πραγματικά προβλήματα». Ανάλογη κριτική ασκείται σε όλες τις περισσότερο ή λιγότερο αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

Η αντιπαράθεση αυτή αφορά και την Ελλάδα, όπου, παρά τη διαφορά των συνθηκών, μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι πιθανή. Άλλωστε, όπως και εκεί, μια κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να βρει πόρους ώστε να ασκήσει την αντινεοφιλελεύθερη κοινωνική πολιτική που ευαγγελίζεται. Και παρά τη δικαιολογημένη πικρία, το έργο της κυβέρνησης Μοράλες δεν είναι ανάξιο λόγου. Και εθνικοποιήσεις έγιναν και η συνεταιριστική οικονομία αναπτύχθηκε με την αρωγή του κράτους και το θεσμικό πλαίσιο εκδημοκρατίστηκε, με τη Βολιβία, όπου παραδοσιακά η ινδιάνικη πλειοψηφία στην πράξη αντιμετωπιζόταν ως αποκλεισμένη κοινωνική μειονότητα, να αναγνωρίζεται πια ως «πολυεθνική» χώρα όπου οι ινδιάνικες κουλτούρες και η Μητέρα Γη έχουν κατοχυρωμένα και απαράγραπτα δικαιώματα. Αυτό λοιπόν που μας δείχνει η «καθυστέρηση» ή ακόμα και η «ολιγωρία» της κυβέρνησης του Έβο είναι το ποια είναι ακριβώς η «πραγματική διάσταση» του προβλήματος το οποίο έχουν να αντιμετωπίσουν οι αντινεοφιλελεύθερες και αριστερές κυβερνήσεις.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Χρονολόγιο

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:50μμ

3/4: Μαζικότατη εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου του Δ. Κουφοντίνα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» στο Χώρο Κινημάτων - Στέκι Μεταναστών (Δίκτυο Βόλου).

8/5: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στα γραφεία της ΕΕ (Βασιλίσσης. Σοφίας) για την κατάσταση στην Ουκρανία μετά και τα αποτρόπαια γεγονότα της Οδησσού στο κτίριο των συνδικάτων, όπου πολλοί βρήκαν φριχτό θάνατο, εγκλωβισμένοι από φασίστες.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Το μάθημα της Θράκης (και μερικοί λόγοι που δεν πρέπει να ξεχαστεί)

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:48μμ

H αδιαμφισβήτητη νίκη του μειονοτικού εθνικιστικού Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB) στη Θράκη πρώτου κόμματος στους νομούς Ροδόπης και ½άνθης, τρίτου στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης και πρώτου στους έξι από τους οκτώ δήμους των νομών Ροδόπης και ½άνθης, με ποσοστά από 20,04% μέχρι 90,14%, αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο στην αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος του Μαΐου.

Η επιτυχία ενός κόμματος που θέτει ως κύριο στόχο του την επιβεβαίωση της (τουρκικής) εθνικής ταυτότητας της μειονότητας της Θράκης απαιτεί περίσκεψη. Όχι γιατί σηματοδοτεί κάποιον δήθεν εθνικό κίνδυνο, όπως έσπευσαν να προειδοποιήσουν μετεκλογικά οι γνωστοί εθνικά υπερευαίσθητοι κύκλοι οι ίδιοι, δηλαδή, που αγανακτούν με κάθε αναφορά σε τουρκική μειονότητα, υποδεικνύοντας παράλληλα το DEB ως ένα είδος τουρκικού ΛΑΟΣ ή Χρυσής Αυγής, και αποδίδοντάς του ψευδώς «αυτονομιστικές» τάσεις, αλλά γιατί η επιτυχία αυτή επιβεβαιώνει τη συντηρητικοποίηση της μειονότητας και, κυρίως, την υπόγεια σύμπλευση του DEB με τον κυβερνητικό μηχανισμό στην περιοχή. Η άτυπη αυτή συνεργασία, με προφανή στόχο την εκλογική συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, απέδωσε εν τέλει τα μέγιστα: Η Ν.Δ. εξέλεξε περιφερειάρχη, η Ελιά δήμαρχο από τον πρώτο γύρο και το DEB αναδείχθηκε σε ρυθμιστή των ισορροπιών στην περιοχή, με μια καταγραφή που γυρνά την πολιτική ζωή στη Θράκη πίσω στο 1990.

