δελτίο θυέλλης

Διαπιστώσεις και ερωτήματα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό

  • Δημοσιεύτηκε: Παρ, 11/12/2020 - 4:22μμ

Μια αναγκαία συζήτηση για την ιδεολογική φυσιογνωμία μας*

Έχει αποδειχτεί ιστορικά ότι το αστικό καθεστώς δεν παραδίδει οικειοθελώς την εξουσία του, ακόμα και όταν η πλειοψηφία του πληθυσμού το επιθυμεί. Είτε με αιματηρό τρόπο είτε με αφόρητους οικονομικούς και πολιτικούς εκβιασμούς συντρίβει ή ενσωματώνει την επικίνδυνη κοινωνική διάθεση και τους πολιτικούς εκφραστές της  τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, αρκούμαστε σε εκείνα της Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή του 1973 και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα του 2015. Βεβαίως, το αστικό κράτος επηρεάζεται από τους ταξικούς και τους ευρύτερους κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς, επιχειρώντας να ικανοποιήσει λαϊκά αιτήματα και να χειραγωγήσει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό που τα διεκδικεί (π.χ., μεταπολεμικό «κοινωνικό κράτος»), μη διστάζοντας όμως να καταστείλει στρατιωτικά αυτόν το ριζοσπαστισμό όταν απειλεί ευθέως τις κυρίαρχες σχέσεις παραγωγής και εξουσίας (π.χ., αιματηρή συντριβή της γερμανικής επανάστασης το 1919 και του ελληνικού Δεκέμβρη το 1944). Ιστορικά, οι «κόκκινες γραμμές» των αρχουσών τάξεων και του πολιτικού προσωπικού των κρατών είναι η μη αμφισβήτηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και του κρατικού μονοπωλίου στη βία. Μάλλον στην εποχή της καπιταλιστικής διεθνοποίησης πρέπει να προσθέσουμε και τη μη αμφισβήτηση της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας.
Τούτων δοθέντων, παράλληλα με τις μάλλον αναγκαίες, αλλά ουδόλως ικανές να εξασφαλίσουν το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και κυβερνήσεις της Αριστεράς, ποια κινήματα, ποιους αγώνες, ποιες μορφές κοινωνικής οργάνωσης και ποιες συνειδησιακές αλλαγές των καταπιεσμένων οφείλουμε να επιχειρούμε από σήμερα για να ενισχύουμε το εγχείρημα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού;

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Η πανδημία, η ύφεση και η Αριστερά

  • Δημοσιεύτηκε: Σάβ, 23/05/2020 - 10:30μμ

Είναι γνωστό πως οι εκτιμήσεις των διεθνών οργανισμών και των συστημικών μίντια για το αύριο της οικονομίας είναι εξαιρετικά αποκλίνουσες. Σε ό, τι αφορά ειδικά την Ελλάδα, από το 5% της JPMorgan έως το 35% του ΟΟΣΑ και με τα πέντε δέκα δεκαπέντε του γνωστού μας κρυφτού (ΔΝΤ -10%, όπως η Société Générale, Handelsblatt -15%, Unicredit -20%), το πρώτο συμπέρασμα που μπορεί να προκύψει είναι πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Το δεύτερο, συνδυασμένο με το πρώτο, είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε, απλώς, με τεχνικές αναλύσεις, αλλά περισσότερο με τοποθετήσεις «τεχνοκρατών», που προετοιμάζουν κατάλληλα πολιτικά αποτελέσματα. 
Η δραματοποίηση πραγματικών δεινών βρίσκεται, όπως ξέρουμε καλά πια, στη βάση του Δόγματος του Σοκ, κεντρικής στρατηγικής της παγκόσμιας άρχουσας τάξης προκειμένου να κάνει τα πάντα «ευκαιρίες».

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Άνοδος της Aκροδεξιάς στης Ευρώπη: Σκέψεις πάνω σε προαναγγελθέντα συμβάντα

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:54μμ

Λίγες μόλις μέρες πριν τη διεξαγωγή των εκλογών για το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο ιστότοπος του Νouvel Observateur έθετε το ερώτημα «ποια θα είναι τα χρώματα του μελλοντικού Ευρωκοινοβουλίου;». Η απάντηση δινόταν από το άρθρο, που βασιζόταν σε δημοσκοπήσεις και εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα που, όντως, ήταν πολύ κοντά στην πραγματικότητα, τόσο της Γαλλίας όσο και της υπόλοιπης Ευρώπης, καταγράφοντας από σταθερή παρουσία μέχρι μεγάλες αυξητικές τάσεις των κομμάτων της Ακροδεξιάς σε κάθε της μορφή σε 12 χώρες, με εξαίρεση την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία.          

