Άρθρα - Κείμενα

Το ραντεβού παραμένει στο δρόμο...

  • Δημοσιεύτηκε: Κυρ, 01/12/2013 - 3:02μμ

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις, βρίσκομαστε εν μέσω μιας δίκης εναντίον της Ομάδας Δέλτα που στις 5 Μάη του 2010 εισέβαλε στα γραφεία του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, χωρίς αφορμή και χωρίς ένταλμα, καταστρέφοντας υποδομές, βρίζοντας χυδαία και ρατσιστικά και τραυματίζοντας μέλη μας. Η 5η Μάη είναι η μέρα της μαζικότατης διαδήλωσης ενάντια στο πρώτο Μνημόνιο, που ωστόσο στιγματίστηκε από το δολοφονικό εμπρησμό στη Marfin και το θάνατο τριών εργαζομένων. Τη λήξη της πορείας διαδέχτηκε μια άνευ προηγουμένου αυθαιρεσία των αστυνομικών δυνάμεων στην περιοχή των Εξαρχείων, που θεώρησαν ότι δρουν υπό καθεστώς ασυλίας.

Πράγματι, η απρόκλητη επίθεση των Δελτάδων στα γραφεία μας έγινε με απόλυτη επίγνωση και νηφαλιότητα για λόγους εκδικητικότητας και εκφοβισμού, ενάντια σε έναν πολιτικό χώρο που στηλιτεύει δημόσια την κρατική τρομοκρατία σε όλες της τις εκδοχές και υπερασπίζεται έμπρακτα τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα ανθρώπων (με ή χωρίς χαρτιά), αλλά και την αξίωσή τους να εξεγείρονται και να αντιστέκονται απέναντι στις άδικες και απάνθρωπες πολιτικές που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις και το κεφάλαιο.

Αναμένοντας λοιπόν την απολογία των κατηγορούμενων αστυνομικών και την ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας, δεν θα πρέπει να αφήσουμε ασχολίαστο το γεγονός ότι χρειάστηκαν τρεις ολόκληρες ημέρες --σε δικαστηριακό χρόνο--για να εξεταστούν μόνο οι 9 μάρτυρες κατηγορίας (τα μέλη του Δικτύου). Και ενώ αποδεικνυόταν περίτρανα από τις αφηγήσεις και το φωτογραφικό υλικό τόσο η βιαιότητα της επίθεσης όσο και η γελοιότητα των ισχυρισμών των αστυνομικών ότι τάχα δεν μπήκαν ποτέ μέσα στο χώρο--είναι χαρακτηριστικό ότι οι κατήγοροι αντιμετωπίστηκαν ως κατηγορούμενοι, ενώ ακούστηκαν μέχρι και ρατσιστικά σχόλια μέσα στην αίθουσα.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Διπλό όχι σε φασισμό και μνημόνιο

  • Δημοσιεύτηκε: Κυρ, 01/12/2013 - 3:01μμ

Από την αρχή της χρονιάς μέχρι σήμερα, μπορούμε να διαιρέσουμε το χρόνο σε τρεις, γενικά, πολιτικές περιόδους:

Πρώτον, την περίοδο μέχρι τον Ιούνιο του μαύρου της ΕΡΤ. Είναι μια περίοδος κινηματικής ακινησίας που όμως από κάτω κρύβει οργή (αλλά και πεσιμισμό), κυριαρχείται δε από την προσδοκία που επίμονα καλλιεργείται για έξοδο της οικονομίας από την κρίση, δηλαδή το περιβόητο success story.

Δεύτερον, το κλείσιμο της ΕΡΤ ανοίγει μια φάση όξυνσης της επίθεσης, αλλά και των αγώνων. Η κοινή γνώμη υφίσταται σοκ και αρκετός κόσμος ξαναβγαίνει στους δρόμους. Ακολουθούν χιλιάδες απολύσεις στους ΟΤΑ, στη μέση εκπαίδευση και το κλείσιμο έξι νοσοκομείων. Η πολιτική διάλυσης στους πιο ευαίσθητους τομείς (υγεία, εκπαίδευση) εξοργίζει ευρύτατα τα λαϊκά στρώματα (αλλά δεν τα οδηγεί αυτόματα στους δρόμους), καθώς συνδυάζεται με μια πολιτική φορολογικής τους εξόντωσης. Οι κινητοποιήσεις των καθηγητών τον Σεπτέμβρη θα μπορούσαν να είναι το πρελούδιο μεγάλων κοινωνικών αγώνων που θα οδηγούσαν σε πολιτικές ανατροπές. Δύο ήταν οι λόγοι που δεν έγινε αυτό (εκτός, φυσικά, από τα γνωστά και άλυτα ως σήμερα προβλήματα του συνδικαλιστικού κινήματος, του ρόλου της ηγεσίας του κ.τ.λ.):