Το αποτέλεσμα ήρθε να θυμίσει μια παλιά αλήθεια, που στο φόντο μιας πατριωτικής-λαϊκομετωπικής στροφής του ΣΥΡΙΖΑ, και δη ενόψει κρίσιμης εκλογικής μάχης, φάνηκε να ξεχνιέται: H Αριστερά ήταν και θα είναι πάντα ο πρώτος στόχος της αλληλοτροφοδότησης και της συμπληρωματικότητας των εθνικισμών. Της λογικής εκείνης, δηλαδή, που βλέπει την ανάσχεση του τουρκικού εθνικισμού ως υπέρτατο σκοπό, που καθαγιάζει τον ελληνικό, το «δικό μας». Σ' αυτόν το φαύλο κύκλο εντάχθηκε και η άστοχη επιλογή της Σαμπιχά Σουλεϊμάνογλου. Μια επιλογή που ευτυχώς αποσύρθηκε έγγαιρα αλλά που διατάραξε τις σχέσεις με τη μειονότητα, παραγνωρίζοντας ότι τα μέλη της έχουν τρεις προσδιορισμούς: είναι έλληνες πολίτες, μουσουλμανικού θρησκεύματος και τουρκικού, ως επί το πλείστον, εθνοτικού προσδιορισμού.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - NO PASARAN!

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:47μμ

Tην Πέμπτη 5 Ιουνίου ο Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας - Πειραιά καθώς και άλλες συλλογικότητες του αντιφασιστικού κινήματος βρεθήκαμε μπροστά από τη γαλλική πρεσβεία στέλνοντας μήνυμα αλληλεγγύης στο γαλλικό αντιφασιστικό κίνημα που την ίδια μέρα οργάνωνε κινητοποιήσεις με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τη δολοφονία του αντιφασίστα Κ. Μερίκ από νεοναζί στο Παρίσι.

Αυτή ήταν η πρώτη από μια σειρά κινητοποιήσεις που αποφασίστηκαν στην ευρωπαϊκή αντιφασιστική συνάντηση της Αθήνας στις 11, 12 και 13 του Απρίλη. Επιχειρήσαμε με αυτό τον τρόπο, και μάλιστα μπροστά από την πρεσβεία μιας χώρας που ανέδειξε στις ευρωεκλογές πρώτο κόμμα αυτό της ακροδεξιάς Μ. Λεπέν, να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης και συντονισμένου αγώνα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Με την ίδια λογική και ανταποκρινόμενοι στην έκκληση διεθνούς αλληλεγγύης από την ένωση Borotba την Πέμπτη 8 Μάη, μέρα λήξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ήττας του ναζισμού, διαδηλώσαμε έξω από την ουκρανική πρεσβεία ενάντια στη νεοναζιστική θηριωδία που πραγματοποιήθηκε στην Οδησσό και στην ακροδεξιά κυβέρνηση του Κιέβου, αλλά και ενάντια σε όσους παρουσιάζονται ως δήθεν «προστάτες» του ουκρανικού λαού (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία).

Και θα συνεχίσουμε. Έχοντας πολύτιμη παρακαταθήκη την πλούσια και ουσιαστική συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στην ευρωπαϊκή αντιφασιστική συνάντηση της Αθήνας θα επιχειρήσουμε να συμβάλουμε στον όσο το δυνατό πιο αποτελεσματικό συντονισμό του ευρωπαϊκού αντιφασιστικού κινήματος αλλά και στην καλύτερη οργάνωση της διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Επ' αόριστον παράταση της αντίστασης

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:46μμ

 