Στη Γαλλία το FN έρχεται πρώτο κόμμα με 25%, με ποσοστό αποχής 57%, έχοντας όμως χάσει περίπου 2,5 εκατομύρια ψήφους από τις προεδρικές εκλογές του 2012 στις οποίες συγκέντρωσε 18%. Στη Βρετανία το UKIP έρχεται επίσης πρώτο με 27%, όπως και στη Δανία το Λαϊκό Κόμμα με 23%. Σημαντική άνοδο παρουσιάζει το ακροδεξιό FPO στην Αυστρία με 19,7%, ενώ σταθερό εμφανίζεται το ουγγρικό νεοναζιστικό Jobbik με 14,7% σε σχέση με τα ποσοστά των ευρωεκλογών του 2009 και όχι με αυτά των εθνικών εκλογών που είναι ψηλότερα (20,5% και 20,3%). Η Νέα Δεξιά στην Πολωνία συγκεντρώνει 7,2% (από 1,1% στις εθνικές εκλογές), ενώ το φινλανδικό Finns με 12% εμφανίζεται ενδυναμωμένο σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2009 (9,8%) και αποδυναμωμένο σε σχέση με τις εθνικές εκλογές (19,1%). Πτώση καταγράφουν η ιταλική Λίγκα του Βορρά και το ακροδεξιό Ολλανδικό Κόμμα της Ελευθερίας. Το ακροδεξιό Vlaams Belang στο Βέλγιο υποχωρεί, ενώ ανεβαίνει το αντιμεταναστευτικό και ευρωσκεπτικιστικό κόμμα των «Αληθινών Φλαμανδών». Ενισχυμένο παρουσιάζεται επίσης και το αντιμεταναστευτικό-ευρωσκεπτικιστικό κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών με 9,7% (από 3,3 στις προηγούμενες ευρωεκλογές και 5,7 στις εθνικές). Στην Ελλάδα το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής συγκεντρώνει 9,4% από 0,5 στις ευρωεκλογές του 2009 και 6,9 στις εθνικές εκλογές του 2012.

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Ουκρανία: Κρίση, πόλεμος και Αριστερά

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:52μμ

Στην Ουκρανία οι σαρωτικές εξελίξεις οδηγούν στη δίνη του εμφυλίου πολέμου, της οικονομικής κατάρρευσης και στο κυνήγι μαγισσών εναντίον αριστερών ακτιβιστών και όλων όσοι αντιδρούν. Βλέπουμε την παρατεταμένη κρίση ως αποτέλεσμα της επέλασης των ακροδεξιών ομάδων και της επιβολής της νεοφιλελεύθερης ατζέντας σε σχεδόν ολόκληρη τη χώρα. Οι πρόσφατες προεδρικές εκλογές σημείωσαν ρεκόρ αποχής σχεδόν στο ήμισυ των ψηφοφόρων, ενώ οι μισοί από όσους ψήφισαν εξέλεξαν έναν από τους πλουσιότερους ολιγάρχες, τον Π. Ποροσένκο. Ο νέος πρόεδρος έσπευσε να υποσχεθεί ότι θα συνεχίσει τη λεγόμενη «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση και την πορεία προς την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της χώρας.

Ταυτόχρονα, τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης (πολλά από αυτά ανήκουν στο νέο πρόεδρο) πυροδοτούν αποτελεσματικά την εθνικιστική υστερία και προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν τους κατοίκους της ανατολικής Ουκρανίας, τις εθνοτικές μειονότητες και τους αριστερούς. Αντιμετωπίζοντας την άνοδο της αναταραχής, η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις παλιές σκουριασμένες τακτικές της απόσπασης της προσοχής των ανθρώπων  οι «κομμουνιστές», οι «colorads» (υποτιμητικός χαρακτηρισμός για τους ουκρανούς αντιφασίστες], οι «φιλορώσοι» και οι «μη καθαροί» Ουκρανοί συνεχώς κατηγορούνται, με αποτέλεσμα την ένταση του «κυνηγιού μαγισσών» εναντίον όλων των διαφωνούντων. Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό γεγονός είναι η ενσωμάτωση των νεοναζί στο στρατό και στην αστυνομία, με τη δημιουργία «ειδικών ταγμάτων» (battallions) και της Εθνικής Φρουράς, που στρατολογούνται από τους ακτιβιστές των ακροδεξιών οργανώσεων. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το ειδικό τάγμα Άζοφ, το οποίο αποτελείται ως επί το πλείστον από τα μέλη της Κοινωνικής - Εθνικής Συνέλευσης και το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πρόσφατη καταστολή στη Μαριούπολη (πολλοί πολίτες σκοτώθηκαν εκεί), καθώς και σε άλλες πόλεις στα νοτιοανατολικά της χώρας. Ο στόχοςτου τάγματος αποκαλύπτεται σε άρθρο του Al-Jazeera: «Νεοφασίστες εκπαιδεύονται για να πολεμήσουν τους ουκρανούς αντάρτες. Οι εθελοντές, που πιστεύουν στον εθνικοσοσιαλισμό, εντάσσονται σε ένα τάγμα που δημιούργησε το υπουργείο Εσωτερικών».