1) Η οικονομική αδυναμία, που οδήγησε τους καθηγητές, την έκτη μέρα της απεργίας τους, σε απεργία του 10% (ενώ την πρώτη εβδομάδα ήταν σε επίπεδα του 90%).

2) Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που βιώθηκε από την κοινωνία σαν συγκλονιστικό γεγονός, βγάζοντας αυτόματα από το κάδρο καθετί άλλο, άρα και την απεργία.

Τρίτον, η φασιστική δολοφονία θα προκαλέσει ιδιαίτερα σημαντικές πολιτικές αλλαγές. Ο φασισμός δεν θα μπορούσε να αποκτήσει μαζικά χαρακτηριστικά χωρίς το μνημόνιο, την υιοθέτηση της ατζέντας του από το επίσημο κράτος (να ανακτήσουμε τις πόλεις, θεσμικός ρατσισμός, διαχείριση του μεταναστευτικού κ.τ.λ.) αλλά και χωρίς τη στήριξη της αστυνομίας και την ασυλία εκ μέρους της αστικής δικαιοσύνης.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Δύο άκρα ή δύο κόσμοι;

  • Δημοσιεύτηκε: Κυρ, 01/12/2013 - 3:00μμ

Ζούμε σε καιρούς έντονης κοινωνικής πόλωσης. Όχι μόνο γιατί η ψαλίδα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς ανοίγει δραματικά, τα μεσαία στρώματα και το «κοινωνικό κέντρο» διαλύονται, αλλά, κυρίως, επειδή (σε αντίθεση με τη μεταπολεμική περίοδο και το «κοινωνικό κράτος»), τώρα η φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού αποτελεί βασική προϋπόθεση της αύξησης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Τότε ήταν η ανάπτυξη, το μεγάλωμα της πίτας, η ευημερία, η δημοκρατία, τώρα είναι η κρίση, οι θυσίες, η νομιμότητα, η ασφάλεια.

Σε αυτούς τους καιρούς το κράτος εγκαταλείπει το ρόλο του εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης (χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη φυσικά, αλλά με κοινωνικό συμβόλαιο) και αναλαμβάνει εκείνον του επιτελάρχη του κοινωνικού πολέμου. Γι' αυτό ακριβώς εντείνει την ευθύνη του στους μηχανισμούς καταστολής, αλλά εγκαταλείπει κάθε υποχρέωσή του στην υγεία, την παιδεία και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Σε αυτόν το μετασχηματισμό συνυπάρχουν διάφορες μορφές κρατικής εξουσίας, με χαρακτηριστικότερες το «κράτος έκτακτης ανάγκης» και το «κράτος εξαίρεσης δικαιωμάτων» με πλέον αντιπροσωπευτικότερα δείγματα του πρώτου τις αλλεπάλληλες πολιτικές επιστρατεύσεις απεργών και του δεύτερου τα κέντρα κράτησης μεταναστών.