Βέννα,    Φυλάκιο, Παγανή

Πριν από δέκα περίπου χρόνια, οργανώσαμε την πρώτη καμπάνια μας ενάντια στα κέντρα κράτησης των προσφύγων. Στο στόχαστρο τότε η Βέννα του νομού Ροδόπης. Στόχος μας να καταγγείλουμε αυτά τα νέου τύπου «στρατόπεδα συγκέντρωσης», να σπάσουμε την απομόνωση, να ανοίξουμε την πόρτα τους, αν όχι για τους έγκλειστους, τουλάχιστον για την κοινωνία. Το αποτέλεσμα μάλιστα ήταν άμεσο: Μέχρι να οργανωθεί η πανελλαδική κινητοποίηση στη Βέννα, στις 29 Νοέμβρη του 2003, οι αρχές είχαν φροντίσει να εκκενώσουν το στρατόπεδο. Ακολούθησαν και άλλες κινητοποιήσεις. Τον Μάη του 2007, πανελλαδική κινητοποίηση κατέληξε έξω από το νέο τότε κέντρο κράτησης στο Φυλάκιο του Έβρου. Έγραφε τότε το κάλεσμα:

«Οι νέοι χώροι κράτησης-φυλακές αποτελούν την πραγμάτωση ενός ακήρυχτου πολέμου που διαδραματίζεται ανεπίσημα στα ελληνικά σύνορα. Αποτελούν σύμβολο ενός καθεστώτος που ο ξένος, ο πρόσφυγας γίνεται ο εχθρός και πρέπει να κρατηθεί με κάθε τρόπο μακριά από την κοινωνία, να τιμωρηθεί για την ίδια του την ιδιότητα ως πρόσφυγα. Η κράτηση προσφύγων, ανθρώπων που δεν έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα, δεν μπορεί να είναι αποδεκτή».

Θυμόμαστε ακόμα τους πρόσφυγες να χορεύουν μέσα από τα κελιά με τη μουσική που ακουγόταν από τα μεγάφωνα και τους συγκεντρωμένους να απαντάμε «το πάθος για τη μουσική είναι δυνατότερο από κάθε φυλακή».

Το καλοκαίρι του 2009, το πανευρωπαϊκό No Border Camp στη Λέσβο καταφέρνει να κλείσει το φριχτό κέντρο κράτησης της Παγανής. Οι πρόσφυγες αφήνονται σταδιακά ελεύθεροι, με το γνωστό χαρτί, ωστόσο, που επιτάσσει την έξοδό τους από τη χώρα μέσα σε λίγες ημέρες. Σε κάθε περίπτωση, ήταν μία ανάσα και για αυτούς και για εμάς. Όλα αυτά τα χρόνια, επίσης, δεκάδες ήταν οι εξεγέρσεις, οι απεργίες πείνας, οι διαμαρτυρίες που οργανώσαν οι ίδιοι οι κρατούμενοι. Όσο άθλιες και αν ήταν οι συνθήκες κράτησης, το αίτημα τους ήταν πάντα ένα: η ελευθερία τους, η διακοπή της παράλογης αυτής κράτησης. Όπως έγραφε και ένα αυτοσχέδιο πανό που μας περίμενε έξω από την Παγανή, «we don't want food, we want freedom».

Ξάνθη,   Παρανέστι, Κομοτηνή

Από τότε τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Ο νόμος για το άσυλο που έφερε το ΠΑΣΟΚ το 2009, με τα νέου τύπου «κέντρα πρώτης καταγραφής», αντί να βελτιώσει την κατάσταση, κανονικοποίησε τον εγκλεισμό. Και μετά ήρθαν τα νέου τύπου κέντρα κράτησης στην ½άνθη, την Κομοτηνή, το Παρανέστι, την Κόρινθο και την Αμυγδαλέζα. Αν μέχρι τώρα μιλούσαμε συμβολικά για στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα νέα κέντρα αξίζουν κυριολεκτικά αυτό τον τίτλο. Ως στόχο τους δεν έχουν τυπικά ούτε την καταγραφή ούτε την τιμωρία. Αποτελούν μόνο χώρο αποθήκευσης προσφύγων μέχρι την απέλασή τους («προαναχωρησιακά» κέντρα η επίσημη ονομασία τους). Μάλιστα, ενώ στα προηγούμενα κέντρα οι έγκλειστοι παρέμεναν φυλακισμένοι για λίγες εβδομάδες ή, σπανιότερα, μήνες, στα νέου τύπου στρατόπεδα θεσμοθετήθηκε εξαρχής το 18μηνο κράτησης, το οποίο μπορεί μάλιστα να επαναληφθεί πολλές φορές.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - «Αορίστως» κρατούμενοι