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Βολιβία: Κάποιες αναπόφευκτες αλήθειες

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:51μμ

Φαίνεται πως το ταξίδι στη Βολιβία υπήρξε για τη συντρόφισσα Κυριακή Κλοκίτη, από πολιτικής απόψεως, μια μικρή απογοήτευση. Προφανώς αυτό οφείλεται στο ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της βολιβιάνικης κοινωνίας δεν προχωρά με τον ρυθμό που η συντρόφισσα φανταζόταν ή θα ήθελε και μάλιστα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για «βήματα προς τα πίσω», καθώς η πέραν πάσης αμφιβολίας αριστερή κυβέρνηση του Έβο Μοράλες συχνά έρχεται σε σύγκρουση με τα κινήματα που την ανάδειξαν, εφαρμόζοντας πολιτικές που θυμίζουν το αποικιοκρατικό και νεοφιλελεύθερο παρελθόν ενώ, από την άλλη πλευρά, συκοφαντεί και καταστέλλει αγωνιστές και αγωνίστριες που αντιτίθενται στο «εξορυκτικό - εξαγωγικό» οικονομικό μοντέλο που η κυβέρνηση αυτή έχει υιοθετήσει. Όπως λένε πολλά μέλη των κινημάτων που ανέδειξαν τον Μοράλες στην εξουσία, η κυβέρνηση κερδίζει μεν πολλά από τα συμβόλαια με τις πολυεθνικές του πετρελαίου, κάνει όμως ελάχιστα και δεν αντιμετωπίζει τα «πραγματικά προβλήματα». Ανάλογη κριτική ασκείται σε όλες τις περισσότερο ή λιγότερο αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

Η αντιπαράθεση αυτή αφορά και την Ελλάδα, όπου, παρά τη διαφορά των συνθηκών, μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι πιθανή. Άλλωστε, όπως και εκεί, μια κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να βρει πόρους ώστε να ασκήσει την αντινεοφιλελεύθερη κοινωνική πολιτική που ευαγγελίζεται. Και παρά τη δικαιολογημένη πικρία, το έργο της κυβέρνησης Μοράλες δεν είναι ανάξιο λόγου. Και εθνικοποιήσεις έγιναν και η συνεταιριστική οικονομία αναπτύχθηκε με την αρωγή του κράτους και το θεσμικό πλαίσιο εκδημοκρατίστηκε, με τη Βολιβία, όπου παραδοσιακά η ινδιάνικη πλειοψηφία στην πράξη αντιμετωπιζόταν ως αποκλεισμένη κοινωνική μειονότητα, να αναγνωρίζεται πια ως «πολυεθνική» χώρα όπου οι ινδιάνικες κουλτούρες και η Μητέρα Γη έχουν κατοχυρωμένα και απαράγραπτα δικαιώματα. Αυτό λοιπόν που μας δείχνει η «καθυστέρηση» ή ακόμα και η «ολιγωρία» της κυβέρνησης του Έβο είναι το ποια είναι ακριβώς η «πραγματική διάσταση» του προβλήματος το οποίο έχουν να αντιμετωπίσουν οι αντινεοφιλελεύθερες και αριστερές κυβερνήσεις.

Δελτίο Θυέλλης Τεύχος 39 - Χρονολόγιο

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 25/06/2014 - 12:50μμ

3/4: Μαζικότατη εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου του Δ. Κουφοντίνα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» στο Χώρο Κινημάτων - Στέκι Μεταναστών (Δίκτυο Βόλου).

8/5: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στα γραφεία της ΕΕ (Βασιλίσσης. Σοφίας) για την κατάσταση στην Ουκρανία μετά και τα αποτρόπαια γεγονότα της Οδησσού στο κτίριο των συνδικάτων, όπου πολλοί βρήκαν φριχτό θάνατο, εγκλωβισμένοι από φασίστες.

Σελίδες