Έτσι, η πλέον δεξιά κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση, καθώς δεν έχει τίποτα να υποσχεθεί στους «από κάτω», επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο θεματοφύλακας της νομιμότητας («ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», εξεφώνησε ο αλήστου μνήμης Βουλγαράκης, δίνοντας το στίγμα του νεοφιλελεύθερου «δημοκρατικού ολοκληρωτισμού») απέναντι στα «δύο άκρα»: το φασιστικό και το ακροαριστερό/αναρχικό. Προφανείς οι στοχεύσεις της θεωρίας των δύο άκρων: Πρώτον, να θεραπεύσει το βαρύτατα τραυματισμένο κύρος της πολιτικής εξουσίας, ευνοώντας τη συσπείρωση τρομαγμένων και απογοητευμένων τμημάτων του πληθυσμού· δεύτερον, να πιέσει την Αριστερά και τα κινήματα να ταυτίσουν τη δημοκρατία με τη νομιμότητα, αποδεχόμενα πλήρως την κρατική αυθεντία στη διαχείριση των ταξικών αντιθέσεων (αυτό το νόημα έχει η διαβόητη «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται»)· και τρίτον, να μην επιτρέψει στην υπάρχουσα κοινωνική πόλωση να μετασχηματιστεί σε πολιτική πόλωση, σε ταξική πάλη με αντικαπιταλιστικά αντικαθεστωτικά χαρακτηριστικά  σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται η δαιμονοποίηση κάθε αντικυβερνητικής αντικαθεστωτικής πρακτικής (και όχι αφηρημένα κριτικής) ως εχθρού της δημοκρατίας.

Φυσικά, η κυβέρνηση Σαμαρά και το πολιτικό προσωπικό του κράτους μπορούν να παίρνουν ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες απέναντι σε συγγενείς ή δυνάμει συμμάχους, όπως συνέβη με τις διώξεις, συλλήψεις και προφυλακίσεις ηγετικών στελεχών της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, όταν κρίνουν υπό την πίεση του κινήματος, του διεθνούς παράγοντα ή και συγκεκριμένων εκλογικών σκοπιμοτήτων ότι πρέπει να θέσουν το «ένα άκρο» σε πολιτική, οικονομική και δικαστική ομηρία. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση άνοιξε το δρόμο στη Χρυσή Αυγή με τη ρατσιστική πολιτική της και της εξασφάλισε ζωτικό χώρο με τη συστηματική ανοχή απέναντι στις κτηνωδίες της, προφανώς περιγράφει τα όρια του «κρατικού αντιφασισμού», δεν αναιρεί ωστόσο την αυτοτελή σημασία των διώξεων σε βάρος της Χρυσής Αυγής, ούτε κατ' ανάγκην προοιωνίζεται με ευθύγραμμο τρόπο την ένταση των διώξεων εναντίον και του «άλλου άκρου», της Αριστεράς, του αντιεξουσιαστικού χώρου και των κινημάτων. Ας μην ξεχνάμε ότι ναι μεν υπάρχει φασισμός στο κράτος, αλλά δεν έχουμε φασιστικό κράτος και, κυρίως, ότι η πολιτική αποτελεί προϊόν κοινωνικών και ταξικών συσχετισμών και όχι σκακιέρα ή συνομωσία.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Μετανάστευση – Αντιρατσιστικό Κίνημα

  • Δημοσιεύτηκε: Παρ, 16/12/2011 - 1:33μμ

(Το κείμενο στηρίζεται στην εισήγηση της Ημερίδας του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, 11/2011)
 
Μετανάστευση, εξαίρεση δικαιωμάτων και ρατσισμός
Τα τελευταία χρόνια εκδηλώνεται αύξηση της μετανάστευσης προς την Ελλάδα, με βασικό στοιχείο τον (νεο)προσφυγικό χαρακτήρα της πλειονότητας των μετακινούμενων από αφρικανικά και ασιατικά κράτη. Απέναντί τους, αναπτύσσονται κατά κύριο λόγο πολιτικές αποκλεισμού από τις διαδικασίες νομιμοποίησης και ασύλου, με ταυτόχρονη την ένταση της καταστολής και την περαιτέρω θωράκιση των συνόρων, με στόχο όχι μόνο την αποτροπή εισόδου, αλλά και της μετακίνησης σε άλλα κράτη της Ε.Ε. και της ζώνης Σένγκεν. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών υπήρξε η εξώθηση των μεταναστών-ριών σε μια διαρκώς διευρυνόμενη γκρίζα ζώνη εξαίρεσης δικαιωμάτων, εργασιακής εκμετάλλευσης και αστυνομικής αυθαιρεσίας και, ακολούθως, στο ραγδαίο αποκλεισμό και εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων τμημάτων του μεταναστευτικού πληθυσμού.