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:44μμ

Μέσα σε πέντε χρόνια την περίοδο της κρίσης ο τρόπος αντιμετώπισης της μετανάστευσης και των ίδιων των μεταναστών-ριών έχει αλλάξει ριζικά. Ο λόγος που παρουσιάζει τους μετανάστες-ριες ως επικίνδυνους και «παράνομους», ως «απειλή» για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια συνεχώς εξαπλώνεται: στα ρεπορτάζ των ΜΜΕ για το κέντρο της Αθήνας, σε αφιερώματα εφημερίδων για τα σύνορα της χώρας που είναι «ξέφραγο αμπέλι», σε δηλώσεις πολιτικών του «μεσαίου» χώρου αλλά και στα καφενεία, στις πλατείες, στον καθημερινό λόγο χιλιάδων κατοίκων της χώρας. Έτσι, οι πολιτικές που έρχονται να αντιμετωπίσουν το «πρόβλημα» φαίνεται να είναι κοινωνικά νομιμοποιημένες. Πολιτικές που στη συντριπτική τους πλειονότητα έχουν να κάνουν με τον έλεγχο και την καταστολή της μετανάστευσης: ενισχυμένη συνοριοφυλακή, δυνάμεις της Frontex, τείχος στον Έβρο, επαναπροωθήσεις στα σύνορα, καθημερινοί έλεγχοι στην πόλη, στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη τη χώρα, απελάσεις. Πολιτικές που στην πραγματικότητα, περισσότερο από το να αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε «πρόβλημα», λειτουργούν ως παραδειγματικές τιμωρίες και ως τεχνολογίες πειθάρχησης και καθυπόταξης τόσο για τους μετανάστες-ριες όσο και για τους ντόπιους, παράγοντας διαρκή φόβο και ανασφάλεια.               

Πιο συγκεκριμένα τα «επίσημα» κέντρα κράτησης στην Ελλάδα είναι 15 και αυτή τη στιγμή σύμφωνα πάντα με τις επίσημες πηγές βρίσκονται περίπου 7.000 μετανάστες έγκλειστοι. Σε αυτά τα νούμερα, όμως, δεν περιλαμβάνονται τα δεκάδες αστυνομικά τμήματα που χρησιμοποιούνται ως κέντρα κράτησης ή οι χώροι που στήνονται ad hoc στα σύνορα σε περίπτωση που φτάσει εκεί μια καραβιά (π.χ. Λέρος, Πάτμος, Κρήτη). Ταυτόχρονα, την τελευταία πενταετία την περίοδο της κρίσης ο χρόνος κράτησης αυξάνεται διαρκώς. Ενώ για περίπου μια δεκαετία, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, ο χρόνος κράτησης δεν ξεπερνούσε το τρίμηνο, το 2009 το τρίμηνο γίνεται εξάμηνο, ενώ σύμφωνα με απόφαση του Σ.τ.Ε. το 2012 ο χρόνος παραμονής στα κέντρα κράτησης δύναται να επεκταθεί έως και 12 μήνες, ώστε να «ολοκληρώνονται οι χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες για τις απελάσεις». Το καλοκαίρι του 2013, ένα χρόνο μετά τις μαζικές επιχειρήσεις-σκούπα του ½ένιου Δία και ενώ οι πρώτοι συλληφθέντες συμπληρώνουν το 12μηνο κράτησης, ο χρόνος κράτησης επεκτείνεται στους 18 μήνες, γεγονός που σηματοδοτείται από έντονες αντιδράσεις και εξεγέρσεις εντός των κέντρων κράτησης. Και την άνοιξη του 2014, ενώ αυτοί οι πρώτοι συλληφθέντες από το καλοκαίρι του 2012 συμπληρώνουν το 18μηνο, έρχεται η γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και η σχετική υπουργική απόφαση που δίνει τη δυνατότητα της επ' αόριστον κράτησης.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Ο ασκός του Αιόλου

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:43μμ

Αν αυτό το κείμενο δεν είχε γραφτεί την τελευταία στιγμή αλλά δυο βδομάδες πιο πριν, ως έπρεπε, θα ήταν πολύ διαφορετικό. Θα εστίαζε στην απολειτουργία και απαξίωση της βιομηχανικής και ναυπηγικής ζώνης στο Πέραμα και το Θριάσιο, στην προβληματική λειτουργία των ναυπηγείων που πληρώνουν κάποια ψίχουλα που περισσεύουν τους εργαζόμενούς τους όταν έρχεται άνωθεν κάποιο κονδύλι. Θα εστίαζε στις εκβιαστικά προτεινόμενες «οικιοθελείς» αποχωρήσεις, τις διαθεσιμότητες και την εκ περιτροπής εργασία στα δυο μεγάλα χαλυβουργεία της περιοχής, όπου τα εργοστασιακά σωματεία έκαναν και κάνουν απεγνωσμένα εκκλήσεις στο υπουργείο Ανάπτυξης για να δώσει κι άλλα προνόμια στους εργοδότες τους (βλ. φθηνότερο ρεύμα για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες). Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε και το ρεπορτάζ του Τέλλογλου για την τηλεόραση του ΣΚΑΙ, όπου μέλος της τωρινής διοίκησης του σωματείου, μάρτυρας κατηγορίας εναντίον συναδέλφων του απεργών, δηλώνει: «Πρέπει να φτηνύνουν το ρεύμα για να δουλέψει ο Μάνεσης, για να δουλέψω κι εγώ να πληρώσω το δικό μου ρεύμα». Και έχει το δίκιο του ο εργάτης αυτός που έχει κάνει τα δικά του συμφέροντα ένα με αυτά του αφεντικού του: Με την επερχόμενη αύξηση στα τιμολόγια οικιακής χρήσης της ΔΕΗ και τις ατομικές συμβάσεις των 580 ευρώ, σε λίγο μόνο το λογαριασμό του ρεύματος θα μπορεί να πληρώσει.             

Αν αυτό το κείμενο είχε γραφτεί δυο βδομάδες πιο πριν, θα προσέγγιζε το θέμα της ναυπηγοεπισκευαστικής στο Πέραμα, το σωματείο των «Ελλήνων» που θέλει ανεξέλεγκτους τους εργολάβους να επιβάλουν τα δικά τους μεροκάματα χωρίς κανένα σεβασμό στις συλλογικές συμβάσεις, τη δράση του σωματείου, το ρόλο της Χρυσής Αυγής στη µώνη και την ευρύτερη περιοχή, την αυξανόμενη επίδραση του ναζισμού που πάει χέρι χέρι με το ξεπούλημα του λιμανιού στην COSCO και άλλα προφανή αλλά ανεξιχνίαστα.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - «άσε τη μάνα μου, ρε!»...

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:42μμ

...ούρλιαζε ο γιος της Άννας στα παρατεταγμένα μπροστά στο υπουργείο Οικονομικών ΜΑΤ, κι έβαζε το σώμα του ανάμεσά τους για να την προστατεύσει. Ενστικτωδώς εκείνη τον έσπρωχνε να απομακρυνθεί από το πεδίο της σύγκρουσης για να τον προστατεύσει από μεριά της. Η Αμαλία, η μικρότερη κόρη της Φωτεινής, έκλαιγε ενώ την τραβογολούσαν τα ΜΑΤ. Η μάνα της χτυπιόταν με τους «παλικαράδες» και ταυτόχρονα της φώναζε να φύγει να μην τη χτυπήσουν.