Κατηγορίες: 

Συζητώντας για την ΕΕ και την κυβέρνηση της Αριστεράς με την οπτική μιας Αντικαπιταλιστικής εξόδου από την κρίση

  • Δημοσιεύτηκε: Παρ, 16/12/2011 - 1:28μμ
(Το κείμενο αυτό αποτελεί συνεισφορά στη συζήτηση της Πανελλαδικής Συνάντησης του Δικτύου, δεν έχει το χαρακτήρα εισήγησης και δεν επιδιώκει να εγκριθεί ως σύνολο, απλώς θέλει να ενισχύσει τον προβληματισμό μας στα δύο θέματα που αναφέρει ο τίτλος του. Νίκος Γιαννόπουλος)

Γιατί ενδιαφέρει μια τέτοια συζήτηση

Κατηγορίες: 

Τί να κάνουμε (εκτός από υπομονή) - εισήγηση για τη συνδυάσκεψη του Δικτύου (β' μέρος)

  • Δημοσιεύτηκε: Τετ, 16/11/2011 - 1:43μμ

Α. Η επίθεση  

Μέσα σε ενάμιση χρόνο Μνημονίου, οι εργαζόμενοι έχασαν σχεδόν το 1/3 του πραγματικού μισθού τους. Η ανεργία προσεγγίζει –επίσημα- το 20%, ενώ στους νέους εργαζόμενους και τις γυναίκες είναι υπερδιπλάσια. Η επισφάλεια, η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου, η διαρκής απειλή της απόλυσης κυριαρχούν τόσο στον ιδιωτικό, όσο πια και στον –πάλαι ποτέ- δημόσιο τομέα. Η δημόσια υγεία ιδιωτικοποιείται και μετατρέπεται σε κερδοφόρα επιχείρηση. Τα πανεπιστήμια εκποιούνται, τα δημόσια σχολεία συγχωνεύονται για να μείνουν στη συνέχεια χωρίς βιβλία και εκπαιδευτικούς. Οι μετανάστες έχουν επιστρέψει στη μεγάλη πλειοψηφία τους στην ομηρία της παρανομίας, οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται στα σύνορα ως στρατιωτικός εχθρός, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ως εργαλεία και ως δείκτες του συσχετισμού στους κοινωνικούς αγώνες, υποχωρούν καθημερινά. Η Αστυνομία είναι η μόνη κρατική υπηρεσία που ενισχύεται, μαζί ίσως με το Στρατό, καθώς οι κραυγές για εθνικές απειλές προσπαθούν να καλύψουν το θόρυβο του διαρκούς εσωτερικού πολέμου.

Ο κατάλογος των διαπιστώσεων θα μπορούσε να συνεχιστεί για σελίδες, χωρίς ακόμα να αποτυπώνει με ακρίβεια τη συγκυρία: άλλωστε, η αγριότερη στην πρόσφατη ιστορία, επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία και ολόκληρη την κοινωνία, βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη και αυτό που μέχρι χθες φάνταζε αδιανόητο, σήμερα θεωρείται αυτονόητο. Ένας πρωτόφαντος συνδυασμός παραγόντων -ανάμεσά τους η πρόσφατη ιστορική υποχώρηση των εργατικών κινημάτων και των συλλογικών χώρων, η εικοσαετής οικονομική, πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, η βαθειά κρίση υπερσυσσώρευσης του παγκόσμιου καπιταλισμού (την οποία επιτάχυνε η ίδια νεοφιλελεύθερη διαχείριση), η κρίση του κρατικού χρέους που εντάθηκε τόσο από την ύφεση, όσο και από τις απαλλαγές και τις χαριστικές ρυθμίσεις για το κεφάλαιο που δόθηκαν πάλι στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της ύφεσης- έχει διαμορφώσει ένα εκρηκτικό περιβάλλον, στο οποίο η ταξική πάλη δεν διεξάγεται πια με το γάντι, αλλά με κάθε δυνατό μέσο. Η κρίση χρέους της Ελλάδας μοιάζει σαν ένα πείραμα παγκόσμιας εμβέλειας: οι δυνάμεις του κεφαλαίου αναζητούν διέξοδο από την κρίση, επιστρατεύοντας τις πιο βίαιες μεταρρυθμίσεις, εφαρμόζοντας κατά γράμμα το δόγμα του σοκ: όσο πιο ακραία, όσο πιο γρήγορα, όσο πιο βίαια.

Θεματικές: 
Κατηγορίες: 

Σελίδες