Αυτές είναι οι γυναίκες της Καραγιώργη Σερβίας. Τις παρακολουθώ πάνω από έξι μήνες τώρα. Τις τελευταίες 44 μέρες από την «κατασκήνωσή» τους/μας στο πεζοδρόμιο του υπουργείου.

Παρακολουθώ τις αλλαγές στο βλέμμα τους. Όταν τις πρωτογνώρισα ο αγώνας τους βρισκόταν σε μια δύσκολη φάση. Είχαν μείνει λίγες όσες συνέχιζαν να πιστεύουν στην ευόδωση του αγώνα τους. Επρεπε κατ' αρχάς να στηριχτούν οι ίδιες, να δοθεί και η υλική δυνατότητα προκειμένου να αυξηθεί η παρουσία των υπολοίπων, όσο και να επικοινωνηθεί εκ νέου και με άλλους τρόπους η πολύμηνη παρουσία τους στο δρόμο.

Το βλέμμα τους δεν είχε ποτέ φόβο. Ορισμένες στιγμές γινόταν σκοτεινό από στενοχώρια. Και από το βάρος όσων επωμίστηκαν αυτούς τους εννιά μήνες. Να μας ξελασπώσουν, να καθαρίσουν για εμάς.

Έχουμε κλάψει πολλές φορές και συνεχίζουμε να κλαίμε εύκολα και χωρίς ντροπή. Ξαλαφρώνεις από την ένταση. Στην «κατασκήνωση», άλλωστε, υπάρχει πάντα μια αγκαλιά που ανοίγει για να σε παρηγορήσει και να σου ξαναδώσει κουράγιο.

Και μετά είναι τα γέλια. Αυτά τα κακαριστά και μέχρι δακρύων γέλια. Οταν ξεκινά η συζήτηση για το ποια θα είναι η επόμενη παρέμβαση, η μια κόβει και η άλλη ράβει, διανθίζοντας βέβαια τις προτάσεις της η καθεμία με εύστοχους σχολιασμούς που προκαλούν εκρήξεις θυμηδίας.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - ΒΙΟΜΕ: Η αυτοδιαχείριση δεν είναι ουτοπία!

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:40μμ

Οι τελευταίες εξελίξεις με τη θρασύτατη δικαστική προσφυγή για ανάληψη της διοίκησης της ΒΙΟΜΕ από την επανεμφανισθείσα πρώην εργοδοσία, με στόχο να πετάξει τους εργαζόμενους έξω από το εργοστάσιο και να το οδηγήσει σε πτώχευση, δείχνουν ότι η αυτοδιαχείριση ενοχλεί και προκαλεί... Καθώς διαψεύστηκαν όλες οι «Κασσάνδρες» που προφήτευαν την αποτυχία της προσπάθειας των εργατών της ΒΙΟΜΕ να λειτουργήσουν το εργοστάσιο οι ίδιοι στη βάση της εργατικής αυτοδιεύθυνσης και της άμεσης δημοκρατίας, και το εργοστάσιο όχι μόνο λειτουργεί και τα προϊόντα του κυκλοφορούν σε όλη τη χώρα, αλλά έχει αρχίσει να ριζώνει και να εδραιώνεται κοινωνικά, ο κίνδυνος για την εργοδοσία και τις δυνάμεις του συστήματος είναι να αναδειχθεί πλέον ο δρόμος της ΒΙΟΜΕ σε μια βιώσιμη, εναλλακτική και ανταγωνιστική προς τις κυρίαρχες οικονομικές σχέσεις προοπτική. Γι' αυτό επιλέγεται αυτή η στιγμή για αντεπίθεση της εργοδοσίας και δρομολόγηση κατασταλτικών μεθοδεύσεων.

Ό,τι κι αν κάνουν, ωστόσο, το «παράδειγμα» ΒΙΟΜΕ έχει δείξει ήδη ότι μέσα (και ενάντια) στην κυρίαρχη καταθλιπτική εικόνα της κοινωνικής εκχέρσωσης έχουν αρχίσει να φυτρώνουν, και στο δύσκολο χώρο της βιομηχανικής παραγωγής πια, και να βγάζουν καρπούς τα λουλούδια της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της άμεσης δημοκρατίας. Αυτό είναι που ενοχλεί και προκαλεί, και μάλιστα όχι μόνο τα αφεντικά και το κράτος αλλά και δυνάμεις του γραφειοκρατικού καθεστωτικού και κομματικού συνδικαλισμού. Γιατί είναι ένας δρόμος ανταγωνιστικός προς τις υπάρχουσες σχέσεις εκμετάλλευσης, ανισότητας και ιεραρχίας. Γιατί αμφισβητεί το «ιερό δικαίωμα» της ιδιοκτησίας και της διεύθυνσης. Γιατί αρνείται, επίσης, την κρατική διαχείριση των αναγκών και των ζωών μας. Γιατί, τέλος, συγκρούεται με ένα μοντέλο συνδικαλισμού και πολιτικής που, ακόμη και όταν διεκδικεί, μας ενσωματώνει απλώς, με καλύτερους ή χειρότερους όρους, στις κατεστημένες δομές.

Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Πιο ανοιχτά, πιο ριζοσπαστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ για την ανατροπή

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:39μμ

Μέτα από μια εξαιρετικά δύσκολη τριπλή εκλογική μάχη και μια νίκη που δεν γράφει μόνο ιστορία, αλλά κρατάει ενεργό το σχέδιο της ανατροπής από καλύτερες ακόμα θέσεις, έρχεται η στιγμή του σύντομου αναγκαίου αναστοχασμού, της κριτικής, της αυτοκριτικής και της επικαιροποίησης των απαντήσεων στα κρίσιμα ερωτήματα της επόμενης περιόδου.       Τέτοιες στιγμές ο διάλογος σε ένα δημοκρατικό κόμμα δεν αποτελεί πολυτέλεια, στοιχείο κρίσης και εσωστρέφειας ή αμφισβήτηση της ηγεσίας, αλλά υποχρέωση. Τα στελέχη ειδικά ενός κόμματος της Αριστεράς, πέρα από την υποχρέωση τους που συχνά ξεχνάνενα μην μιλάνε την ώρα της μάχης, έχουν και την υποχρέωση να μιλάνε τις κρίσιμες ώρες και ως μια τέτοια προσπάθεια πρέπει να εκληφθεί το γνωστό πια «κείμενο των 53» που επιχείρησε να συμβάλει στην αποτίμηση των αποτελεσμάτων, κυρίως με το άγχος για το από δω και πέρα. Θεωρώντας το κείμενο αυτό, αλλά και την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής ως δεδομένα, στο παρόν σημείωμα δεν θα ασχοληθώ παραπάνω με την αποτίμηση.

Αν στo πλαίσιo αυτού του αναστοχασμού προσπαθούσαμε να διαλέξουμε ένα ερώτημα, ως αυτό που η απάντησή του θα κρίνει την τακτική μας το επόμενο διάστημα, τότε μάλλον αυτό θα ήταν το αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιάσει ταβάνι και αν μπορούμε μόνοι μας να φτάσουμε στην κυβέρνηση της Αριστεράς. Μία εκτίμηση που προεξοφλεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ από μόνος του δεν μπορεί να υπερβεί το επίπεδο του 30%, πέρα από την έλλειψη αυτοπεποίθησης που αναπαράγει, μας οδηγεί με έναν μάλλον σχηματικό τρόπο στην αναγκαστική επιλογή συμμάχων, μεταξύ των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών, από τους οποίους κιόλας θα κριθεί και η επιτυχία του σχεδίου μας. Κάπως έτσι εκκινεί μία συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Kεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο, αναζητώντας και την αύξηση της επιρροής μας και τη συγκρότηση συμμαχιών. Έτσι όμως δημιουργείται ένας πραγματικός κίνδυνος αλλοίωσης του στίγματος που μας έφερε ως εδώ και αποσταθεροποίησης του κόσμου που ήδη πίστεψε και αγωνίστηκε για την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Κατηγορίες: 

Σελίδες